Biskup Albano - Polski Serwis Naukowy

Biskup Albano − biskup diecezji Albano, jednej z siedmiu diecezji suburbikarnych. Od VIII wieku do 1962 roku biskupi tej diecezji byli ex officio kardynałami. W 1962 Papież Jan XXIII postanowił, że kardynałowie-biskupi są jedynie tytularnymi biskupami diecezji suburbikarnych, powierzając faktyczną jurysdykcję nad nimi zwykłym biskupom ordynariuszom. Obecnym kardynałem-biskupem Albano jest emerytowany watykański sekretarz stanu Angelo Sodano, dziekan kolegium kardynalskiego.

Pietro Igneo (zm. 6 listopada 1089) - włoski błogosławiony. Był mnichem benedyktyńskim oraz kardynałem. Niekiedy podaje się, że pochodził z rodu Aldobrandini, nie ma jednak na to dowodów.

Lorenzo Pucci (ur. 18 sierpnia 1458 – zm. 16 września 1531) – włoski kardynał. Pochodził z Florencji ze szlacheckiej rodziny. Przez pewien czas był profesorem prawa na uniwersytecie w Pizie. 1509 wybrany biskupem-koadiutorem Pistoia. Objął tę diecezję we wrześniu 1518, ale już w listopadzie zrezygnował na rzecz bratanka Antonio Pucci (przyszłego kardynała). Datariusz papieży Juliusza II i Leona X 1511-1513. Administrator diecezji Melfi 1513-1528. Uczestniczył w Soborze Laterańskim V.

Kardynałowie-biskupi Albano

Andrzej (721-732)

Grzegorz (743)

Leo (761)

Eustrasio (767-773)

Benedykt (826)

Benedykt (847)

Petronacio (853-867)

Paweł (869)

Piotr (898)

Grzegorz (963-969)

Jan (994-1000)

Pietro di Boccadiporco (1004-1009)

Tedaldo (1015-1044)

Bonifacio (ca.1050-1072)

Pietro Igneo (1072-1089)

Bérard de Got (1250 — 27 czerwca 1297) — francuski duchowny, starszy brat Bertranda de Got, który w 1305 został papieżem Klemensem V. Arcybiskup Lyonu od 23 lipca 1289 do 18 września 1294, następnie kardynał-biskup Albano. Uczestniczył w konklawe 1294. Zmarł we Francji, gdzie przebywał jako legat papieża Bonifacego VIII.

Carlo Emmanuele Pio de Savoia (ur. 5 stycznia 1585 - zm. 1 czerwca 1641) - włoski kardynał. Pochodził z Ferrary. Nominację kardynalską otrzymał z rąk Klemensa VIII w 1604. Legat w Marche za Grzegorza XV. Protodiakon 1623-26. Biskup Albano 1627-30, konsekrowany przez kardynała Ottavio Bandini dnia 9 maja 1627. Kardynał-biskup Porto e Santa Rufina i subdziekan Św. Kolegium 1630-39. Biskup Ostii i dziekan kolegium kardynalskiego od 1639. W Kolegium Kardynalskim należał do zwolennikó Hiszpanii, od 1635 sprawował urząd protektora królestwa Aragonii. Zmarł na epilepsję.

Teodorico (obediencja "wibertyńska", ca.1090-1100)

Gualterio (1091-1100)

Richard (1101-1115)

Witalis (1116-1126)

Mathieu (1126-1135)

Albert (1136-1141)

Hugo d'Homblieres (1143)

Pietro (1143-1145)

Nicholas Breakspear (1149-1154)

Walter (1158-1178)

Giovanni Struma (obediencja "wiktoryńska" 1163-1168)

Henri de Marsiac (1179-1189)

Albino (1189-1196)

Alfonso Gesualdo (ur. 20 października 1540, zm. 14 lutego 1603) – włoski duchowny. Był przyrodnim bratem Karola Boromeusza. W 1561 mianowany kardynałem i arcybiskupem Conza (zrezygnował 1572). Pracował w administracji Państwa Kościelnego m.in. jako gubernator Amelia i legat w prowincji Marche. Biskup Albano 1583-87 Prefekt Kongregacji ds. Obrzędów od 1585. Protektor Portugalii i Neapolu w Kurii Rzymskiej. Biskup Frascati 1587−89 i Porto e Santa Rufina 1589−91. Uczestniczył w obu konklawe 1590 jako subdziekan Św. Kolegium. W 1591 został przeniesiony do diecezji Ostia e Velletri. Jako dziekan kolegium kardynalskiego przewodniczył konklawe 1591 i 1592 oraz udzielił sakry biskupiej papieżowi Klemensowi VIII. Arcybiskup Neapolu od 1596. Zmarł w Neapolu.

Niccolò Fieschi (ur. 1456 w Genui, zm. 15 czerwca 1524 w Rzymie), włoski duchowny, kardynał, z rodziny hrabiów Lavagna. Biskup Agde (1488-1495 i od [1504]) i Fréjus (1495-1511). Kreowany kardynałem w maju 1503 przez Aleksandra VI na życzenie króla Francji Ludwika XII, otrzymał wiele beneficjów we Francji. Administrator diecezji Sénez (1507-09), Andria (1517), Tulon (1514-15 i od 1518) i Umbriatico (1517-21). Arcybiskup Embrun (1510-18) i Rawenny (1516-17). Był jednym z faworytów konklawe 1513. 1517 członek komisji kardynalskiej ds. krucjaty przeciw Turcji. Kierował procesem kanonizacyjnym Francesco di Paola (ogłoszony świętym 1 maja 1519). Kardynał-biskup Albano (1518-21), Sabiny (1521-23) i Porto (1523-24). Subdziekan kolegium kardynałów 1523-1524. W styczniu 1524 wybrany opatem klasztoru Tre Fontane w Rzymie. Miesiąc przed śmiercią został promowany do diecezji Ostia e Velletri, obejmując funkcję dziekana Św. Kolegium. Zmarł w wieku 68 lat.

Giovanni Lombardo (1199-1210)

Gerardo de Sessa (elekt 1211)

Pelagio Galvani (1213-1230)

Pietro di Collemezzo (1244-1253)

Henrico de Fillangeriis, administrator apostolski (1253)

Raoul Grosparmi (1261-1270)

Św. Bonawentura (1273-1274)

Bentivenga da Bentivengi (1278-1289)

Bernardo de Tuderto, administrator (1289)

Bérard de Got (1294-1297)

Rodolfo Pio di Carpi (ur. 22 lutego 1500 w Carpi koło Modeny, zm. 2 maja 1564 w Rzymie) – włoski kardynał. W 1516 wstąpił do zakonu joannitów. Biskup Faenza 1528-44. Nuncjusz apostolski we Francji (1530) i Sabaudii (1533). Jako legat papieski kilkakrotnie mediował między cesarzem Karolem V i królem Francji Franciszkiem I. Kreowany kardynałem-prezbiterem w 1536 roku. Protektor królestwa Szkocji oraz zakonów kapucynów i jezuitów. Inkwizytor Kongregacji Św. Oficjum. Ufundował akademię w Meldola (Accademia degli imperfecti). Administrator diecezji Girgenti od 1544. Legat papieski w prowincji Patrymonium 1551. W 1553 uzyskał promocję do diecezji suburikarnej Albano (1553), Frascati (1553-55) i Porto e Santa Rufina (1555-62). Uczestniczył w konklawe 1559. Przez ostatnie dwa lata życia był biskupem Ostii i dziekanem Św. Kolegium. Uchodził za mądrego sługę i reformatora Kościoła oraz zdolnego administratora, był także protektorem artystów i kolekcjonerem dzieł sztuki. Zmarł na podagrę.

Filippo Calandrini (ur. 1403, zm. 18 lipca 1476) – włoski duchowny. Przyrodni brat papieża Mikołaja V, który w 1447 mianował go biskupem Bolonii, a rok później kardynałem. W 1452 towarzyszył Fryderykowi III w jego podróży na koronację cesarską do Rzymu. Na konklawe 1458 był wysuwany jako kandydat na papieża (dostał 5 głosów na 18 w pierwszym głosowaniu). Wielki penitencjariusz od 30 grudnia 1458. Biskup Albano (1468 – 1471) i Porto e Santa Rufina (1471 – 1476). Zmarł w Bagnoregio w wieku 73 lat.

Gonzalo Rodríguez (1298-1299)

Leonardo Patrasso (1300-1311)

Arnaud d'Aux (1312-1320)

Vital du Four (elekt 1320-1321, biskup 1321-1327)

Gauscelin de Jean (1327-1348)

Franz (obediencja antypapieża Mikołaja V, 1328)

Niccolo de Fabriano (obediencja antypapieża Mikołaja V, 1328-1330)

Élie Talleyrand de Périgord (1348-1364)

Pierre Itier (1364-1367)

Antonio Agliardi (ur. 4 września 1832 w Cologno al Serio, zm. 19 marca 1915 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, Kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego, kardynał.

Alessadnro Peretti de Montalto, właśc. Alessandro Damasceni (ur. 1571 w Montalto delle Marche – zm. 2 czerwca 1623 w Rzymie) – włoski kardynał. Był synem Fabio Damasceni oraz Marii Felice Mignucci Peretti, siostrzenicy kardynała Felice Peretti de Montalto, który 24 kwietnia 1585 został papieżem Sykstusem V, a kilka lat wcześniej nadał jej dzieciom (w tym Alessandro) swoje nazwisko.

Angelic de Grimoard (1367-1378, obediencja awiniońska 1378-1388)

Niccolò Brancaccio (obediencja awiniońska 1388-1408 i pizańska 1409-1412)

Giordano Orsini (obediencja pizańska 1412-1415, 1415-1431)

Pierre de Foix (1431-1464)

Ludovico Trevisan (1465)

Latino Orsini (1465-1468)

Filippo Calandrini (1468-1471)

Diecezja Albano - diecezja Kościoła rzymskokatolickiego we Włoszech, a dokładniej w Lacjum. Została erygowana w IV wieku. Należy do metropolii rzymskiej. Jest jedną z diecezji suburbikarnych. Jak niemal każda z takich diecezji posiada normalnego biskupa diecezjalnego, którym od 2004 jest Marcello Semeraro, ale również biskupa tytularnego z grona kardynałów-biskupów. Tym ostatnim jest kardynał Angelo Sodano, dziekan Kolegium Kardynalskiego.

Dziekan kolegium kardynalskiego – przewodniczący kolegium kardynalskiego w Kościele rzymskokatolickim, zawsze w randze kardynała-biskupa. Do jego zwyczajowych zadań należy m. in. przewodniczenie uroczystościom pogrzebowym po śmierci papieża, odprawianie mszy na rozpoczęcie konklawe i przewodniczenie obradom konklawe.

Rodrigo Borgia (1471-1476)

Oliviero Carafa (1476-1483)

Jean Balué (1483-1491)

Giovanni Michiel (1491)

Jorge da Costa (1491-1501)

Lorenzo Cibo de Mari (1501-1503)

Raffaele Sansoni Riario (1503-1507)

Bernardino Lopez de Carvajal (1507)

Guillaume Briçonnet (1507-1508)

Domenico Grimani (1508-1509)

Bentivenga da Bentivengi (ur. 1230, zm. 25 marca 1289) – włoski duchowny, kardynał. Pochodził z Aquasparta. W młodości wstąpił do zakonu franciszkanów. Zasłynął jako kaznodzieja. W 1276 został mianowany biskupem Todi, a dwa lata później (na konsystorzu 12 marca 1278) kardynałem-biskupem Albano. Wielki penitencjariusz od 26 września 1279. Uczestniczył w redagowaniu dekretu Exiit qui seminat papieża Mikołaja III. Brał udział w papieskiej elekcji 1285 i 1287-88. Dziekan Św. Kolegium Kardynałów od 1285. Przypisuje mu się autorstwo zbioru kazań Veritatis Theologicae Volumen.[1]

Diecezja suburbikarna (łac. ecclesia suburbicaria) - szczególny rodzaj diecezji Kościoła rzymskokatolickiego, występujący wyłącznie na terenie Włoch, w okolicach Rzymu. Formalnie istnieje siedem takich diecezji, w praktyce jest ich sześć, ponieważ diecezja Ostii ma obecnie nieco odmienny status od pozostałych sześciu i jest de facto tylko tytularną stolicą biskupią.

Philippe de Luxembourg (1509-1511)

Jaime Serra (1511-1517)

Francesco Remolini (1517-1518)

Niccolo Fieschi (1518-1521)

Antonio Maria Ciocchi del Monte (1521-1523)

Pietro Accolti (1523-1524)

Lorenzo Pucci (1524)

Giovanni Piccolomini (1524-1531)

Giovanni Domenico de Cupis (1531-1533)

Andrea della Valle (1533)

Grégoire-Pierre XV Agagianian, (ur. 18 września 1895 w Akhaltzikhe, zm. 16 maja 1971 w Rzymie), ormiański duchowny katolicki, kardynał, patriarcha Cylicji w Libanie, prefekt Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów.

Paweł IV, (Giovanni Pietro Carafa}, (ur. 28 czerwca 1476 w Capriglia Irpina Prowincja Avellinou, zm. 18 sierpnia 1559 w Rzymie) – papież w okresie od 23 maja 1555 do 18 sierpnia 1559.

Bonifacio Ferreri (1533-1534)

Lorenzo Campeggio (1534-1535)

Matthäus Lang von Wellenburg (1535-1540)

Alessandro Cesarini (1540-1541)

Francesco Cornaro (1541-1542)

Antonio Pucci (1542-1543)

Giovanni Salviati (1543-1544)

Giovanni Pietro Carafa (1544-1546)

Ennio Filonardi (1546-1549)

Jean du Bellay (1550-1553)

Giovanni Lombardo (zm. krótko po 17 grudnia 1210) - włoski duchowny katolicki, pochodzący z Lombardii. Biskup diecezji Toscanella 1188-1199 (od 1192 połączona z diecezją Viterbo), następnie biskup Albano. W maju 1189 został mianowany kardynałem. Sygnował bulle papieskie między 6 czerwca 1189 a 17 grudnia 1210. W 1192 rozpoczął budowę katedry św. Wawrzyńca w Viterbo. Uczestniczył w papieskiej elekcji w 1191 i w styczniu 1198; był jednym ze współkonsekratorów papieża Innocentego III.

Pietro (zm. 1145) - kardynał-biskup Albano od września 1143 roku. W starszej historiografii podaje się, że nazywał się Pietro Papareschi i był bratem papieża Innocentego II, który mianował go kardynałem, ale nie ma na to dowodów. Uczestniczył w papieskich elekcjach we wrześniu 1143, marcu 1144 i lutym 1145. Sygnował bulle papieskie między 9 grudnia 1143 a 28 kwietnia 1145; wkrótce po tej ostatniej dacie zmarł.

Rodolfo Pio di Carpi (1553)

Juan Álvarez de Toledo (1553-1555)

Francesco Pisani (1555-1557)

Pedro Pacheco (1557-1560)

Giovanni Girolamo Morone (1560-1561)

Cristoforo Madruzzo (1561-1562)

Otto von Truchsess von Waldburg (1562-1570)

Giulio della Rovere (1570)

Giovanni Ricci (1570-1573)

Scipione Rebiba (1573-1574)

Lucido Maria Parocchi (ur. 13 sierpnia 1833 w Mantui, zm. 15 stycznia 1903 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał i Wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego.

Francesco Carpino (ur. 18 maja 1905 w Palazzolo Acreide na Sycylii, zm. 5 października 1993 w Rzymie), włoski duchowny katolicki, kardynał, arcybiskup Palermo.

Fulvio della Cornea (1574-1580)

Giovanni Francesco Gambara (1580-1583)

Alfonso Gesualdo (1583-1587)

Tolomeo Gallio (1587-1589)

Prospero Santacroce (1589)

Gabriele Paleotti (1589-1591)

Michele Bonelli (1591-1598)

Girolamo Rusticucci (1598-1600)

Girolamo Simoncelli (1600)

Pedro de Deza (1600)

Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany) – potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu, w Kościele katolickim najwyższa po papieżu godność kościelna.

Michele Bonelli (ur. 25 listopada 1541, zm. 28 marca 1598) właśc. Carlo Bonelli – włoski kardynał. W wieku 18 lat wstąpił do zakonu dominikanów, przyjmując imię zakonne Michele. Następnie był profesorem teologii na uniwersytecie w Perugii. W 1566 Pius V, który był jego krewnym, mianował go kardynałem, pozwalając jednak nadal nosić habit zakonny. Jako pierwszy pełnił urząd superintendenta generalnego Stolicy Apostolskiej. Wielki przeor zakonu maltańskiego w Rzymie, 1568. Protektor zakonu dominikanów w kurii. Kamerling Św. Kościoła Rzymskiego od 1568, w maju 1570 sprzedał ten urząd kardynałowi Luigi Cornaro, a uzyskane z tego pieniądze (70 tys. skudów) przeznaczył na wsparcie wojny przeciw Imperium osmańskiemu. W 1571 był legatem papieskim w Hiszpanii, Portugalii i Francji. Udzielił Piusowi V ostatniego namaszczenia. Jego następca, Grzegorz XIII, mianował go prefektem Kongregacji ds. Zakonów, uczestniczył też w pracach innych kongregacji. Od 1591 biskup Albano i prefekt Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów. Wspierał pojednanie papieża Klemensa VIII z królem Francji Henrykiem IV. 1597 został pierwszym hrabią Bosco Marengo. Zmarł w wieku 56 lat. Pochowano go w kościele dominikanów S. Maria sopra Minerva w Rzymie.

Alessandro Ottaviano de' Medici (1600-1602)

Simeone Tagliavia d'Aragona (1602-1603)

Domenico Pinelli (1603)

Girolamo Bernerio (1603-1607)

Antonio Maria Sauli (1607-1611)

Paolo Emilio Sfondrati (1611-1618)

Francesco Sforza di Santa Fiora (1618-1620)

Alessandro Peretti de Montalto (1620-1623)

Giovanni Battista Deti (1623-1626)

Abbé potem kardynał François-Joachim de Pierre de Bernis (ur. 1715, zm. 1794) – francuski duchowny i polityk. Pełnił funkcję sekretarza spraw zagranicznych w okresie 28 czerwca 1757 - 9 października 1758.

Aleksander VI (właściwie Rodrigo de Borgia y Borja) (ur. 1 stycznia 1431 w Játivie, zm. 18 sierpnia 1503 w Rzymie) – papież od 11 sierpnia 1492 do śmierci.

Andrea Baroni Peretti Montalto (1626-1627)

Carlo Emmanuele Pio de Savoia (1627-1630)

Gaspar de Borja y Velasco (1630-1645)

Bernardino Spada (1646-1652)

Federico Cornaro (1652-1653)

Marzio Ginetti (1653-1663)

Giovanni Battista Pallotta (1663-1666)

Ulderico di Carpegna (1666-1671)

Virginio Orsini (1671-1675)

Costantino Patrizi Naro (ur. 4 września 1798, zm. 17 grudnia 1876) – włoski duchowny. Tytularny arcybiskup Filippi od grudnia 1828, nuncjusz apostolski w Toskanii 1829-32, następnie prefekt Pałacu Apostolskiego. Mianowany kardynałem przez Grzegorza XVI w 1834. Pełnił wiele stanowisk w kurii rzymskiej, był prefektem Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów (1839-41) i Kongregacji ds. Obrzędów (od 1854), wikariuszem papieskim dla diecezji rzymskiej (od 1841), archiprezbiterem Bazylik Liberiańskiej (1845-1867) i Laterańskiej (od 1867), sekretarzem Św. Oficjum Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji (od 1860). Z czasem wzrastała jego ranga w kolegium kardynalskim – w 1849 został kardynałem-biskupem Albano, w 1860 przeszedł do diecezji Porto e Santa Rufina, a w październiku 1870 – do diecezji Ostia e Velletri. Subdziekan Św. Kolegium 1860-70, kardynał-dziekan od 1870. Zmarł w Rzymie.

Sergiusz IV, (wcześniej Pietro di Luna, noszący przydomek Os Porci, Bucca Porci lub Boccadiporco), (zm. 12 maja 1012) – papież w okresie od 31 lipca 1009 do 12 maja 1012.

Girolamo Grimaldi (1675-1685)

Flavio Chigi (1686-1689)

Emmanuel Théodose de la Tour d'Auvergne de Bouillon (1689-1698)

César d'Estrées (1698-1714)

Ferdinando d'Adda (1715-1719)

Fabrizio Paolucci (1719-1724)

Jacopo Boncompagni (1724-1731)

Ludovico Pico della Mirandola (1731-1740)

Pietro Luigi Carafa (1740-1751)

Pietro Luigi Carafa (ur. 4 lipca 1677 w Neapolu, zm. 15 grudnia 1755 w Rzymie) – włoski kardynał. Pochodził z tej samej rodziny co szesnastowieczny papież Paweł IV i 13 innych kardynałów.

Flavio Chigi (ur. 10 maja 1631 w Sienie, zm. 13 września 1693 w Rzymie) – włoski duchowny. Bratanek papieża Aleksandra VII, który w 1657 mianował go kardynałem. Za jego pontyfikatu sprawował funkcje generalnego superintendenta Stolicy Apostolskiej, legata w Awinionie i prefekta Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości, służył także jako jego legat we Francji w 1664 w celu wyjaśnienia nieporozumień wywołanych napaścią na rodzinę francuskiego ambasadora w Rzymie. Często krytykowano go za świecki tryb życia i nadużywanie sprawowanych funkcji do własnych celów. Był także bibliotekarzem Św. Kościoła Rzymskiego (1659-1681), prefektem Kongregacji Zdrowia (od 1657) i Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego (od 1661) oraz kamerlingiem kolegium kardynalskiego (1673-1674). Jako archiprezbiter Bazyliki św. Jana na Lateranie uczestniczył w obchodach roku jubileuszowego w Rzymie w 1675. Był jedną z najbardziej wpływowych postaci w Św. Kolegium w II połowie XVII wieku, jako lider frakcji uczestniczył w konklawe 1667, 1669-70, 1676, 1689 i 1691. Biskup Albano 1686-89. Subdziekan Św. Kolegium Kardynałów i biskup Porto e Santa Rufina od 1689. Zmarł w wieku 62 lat.

Giovanni Battista Spinola (1751-1752)

Francesco Borghese (1752-1759)

Carlo Alberto Guidoboni Cavalchini (1759-1763)

Fabrizio Serbelloni (1763-1774)

François-Joaquim de Pierre de Bernis (1774-1794)

Luigi Valenti Gonzaga (1795-1807)

Antonio Dugnani (1807-1816)

Michele di Petro (1816-1820)

Pierfrancesco Galleffi (1820-1830)

Lorenzo Cibo de Mari (ur. 1450 - zm. 21 grudnia 1503) - włoski kardynał. Arcybiskup Benewentu od grudnia 1485 do stycznia 1503. Bratanek papieża Innocentego VIII, który w 1489 mianował go kardynałem, mimo że pochodził z nieprawego łoża. Administrator diecezji Vannes od 1490 aż do śmierci. Od stycznia 1492 do stycznia 1493 pełnił funkcję kamerlinga Św. Kolegium Kardynałów, w tej roli uczestniczył w konklawe 1492. Przeciwstawiał się wyborowi Rodrigo Borgii na papieża, za co ten (już jako papież Aleksander VI) groził mu pozbawieniem godności kardynalskiej. Biskup Albano (maj 1501- listopad 1503) i Palestriny (od 29 listopada 1503) oraz administrator Noli (od stycznia 1503). Uczestniczył we wrześniowym i październikowym konklawe w 1503. Zmarł niespełna dwa miesiące po wyborze Juliusza II. [1]

Jan XXIII, (Angelo Giuseppe Roncalli), (ur. 25 listopada 1881, zm. 3 czerwca 1963 w Watykanie) - papież w okresie od 28 października 1958 do 3 czerwca 1963.

Giovanni Francesco Falzacappa (1830-1839)

Giacomo Giustiani (1839-1843)

Pietro Ostini (1843-1849)

Costantino Patrizi Naro (1849-1860)

Lodovico Altieri (1860-1867)

Camillo di Pietro (1867-1877)

Carlo Luigi Morichini (1877-1879)

Gustav-Adolf von Hohenlohe (1879-1884)

Raffaele Monaco La Valetta (1884-1889)

Pierre Itier (zm. 20 maja 1367) — francuski duchowny katolicki z okresu niewoli awiniońskiej. Był biskupem Dax (10 maja 1359 do 17 września 1361), następnie kardynałem-prezbiterem tytułu Santi Quatro Coronati (17 września 1361 — 4 lutego 1364) i kardynałem-biskupem Albano (od 4 lutego 1364). Uczestniczył w konklawe 1362. Zmarł w Awinionie i został pochowany w miejscowym kościele dominikańskim.

Ludovico Trevisan (ur. w listopadzie 1401, zm. 22 marca 1465) – włoski kardynał. Jego nazwisko niekiedy podawane jest błędnie jako Scarampi-Mezzarota.

Lucido Maria Parocchi (1889-1896)

Isidoro Verga (1896-1899)

Antonio Agliardi (1899-1915)

Gennaro Granito Pignatelli di Belmonte (1915-1948)

Giuseppe Pizzardo (1948-1970)

Gregorio Pietro Agagianian (1970-1971)

Luigi Traglia (1972-1977)

Francesco Carpino (1978-1993)

Angelo Sodano (1994-

Kalikst III, właśc. Johannes de Struma, znany też jako Giovanni Struma, János Struma lub Giovanni Unghieri (zm. ok.1183) - duchowny katolicki, antypapież w latach 1168-1178.

Ordynariusz - w Kościele katolickim są to wszyscy wyżsi przełożeni - oprócz Biskupa Rzymskiego, także biskupi diecezjalni oraz inni, którzy - choćby tylko czasowo - są przełożonymi Kościoła partykularnego lub wspólnoty do niego przyrównanej, jak również ci, którzy w nich posiadają ogólną wykonawczą władzę zwyczajną, mianowicie wikariusze generalni i biskupi, a także - dla własnych członków - wyżsi przełożeni kleryckich instytutów zakonnych na prawie papieskim i kleryckich stowarzyszeń życia apostolskiego na prawie papieskim, którzy posiadają przynajmniej zwyczajną władzę wykonawczą.

Źródła

Otto Kares, Chronologie der Kardinalbischöfe im elften Jahrhundert, (w:) Festschrift zur Jahrhundertfeier des Gymnasiums am Burgplatz in Essen, Essen 1924

Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130, Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom 1977

Johannes M. Brixius, Die Mitglieder des Kardinalskollegiums von 1130-1181, Berlin 1912

Antypapież Mikołaj V, wcześniej Pietro Rainalducci (ur. 1275, zm. 16 października w Awinionie 1333) – antypapież we Włoszech od 12 maja 1328 do 25 lipca 1330 podczas pontyfikatu papieża Jana XXII w Awinionie.

Giuseppe Pizzardo (ur. 13 lipca 1877 w Savonie, zm. 1 sierpnia 1970 w Rzymie) – włoski biskup rzymskokatolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Werner Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984

Konrad Eubel, Hierarchia Catholica Medii Aevi, vol. I-VI, 1913

S. Miranda: The Cardinals of the Holy Roman Church