Meszkowate (Simuliidae) - rodzina małych owadów zaliczanych do Nematocera (długoczułkie), popularnie meszki, błędnie nazywane mustykowate, mustyki (Melusinidae Grünberg, 1910). Nazwa meszka lub mustyk stosowana jest również ogólnie dla przedstawicieli rodzaju Simulium. Znanych jest ok. 1750 gatunków występujących we wszystkich strefach klimatycznych, z czego w Polsce rozpoznano ok. 50.

Koncepcja ciągłości rzeki ((ang.) river continuum, river-continum) - funkcjonalne podejście do strefowości cieków, sformułowane w 1980 roku (Vannote R. L., Minshall G. W., Cummins K. W., Sedel J. R., Cushing C. E.), akcentujące ciągłość procesów ekologicznych i gradientowy charakter stref rzecznych. Od źródeł do ujścia różne czynniki takie jak: szerokość i głębokość koryta, szybkość prądu, objętość masy wodnej, temperatura, zawiesina, natlenienie, dopływ materii organicznej itd., zmieniają się w sposób ciągły. Gradienty geomorfologiczne, chemiczne i biologiczne tworzą ciągły system - continuum rzecze. Nie można wyróżnić wyraźnych granic pomiędzy poszczególnymi strefami cieku (krenal, rhitral, potamal), gdyż przejścia są stopniowe i ciągłe.

Hydropsychidae – polska nazwa wodosówkowate, rodzina owadów wodnych z rzędu chruścików (Trichoptera). Larwy zasiedlają rzeki (strefa potamalu). W Polsce do tej pory odnotowano występowanie 14 gatunków z trzech rodzajów. Larwy są filtratorami, budującymi sieci łowne, są potamobiontami. Poszczególne gatunki preferują różne strefy rzeki (różne odcinki w profilu podłużnym). Na przykład Hydropsyche angustipennis najliczniej występuje w rzekach średniej wielkości, głównie w odcinkach wypływających z jezior. W strefie strumieniowej (strefa rhitralu) Hydropsychidae są nieliczne - spotyka się tu Hydropsyche saxonica, H. fulvipes. W rzekach średniej wielkości obecne są: Cheumatopsyche lepida, Hydropsyche siltalai, H. pellucidula. W dolnych odcinkach dużych rzek występują: Hydropsyche contubernalis, H. ornatula, H. bulgaromanorum. Poszczególne gatunki w różnym stopniu wrażliwe są na zanieczyszczenia, stąd często wykorzystywane są jako bioindykatory. Ze względu na fakt, iż są stosunkowo łatwe do identyfikacji i hodowli, często wykorzystywane są w badaniach laboratoryjnych. Larwy wydają dźwięki (strydulują), pocierając wyrostkami pierwszej pary odnóży o chitynowe listewki (wybrzuszenia) umiejscowione na głowie.

Małże (Bivalvia, Lamellibranchia, z gr. bi – dwa + łac. valva – skorupka) – takson w randze gromady obejmujący morskie i słodkowodne mięczaki (Mollusca) o dwubocznie spłaszczonym ciele, składającym się z tułowia zwanego workiem trzewiowym i nogi, pozbawione głowy. Worek trzewiowy okryty jest dwoma bocznymi płatami płaszcza wytwarzającymi dwuklapową muszlę. Obie połówki muszli połączone są więzadłem i u niektórych gatunków zamkiem. Więzadło rozchyla połówki muszli zaś zamykają je mięśnie zwieracze. Wielkość muszli małży jest bardzo zróżnicowana, od kilku milimetrów aż po ponad metr u Tridacna gigas. Woda wpływa do jamy płaszcza przez otwór zwany syfonem wlotowym (wpustowym), a wypływa syfonem odpływowym (wyrzutowym, wypustowym). Zanikła u nich charakterystyczna dla mięczaków tarka w gardzieli. Na nodze umieszczony jest gruczoł bisiorowy, produkujący krzepnące nici zwane bisiorem, służące do przymocowania małża do podłoża. W rozwoju małży występują larwy trochofora, weliger i u niektórych pasożytnicza – glochidium.

Jętki (Ephemeroptera) - rząd owadów uskrzydlonych, długość ciała 3 - 40 mm, na ogół związanych ze środowiskiem wodnym. Okres życia larw może trwać nawet do kilku lat, postacie dorosłe żyją bardzo krótko, czasem jeden dzień (stąd: jętka jednodniówka). Niekiedy obserwowane są masowe wyloty jętek.

Muchówki, dwuskrzydłe (Diptera) – rząd owadów. Charakteryzuje się jedną parą skrzydeł. Druga para skrzydeł uległa uwstecznieniu i występuje w postaci przezmianek (halteres). Skrzydła są cienkie, błoniaste oraz przezroczyste.