Biskup Palestriny - Polski Serwis Naukowy

Biskup Palestriny − biskup diecezji Palestrina, jednej z siedmiu diecezji suburbikarnych. Od VIII wieku do 1962 roku biskupi tej diecezji byli ex officio kardynałami. W 1962 Papież Jan XXIII postanowił, że kardynałowie-biskupi są jedynie tytularnymi biskupami diecezji suburbikarnych, powierzając faktyczną jurysdykcję nad nimi zwykłym biskupom ordynariuszom.

Paluzzo Paluzzi-Altieri degli Albertoni (ur. 8 czerwca 1623 w Rzymie, zm. 29 czerwca 1698 w Rzymie), włoski duchowny katolicki, wpływowy kardynał w okresie pontyfikatu Klemensa X.

Guido Pierleone (zm. 25 kwietnia 1228) – włoski duchowny katolicki, kardynał. Nominację (z tytułem diakona S. Nicola in Carcere) uzyskał w 1204 od papieża Innocentego III. Sygnował bulle papieskie wydane między 9 stycznia 1205 a 13 marca 1228. Archiprezbiter Bazyliki Watykańskiej od 1207. Brał udział w Soborze Laterańskim IV w 1215 roku oraz w papieskiej elekcji 1216; jako kardynał-protodiakon (1213-1221) koronował wybranego wówczas papieża Honoriusza III. Biskup Palestriny od 1221 roku. Służył jako legat Honoriusza III w Lombardii. Brał udział w papieskiej elekcji 1227. Zmarł w Rzymie.

Kardynałowie-biskupi Palestriny

Sergiusz (721)

Wenancjusz (732)

Grzegorz (761)

Jerzy (767)

Andrzej (771-778)

Konstantyn (826)

Leon (925-933)

Teofilakt (963)

Stefan (988)

Piotr (996-1027)

Jan (1036-1040)

Jan (1044)

Raniero (1058-1059)

Bruno (1059-1060)

Bernardo da Benevento (1061-1065)

Leopertus (1066-1069)

Antonio Maria Galli (ur. 1553 - zm. 30 marca 1620) - włoski duchowny. W listopadzie 1586 mianowany biskupem Perugii i kardynałem-prezbiterem. 1591 przeniesiony do diecezji Osimo. Był protektorem Loreto (1587) i legatem w Romanii (1590). W 1605 uzyskał promocję do rangi kardynała biskupa, otrzymując kolejno diecezje Frascati (1605-08), Palestrina (1608-11), Porto e Santa Rufina (1611-15) i Ostia e Velletri (1615-20). Dziekan kolegium kardynalskiego. Zmarł w Rzymie, w wieku 67 lat.[1]

Francesco Barberini (ur. 12 listopada 1662, zm. 17 sierpnia 1738) – włoski kardynał. Nie powinien być mylony z kardynałem-nepotem Urbana VIII Francesco Barberini (1597-1679).

Hubert (1073-1082)

Hugo Candidus (obediencja wibertyńska 1089-1099)

Milo z Angers (1095-1103)

Kuno von Urach (1108-1122)

Wilhelm (1123-1137)

Jan (obediencja Anakleta II 1130-1135?)

Etienne de Châlons (1141-1144)

Waryn (1144-1158)

Juliusz (1158-1164)

Vibiano (obediencja "wiktoryńska" 1168-1173/78)

Manfredo de Lavagna (1176-1178)

Bernered (1179-1180)

Diecezja suburbikarna (łac. ecclesia suburbicaria) - szczególny rodzaj diecezji Kościoła rzymskokatolickiego, występujący wyłącznie na terenie Włoch, w okolicach Rzymu. Formalnie istnieje siedem takich diecezji, w praktyce jest ich sześć, ponieważ diecezja Ostii ma obecnie nieco odmienny status od pozostałych sześciu i jest de facto tylko tytularną stolicą biskupią.

Carlo Salotti (ur. 25 lipca 1870 w Grotte di Castro. zm. 24 października 1947 w Rzymie) włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Paolo Scolari (1180-1187)

Giovanni Conti da Anagni (1190-1196)

Guy de Poré (1200-1204)

Guido Papareschi (1206-1221)

Guido Pierleone (1221-1228)

Giacomo Pecoraria (elekt 1231-1235, biskup 1235-1244)

István Báncsa (1251-1270)

Vicedomino de Vicedominis (1273-1276)

Erard de Lessines (1278)

Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany) – potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu, w Kościele katolickim najwyższa po papieżu godność kościelna.

Raymond de Canillac (ur: ok. 1300 - zm. 20 czerwca 1373 w Awinionie) − francuski duchowny. W młodości wstąpił do zakonu kanoników regularnych św. Augustyna i uzyskał doktorat z prawa rzymskiego i kanonicznego. Był opatem klasztoru w Conques i członkiem kapituły katedralnej w Maguelonne; w 1340 uzyskał od króla Francji Filipa VI potwierdzenie przywilejów kapituły. Wybór jego wuja na papieża Klemensa VI w 1342 roku otworzył mu drogę do najwyższych stanowisk w Kościele. 28 marca 1345 został arcybiskupem Tuluzy, a 17 grudnia 1350 − kardynałem-prezbiterem Santa Croce in Gerusalemme. 4 listopada 1361 otrzymał promocję do rangi biskupa diecezji suburbikarnej Palestrina. Na konklawe 1362 był bliski wybrania na papieża. Autor Recolectiorum liber.

Girolamo Masci (1281-1288)

Berardo Berardi di Cagli (1288-1291)

Simon Beaulieu (1294-1297)

Lamberto, administrator apostolski (1297-1299?)

Teodorico Ranieri (1299-1306)

Pierre de la Chapelle Taillefer (1306-1312)

Guilluame de Mandagot (1312-1321)

Pierre Després (1322-1361)

Raymond de Canillac (1361-1373)

Francesco Maria Bourbon del Monte (ur. 5 lipca 1549 w Wenecji, zm. 27 sierpnia 1626 w Rzymie) – włoski kardynał, daleki krewny francuskiej dynastii królewskiej. Mianowany kardynałem w 1588. Prefekt Kongregacji Soboru Trydenckiego (obecnej Kongregacji ds. Duchowieństwa) 1606-16. Protoprebiter S. Lorenzo in Lucina 1612-15, w 1615 uzyskał promocję do diecezji podmiejskiej Palestrina. 14 czerwca 1615 został mianowany regentem markizatu Santa Maria. Prefekt Kongregacji ds. Obrzędów od 1616. Na konklawe 1621 był kandydatem do tiary, jednak Hiszpania zgłosiła weto wobec jego kandydatury. Biskup Porto e Santa Rufina 1621-23. Uczestniczył w konklawe 1623 jako subdziekan Św. Kolegium. Wybrany wówczas papież Urban VIII w dniu 27 września 1623 mianował go dziekanem Św. Kolegium Kardynałów, przenosząc go do diecezji Ostia e Velletri. Uczestniczył w obchodach roku jubileuszowego 1625. Zmarł w Rzymie w wieku 77 lat. [1]

Bernardin Gantin (ur. 8 maja 1922 w Toffo, zm. 13 maja 2008 w Paryżu) – beniński duchowny katolicki, arcybiskup Cotonou, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał, do listopada 2002 dziekan kolegium kardynalskiego.

Simon Langham (1373-1376)

Jean du Cros (1377-1378, obediencja awiniońska 1378-1383)

Francesco Moricotti Prignano (1385-1394)

Angelo Afflicti, administrator (1395-1401)

Odone Colonna, administrator (1401-1405)

Gui de Malsec (obediencja awiniońska 1383-1409 i pizańska 1409-1412)

Antonio Caetani (1405-1409)

Guy Paré (zm. 30 lipca 1206) - francuski kardynał, cysters. Niekiedy jest mylony z kardynałem Guido Papareschi. Był opatem Citeaux i generałem zakonu cysterskiego 1194-1200, a następnie kardynałem-biskupem Palestriny 1200-1204. Sygnował bulle papieskie między 4 lipca 1200 a 9 lutego 1201. Papież Innocenty III wysłał go jako legata do Niemiec w 1201 w celu potwierdzenia elekcji cesarza Ottona IV. W lipcu 1204 został arcybiskupem Reims, zachowując godność kardynalską. Zmarł w Gand w trakcie zarazy. Cystersi czczą go jako błogosławionego.

Juan de Torquemada (ur. 1388, zm. 26 września 1468) – hiszpański kardynał, dominikanin. Stryj Tomasa de Torquemada, wielkiego inkwizytora Hiszpanii w latach 1483-98.

Nicolaus, administrator (1410)

Odone Colonna, administrator (obediencja pizańska 1412)

Angelo d'Anna de Sommariva (obediencja pizańska 1412-1415, 1415-1428)

Hugues de Lusignan (1431-1436)

Giovanni de Grecis, administrator apostolski (1437-1441)

Andrea di Montecchio, komendatariusz (1441-1444)

Giovanni Berardi (1444-1449)

Giorgio Fieschi (1449-1455)

Vicedominus de Vicedominis (ur. ok. 1210/15, Piacenza – zm. 6 września 1276, Viterbo) – włoski kardynał. Krewny papieża Grzegorza X. Jego imię i nazwisko jest niekiedy błędnie podawane jako Guglielmo Visconti

Paweł III, (właściwie Alessandro Farnese), (ur. 29 lutego 1468 w Rzymie lub w Canino, zm. 10 listopada 1549 w Rzymie) - papież w okresie od 13 października 1534 do 10 listopada 1549.

Juan Torquemada (administrator 1455-1460, biskup 1460-1463)

Alexius de Cesarei, administrator apostolski (1463-1464)

Alan de Coëtivy (1465-1472)

Angelo Capranica (1472-1478)

Marco Barbo (1478-1491)

Jean Balue (1491)

Giovanni Michiel (1491-1492)

Girolamo Basso della Rovere (1492-1503)

Lorenzo Cibo de Mari (1503)

Leopertus (zm. ok. 1069) – kardynał-biskup Palestriny od 1066. Prawdopodobnie Niemiec z pochodzenia. W 1066 był legatem papieża Aleksandra II w Niemczech na dworze cesarzowej regentki Agnieszki. 10 maja 1067 podpisał bullę Aleksandra II wystawioną na Lateranie. Po raz ostatni jest poświadczony jako uczestnik synodu rzymskiego na początku 1069.

Św. Waryn (ur. 1084 — zm. 6 lutego 1158) — włoski duchowny katolicki. Początkowo był kanonikiem kapituł katedralnej w Bolonii, jednak w 1104 przystąpił do wspólnoty kanoników regularnych S. Croce di Mortara w Pawii. Po kilku latach przeniósł się do kongregacji kanoników S. Frediano w Lukkce, jednak rychło powrócił do swojej macierzystej wspólnoty. W 1132 wybrano go na biskupa Pawii ale odmówił. W grudniu 1144 papież Lucjusz II (być może jego krewny) mianował go kardynałem-biskupem Palestriny. Nominację tę przyjął niechętnie i dwukrotnie próbował zrezygnować z godności kardynalskiej, za każdym razem jednak spotykał się z odmową papieża Eugeniusza III. Uczestniczył w papieskiej elekcji 1145, 1153 i 1154. Sprawując urząd kardynała-biskupa był całkowicie pochłonięty sprawami swojej diecezji, trzymając się z dala od polityki; z tego też względu rzadko sygnował bulle papieskie. Papież Aleksander III ogłosił go świętym; jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 6 lutego.

Antoniotto Pallavicini (1503-1507)

Giovanni Antonio Sangiorgio (1507-1508)

Bernardino Lopez de Carvajal (1508-1509)

Guillaume Briçonnet (1509-1511)

Marco Vigerio (1511-1516)

Francesco Soderini (1516-1523)

Alessandro Farnese (1523)

Antonio Maria Ciocchi del Monte (1523-1524)

Pietro Accolti (1524)

Diecezja Palestrina - diecezja Kościoła rzymskokatolickiego we Włoszech, a dokładniej w Lacjum. Została erygowana w IV wieku, obecne granice uzyskała w 2002 roku. Jest jedną z diecezji suburbikarnych. W praktyce oznacza to, iż równocześnie posiada zwykłego biskupa ordynariusza (od marca 2005 jest nim bp Domenico Sigalini) oraz biskupa tytularnego z grona kardynałów-biskupów (od 2009 kard. José Saraiva Martins CMF).

Giovanni Antonio Serbelloni (ur. 1519 - zm. 18 marca 1591) - włoski duchowny. Pochodził z Mediolanu, był bratankiem papieża Piusa IV i kuzynem Św. Karola Boromeusza. Biskup Foligno 1557-60 i Novara 1560-74. W styczniu 1560 wuj mianował go kardynałem, a następnie powierzył mu funkcje legata w Camerino (1560-65) oraz w Umbrii i Perugii (1565-66). Po śmierci wuja jego rola w administracji papieskiej zmalała. Kardynał-biskup Sabiny (1578), Palestriny (1578-83), Frascati (1583-87), Porto (1587-89) i Ostii (1589-91). Przewodniczył obu konklawe w 1590 roku. Zmarł w Rzymie. [1]

Marco Cornaro (1524)

Lorenzo Pucci (1524-1531)

Giovanni Piccolomini (1531-1533)

Andrea della Valle (1533-1534)

Bonifacio Ferreri (1534-1535)

Lorenzo Campeggio (1535-1537)

Antonio Sanseverino (1537-1539)

Giovanni Vincenzo Carafa (1539-1541)

Alessandro Cesarini (1541-1542)

Francesco Cornaro (1542-1543)

Lorenzo Cibo de Mari (ur. 1450 - zm. 21 grudnia 1503) - włoski kardynał. Arcybiskup Benewentu od grudnia 1485 do stycznia 1503. Bratanek papieża Innocentego VIII, który w 1489 mianował go kardynałem, mimo że pochodził z nieprawego łoża. Administrator diecezji Vannes od 1490 aż do śmierci. Od stycznia 1492 do stycznia 1493 pełnił funkcję kamerlinga Św. Kolegium Kardynałów, w tej roli uczestniczył w konklawe 1492. Przeciwstawiał się wyborowi Rodrigo Borgii na papieża, za co ten (już jako papież Aleksander VI) groził mu pozbawieniem godności kardynalskiej. Biskup Albano (maj 1501- listopad 1503) i Palestriny (od 29 listopada 1503) oraz administrator Noli (od stycznia 1503). Uczestniczył we wrześniowym i październikowym konklawe w 1503. Zmarł niespełna dwa miesiące po wyborze Juliusza II. [1]

Jan XXIII, (Angelo Giuseppe Roncalli), (ur. 25 listopada 1881, zm. 3 czerwca 1963 w Watykanie) - papież w okresie od 28 października 1958 do 3 czerwca 1963.

Giovanni Maria Ciocchi del Monte (1543-1550)

François-Louis de Bourbon de Vendôme (1550-1557)

Federico Cesi (1557-1562)

Giovanni Girolamo Morone (1562-1564)

Cristoforo Madruzzo (1564-1570)

Otto von Truchsess von Waldburg (1570-1573)

Giulio dela Rovere (1573-1578)

Giovanni Antonio Serbelloni (1578-1583)

Benedetto Aloisi Masella (ur. 29 czerwca 1879 w Pontecorvo - zm. 30 września 1970 w Rzymie) włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał, kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego.

Giovanni Berardi (ur. 1380 - zm. 21 stycznia 1449) - włoski duchowny, kardynał. Pochodził z rodziny hrabiów Tagliacozzo. Arcybiskup Tarentu 1421-39. Zwolennik papieża Eugeniusza IV w jego sporze z soborem bazylejskim, 1439 kreowany przez niego kardynałem. Po wyborze antypapieża Feliksa V był legatem Eugeniusza IV w Niemczech 1439-40. W 1441 mediował z ramienia papieża pomiędzy królami Sycylii i Aragonii. Kamerling Św. Kolegium Kardynałów 1443-44. Biskup Palestriny i wielki penitencjariusz od 1444. Podczas konklawe 1447 wykonywał obowiązki dziekana Świętego Kolegium, skutecznie przeforsował kandydaturę Tomasza Parentucelli (papież Mikołaj V). Zmarł w Rzymie.

Giovanni Francesco Gambara (1583-1587)

Marco Antonio Colonna (1587-1597)

Giulio Antonio Santori (1597-1602)

Alessandro Ottaviano de' Medici (1602-1605)

Agostino Valeri (1605-1606)

Ascanio Colonna (1606-1608)

Antonio Maria Gallio (1608-1611)

Gregorio Petrocchini de Montelbero (1611-1612)

Benedetto Giustiniani (1612-1615)

Guido Papareschi (zm. 1221) – włoski kardynał, wywodzący się z tej samej rzymskiej rodziny co papież Innocenty II. Jego nazwisko jest niekiedy skracane jak Papa. Niektóre starsze opracowania mylą go z kardynałem i arcybiskupem Reims Guy Poré (zm. 1206).

Cesare Facchinetti (ur. 17 września 1608 w Bolonii, zm. 30 stycznia 1683 w Rzymie) – włoski kardynał. Pochodził z tej samej rodziny co papież Innocenty IX.

Francesco Maria Bourbon del Monte (1615-1621)

Ottavio Bandini (1621-1624)

Andrea Baroni Peretti Montalto (1624-1626)

Domenico Ginnasi (1626-1629)

Marcello Lante della Rovere (1629)

Pier Paolo Crescenti (1629-1641)

Guido Bentivoglio (1641-1644)

Alfonso de la Cueva Albuquerque (1644-1655)

Bernardino Spada (1655-1661)

Mikołaj IV, (Girolamo Masci), (ur. 30 września 1227 w Ascoli Piceno - zm. 4 kwietnia 1292 w Rzymie) - franciszkanin, papież, w okresie od 22 lutego 1288 do 4 kwietnia 1292.

Francesco del Giudice (ur. 7 grudnia 1647 - zm. 10 października 1725) - włoski kardynał, pochodzący z Neapolu z rodu książąt Cellamare i Giovenazzo. W młodości był wicelegatem w Bolonii, gubernatorem Fano i Rzymu oraz wicekamerlingiem Św. Kościoła Rzymskiego.

Antonio Barberini (1661-1671)

Rinaldo d'Este (1671-1672)

Cesare Facchinetti (1672-1679)

Alderano Cibo (1679-1680)

Lorenzo Raggi (1680-1687)

Antonio Bichi (1687-1691)

Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni (1691-1698)

Luis Manuel Fernando Portocarrero (1698-1709)

Fabrizio Spada (1710-1717)

Juliusz III, (Jan Maria Ciocchi del Monte), (ur. 10 września 1487 roku w Rzymie - zm. 23 marca 1555 w Rzymie) - papież w okresie 7 lutego 1550 - 23 marca 1555.

Guy de Malsec (zm. 8 marca 1412) - francuski duchowny. Krewny papieży Klemensa VI i Grzegorza XI. Biskup Lodève (1370-71) i Poitiers (1371-75). Papież Grzegorz XI na konsystorzu 20 grudnia 1375 mianował go kardynałem-prezbiterem S. Croce in Gerusalemme. Uczestniczył w wyborze Urbana VI w kwietniu 1378, ale szybko przeszedł do opozycji wobec niego. Wziął udział w zapoczątkowującym Wielką Schizmę Zachodnią wyborze antypapieża Klemensa VII we wrześniu 1378. Służył jako legat Klemensa VII w Anglii, bezskutecznie próbując przekonać króla Ryszarda II do poparcia obediencji awiniońskiej. Kardynał-biskup Palestriny od 16 grudnia 1383. Dziekan Św. Kolegium Kardynałów awiniońskiej obediencji po śmierci kardynała Pietro Corsini w sierpniu 1405. Działał na rzecz zakończenia schizmy, wspólnie z kilkoma innymi kardynałami z obydwu obediencji zorganizował Sobór w Pizie (1409) i (jako dziekan Św. Kolegium) przewodniczył jego obradom do czasu wyboru (anty)papieża Aleksandra V. Administrator diecezji Agden 1409-1411. Legat pizańskiego antypapieża Jana XXIII we Francji. Zmarł w Paryżu.

Francesco del Giudice (1717-1721)

Francesco Barberini (1721-1726)

Tommaso Ruffo (1726-1738)

Giorgio Spinola (1738-1739)

Giovanni Battista Altieri (1739-1740)

Vincenzo Petra (1740-1747)

Antonio Xaverio Gentilis (1747-1753)

Giuseppe Spinelli (1753-1759)

Federico Marcello Lante (1759-1763)

Giovanni Francesco Stoppani (1763-1774)

Alessandro Mattei (ur. 20 lutego 1744 - zm. 20 kwietnia 1820) - włoski duchowny. Arcybiskup Ferrary 1777-1807. W 1779 mianowany kardynałem (początkowo in pectore, nominację Pius VI ujawnił dopiero 3 lata później). Po zajęciu Ferrary przez wojska napoleońskie w 1796 został aresztowany na kilka miesięcy. Po uwolnieniu negocjował i podpisał z ramienia papieża Traktet z Tolentino. Na konklawe 1799-1800 był kandydatem frakcji pro-austriackiej na papieża. Biskup Palestriny 1800-1809. Od 1805 był egzaminatorem kandydatów na biskupów z teologii. W 1807 został protektorem zakonu kapucynów, a rok później stanął na czele Datarii Apostolskiej. Subdziekan Św. Kolegium i biskup Porto e Santa Rufina 1809-14. Po zajęciu Rzymu przez Napoleona w 1809 wygnany z Rzymu do Paryża. Dziekan Św. Kolegium Kardynałów od 1811. Napoleon Bonaparte zakazał mu noszenia oznak godności kardynalskiej za to, że podpisał bullę ekskomunikującą cesarza, a następnie odmówił udziału w jego ślubie. W 1813 na krótko został zwolniony po podpisaniu konkordatu z Fonainebleau, w styczniu 1814 aresztowano go ponownie i osadzono w Alais. W kwietniu 1814 ostatecznie uwolniony, powrócił do Rzymu. Pius VII zatwierdził go jako pro-datariusza Stolicy Apostolskiej, a ponadto przeniósł do wakującej od 3 lat diecezji suburbikarnej Ostia e Velletri. W 1817 został archiprezbiterem Bazyliki Watykańskiej i prefektem Fabryki Św. Piotra. 1819 odznaczony austriackim orderem Św. Stefana. Zmarł w Rzymie po kilkudniowej chorobie. [1]

Marcello Lante della Rovere (ur. 1569 - zm. 19 kwietnia 1652) - włoski duchowny. Był spowinowacony z papieżem Pawłem V, który w 1606 mianował go kardynałem-prezbiterem i biskupem Todi (był nim do 1625). W 1629 został kardynałem-biskupem kolejno Palestriny (1629), Frascati (1629-39), Porto e Santa Rufina (1639-41) oraz Ostia e Velletri (od 1641). Przewodniczył obradom konklawe 1644. Zmarł w Rzymie.

Girolamo Spinola (1775-1784)

Marcantonio Colonna (1784-1793)

Leonardo Antonelli (1794-1800)

Alessandro Mattei (1800-1809)

Aurelio Roverella (1809-1812)

Diego Innico Caracciolo di Martina (1814-1820)

Giuseppe Spina (1820-1828)

Francesco Bertazzoli (1828-1830)

Carlo Maria Pedicini (1830-1840)

Vincenzo Macchi (1840-1844)

Cristoforo Madruzzo – (ur. 5 lipca 1512 w Calavino, zm. 5 lipca 1578 w ) – włoski duchowny katolicki i mąż stanu, brat Eriprando Madruzzoiego kapitana najemników walczących w Wojnach włoskich, które toczyły się w latach 1496-1559.

Giovanni Piccolomini (ur. 9 października 1475 - zm. 21 listopada 1537) - włoski duchowny, kardynał. Pochodził ze Sieny, był krewnym papieży Piusa II i Piusa III.

Castruccio Castracane degli Antelminelli (1844-1852)

Luigi Amat di San Filippo e Sorso (1852-1870)

Carlo Sacconi (1870-1878)

Antonino Saverio De Luca (1878-1883)

Luigi Oreglia di Santo Stefano (1884-1889)

Angelo Bianchi (1889-1897)

Camillo Mazzella (1897-1900)

Vincenzo Vannutelli (1900-1930)

Leonardo Antonelli (ur. 6 listopada 1730, zm. 11 stycznia 1811) - włoski duchowny. Kardynał-prezbiter S. Sabina od 1775. Prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary 1780-95. Opowiadał się za zaakceptowaniem wprowadzonej przez rewolucję francuską Konstytucji Cywilnej Duchowieństwa w obawie, że jej odrzucenie może doprowadzić do całkowitego zakazu posługi religijnej we Francji. Biskup Palestriny 1794-1800. Przewodniczył Trybunałowi Sygnatury Apostolskiej 1795-1801. Uczestniczył w konklawe 1799-1800, nowy papież Pius VII mianował go kardynałem-biskupem Porto e Santa Rufina, subdziekanem Św. Kolegium i sekretarzem Św. Oficjum Inkwizycji. Uczestniczył w przygotowaniach konkordatu między Francją a Stolicą Apostolską 1801, towarzyszył Piusowi VII w jego podróży do Paryża w 1804. Wielki penitencjariusz i archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej od grudnia 1801. W 1807 objął funkcję dziekana Św. Kolegium Kardynalskiego, przechodząc do diecezji suburbikarnej Ostia e Velletri. Prosekretarz Listów Apostolskich i Prefekt Kongregacji Indeksu. Po zajęciu Rzymu przez wojska napoleońskie uciekł do Spoleto a następnie do Senigallia, gdzie zmarł.

Girolamo Basso della Rovere (ur. 1434 - zm. 1 września 1507) - włoski kardynał. Biskup Albengi (1472-76) i Recanati (od 1476). Siostrzeniec Sykstusa IV, który w 1477 mianował go kardynałem-prezbiterem. Administrator diecezji Gubbio 1482-92. Podczas konklawe 1492 działał jako archiprezbiter Św. Kolegium Kardynałów. Odmówił poparcia Rodrigo Borgia, mimo to, zgodnie z porządkiem starszeństwa, w sierpniu 1492 uzyskał promocję do rangi kardynała-biskupa diecezji suburbikarnej Palestrina (1503 wymienił ją na diecezję Sabina). Ukończył budowę bazyliki w Loreto. Był protektorem zakonu karmelitów. Cieszył się nieposzlakowaną opinią, mimo pokrewieństwa z papieżami Sykstusem IV i Juliuszem II nie nadużywał tych relacji dla prywatnych celów. Był także przyjacielem artystów i pisarzy. [1]

Luigi Sincero (1933-1936)

Angelo Maria Dolci (1936-1939)

Carlo Salotti (1939-1947)

Benedetto Aloisi Masella (1948-1970)

Carlo Confalonieri (1972-1986)

Bernardin Gantin (1986-2008)

José Saraiva Martins (od 2009)

Źródła

Otto Kares, Chronologie der Kardinalbischöfe im elften Jahrhundert, (w:) Festschrift zur Jahrhundertfeier des Gymnasiums am Burgplatz in Essen, Essen 1924

Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130, Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom 1977

Johannes M. Brixius, Die Mitglieder des Kardinalskollegiums von 1130-1181, Berlin 1912

Werner Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984

Konrad Eubel, Hierarchia Catholica Medii Aevi, vol. I-VI, 1913

S. Miranda: The Cardinals of the Holy Roman Church