Biskup Porto-Santa Rufina - Polski Serwis Naukowy

Biskup Porto-Santa Rufina − biskup diecezji Porto-Santa Rufina, jednej z siedmiu diecezji suburbikarnych.

Początkowo były to dwie diecezje: Porto oraz Silva Candida (Santa Rufina). Połączone zostały w 1119 w jedną diecezję pod nazwą Porto e Santa Rufina. Ponownie rozdzielono je w latach 1133-1151/54 i na krótko w latach 1452-1454/9. W latach 1825-1854 te dwie diecezje były połączone jeszcze z trzecią Civitavecchia (Porto e Santa Rufina e Civitavecchia). Obecna nazwa, Porto-Santa Rufina, została nadana w 1986 r. W XVI-XIX wieku diecezję tę zwyczajowo obejmował subdziekan Św. Kolegium Kardynałów.

Giovanni Battista Deti (ur. 16 lutego 1580, zm. 13 lipca 1630) – włoski kardynał. Pochodził z Ferrary i był spokrewniony z papieżem Klemensa VIII, który w 1599 mianował go kardynałem. Uczestniczył w obu konklawe w 1605 roku, w 1621 i 1623. Biskup kolejno Albano (1624-1626), Frascati (1626), Porto e Santa Rufina (1626-1629) i Ostia e Veletri (1629-1630). Dziekan kolegium kardynalskiego. Zmarł w Rzymie po krótkiej chorobie w wieku zaledwie 50 lat.

Mario Mattei (ur. 6 września 1792 w Perugii - zm. 7 października 1870 w Rzymie) - włoski duchowny. Mianowany kardynałem na konsystorzu 2 lipca 1832 przez papieża Grzegorza XVI. W grudniu 1840 został sekretarzem spraw zagranicznych w sekretariacie stanu Stolicy Apostolskiej. Archiprezbiter Bazyliki Św. Piotra na Watykanie od 1843 roku. Kardynał-biskup Frascati 1844-54 i Porto 1854-60. Prefekt Trybunału Sygnatury Apostolskiej od 1854 do 1858, następnie pro-datariusz Jego Świątobliwości. 30 września 1860 został dziekanem kolegium kardynalskiego, kilka miesięcy później objął przypisaną do tej funkcji diecezję Ostia. Legat apostolski w Velletri. Uczestniczył w soborze watykańskim I 1869-1870. Zmarł w Rzymie, 17 dni po jego zajęciu przez Włochów.

Do 1962 roku biskupi Porto i Santa Rufina byli ex officio kardynałami. W 1962 Papież Jan XXIII postanowił, że kardynałowie-biskupi są jedynie tytularnymi biskupami diecezji suburbikarnych, powierzając faktyczną jurysdykcję nad nimi zwykłym biskupom ordynariuszom.

Obecnym kardynałem-biskupem Porto-Santa Rufina jest emerytowany francuski kardynał Roger Etchegaray, subdziekan Kolegium Kardynalskiego.

Carlo Emmanuele Pio de Savoia (ur. 5 stycznia 1585 - zm. 1 czerwca 1641) - włoski kardynał. Pochodził z Ferrary. Nominację kardynalską otrzymał z rąk Klemensa VIII w 1604. Legat w Marche za Grzegorza XV. Protodiakon 1623-26. Biskup Albano 1627-30, konsekrowany przez kardynała Ottavio Bandini dnia 9 maja 1627. Kardynał-biskup Porto e Santa Rufina i subdziekan Św. Kolegium 1630-39. Biskup Ostii i dziekan kolegium kardynalskiego od 1639. W Kolegium Kardynalskim należał do zwolennikó Hiszpanii, od 1635 sprawował urząd protektora królestwa Aragonii. Zmarł na epilepsję.

Alfonso Gesualdo (ur. 20 października 1540, zm. 14 lutego 1603) – włoski duchowny. Był przyrodnim bratem Karola Boromeusza. W 1561 mianowany kardynałem i arcybiskupem Conza (zrezygnował 1572). Pracował w administracji Państwa Kościelnego m.in. jako gubernator Amelia i legat w prowincji Marche. Biskup Albano 1583-87 Prefekt Kongregacji ds. Obrzędów od 1585. Protektor Portugalii i Neapolu w Kurii Rzymskiej. Biskup Frascati 1587−89 i Porto e Santa Rufina 1589−91. Uczestniczył w obu konklawe 1590 jako subdziekan Św. Kolegium. W 1591 został przeniesiony do diecezji Ostia e Velletri. Jako dziekan kolegium kardynalskiego przewodniczył konklawe 1591 i 1592 oraz udzielił sakry biskupiej papieżowi Klemensowi VIII. Arcybiskup Neapolu od 1596. Zmarł w Neapolu.

Kardynałowie-biskupi Porto i Santa Rufina

Kardynałowie-biskupi Porto e Santa Rufina 1154-1452

Cencio de Gregorio (1154-1157)

Bernard (1158-1176)

Guglielmo Marengo (1176-1178)

Teodino de Arrone (1179-1186)

Bobo (1189)

Pietro Gallocia (1190-1211)

Benedictus (1213-1216)

Cinzio Cenci (1217)

Aleksander VIII (łac. Alexander VIII), właściwie Pietro Vito Ottoboni (ur. 22 kwietnia 1610 w Wenecji, zm. 1 lutego 1691 w Rzymie), włoski duchowny katolicki, od 1689 papież.

Cinzio Cenci (zm. 1217) - włoski kardynał, mianowany przez papieża Klemensa III w 1190. Sygnował bulle papieskie między 9 grudnia 1190 a 24 lipca 1217. Za pontyfikatu Celestyna III służył jako legat papieski w Skandynawii (1191-1192). Uczestniczył w papieskiej elekcji w 1191, w styczniu 1198 i w lipcu 1216. Za pontyfikatu Innocentego III był legatem na południu Italii, gdzie próbował zmusić do uległości wobec Stolicy Apostolskiej regenta królestwa Sycylii (będącego papieskim lennem) Markwarda von Anweiler. Biskup Porto e Santa Rufina od marca 1217. Zmarł w Rzymie.

Konrad von Urach (1219-1227)

Romano Bonaventura (elekt 1231-1235, biskup 1235-1243)

Ottone de Tonengo (1244-1250)

Giacomo da Castell'arquato (1251-1253)

Capuferrus, administrator apostolski (1254)

Jan z Toledo (elekt 1261-1262, biskup 1262-1275)

Robert Kilwardby (1278-1279)

Bernard de Languissel (1281-1290)

Paluzzo Paluzzi-Altieri degli Albertoni (ur. 8 czerwca 1623 w Rzymie, zm. 29 czerwca 1698 w Rzymie), włoski duchowny katolicki, wpływowy kardynał w okresie pontyfikatu Klemensa X.

Rodolfo Pio di Carpi (ur. 22 lutego 1500 w Carpi koło Modeny, zm. 2 maja 1564 w Rzymie) – włoski kardynał. W 1516 wstąpił do zakonu joannitów. Biskup Faenza 1528-44. Nuncjusz apostolski we Francji (1530) i Sabaudii (1533). Jako legat papieski kilkakrotnie mediował między cesarzem Karolem V i królem Francji Franciszkiem I. Kreowany kardynałem-prezbiterem w 1536 roku. Protektor królestwa Szkocji oraz zakonów kapucynów i jezuitów. Inkwizytor Kongregacji Św. Oficjum. Ufundował akademię w Meldola (Accademia degli imperfecti). Administrator diecezji Girgenti od 1544. Legat papieski w prowincji Patrymonium 1551. W 1553 uzyskał promocję do diecezji suburikarnej Albano (1553), Frascati (1553-55) i Porto e Santa Rufina (1555-62). Uczestniczył w konklawe 1559. Przez ostatnie dwa lata życia był biskupem Ostii i dziekanem Św. Kolegium. Uchodził za mądrego sługę i reformatora Kościoła oraz zdolnego administratora, był także protektorem artystów i kolekcjonerem dzieł sztuki. Zmarł na podagrę.

Matteo d'Acquasparta (1291-1302)

Giovanni Minio (1302-1313)

Jacques d'Euse (1313-1316)

Bernard de Castanet (1316-1317)

Berenguer Fredol (1317-1323)

Angelo Tignosi, administrator apostolski (1327)

Pierre de Roblay (1327-1331)

Pandolfo Capocci (obediencja antypapieża Mikołaja V, 1328-1330)

Jean-Raymond de Comminges (1331-1348)

Bernard d'Albi (1349-1350)

Filippo Calandrini (ur. 1403, zm. 18 lipca 1476) – włoski duchowny. Przyrodni brat papieża Mikołaja V, który w 1447 mianował go biskupem Bolonii, a rok później kardynałem. W 1452 towarzyszył Fryderykowi III w jego podróży na koronację cesarską do Rzymu. Na konklawe 1458 był wysuwany jako kandydat na papieża (dostał 5 głosów na 18 w pierwszym głosowaniu). Wielki penitencjariusz od 30 grudnia 1458. Biskup Albano (1468 – 1471) i Porto e Santa Rufina (1471 – 1476). Zmarł w Bagnoregio w wieku 73 lat.

Niccolò Fieschi (ur. 1456 w Genui, zm. 15 czerwca 1524 w Rzymie), włoski duchowny, kardynał, z rodziny hrabiów Lavagna. Biskup Agde (1488-1495 i od [1504]) i Fréjus (1495-1511). Kreowany kardynałem w maju 1503 przez Aleksandra VI na życzenie króla Francji Ludwika XII, otrzymał wiele beneficjów we Francji. Administrator diecezji Sénez (1507-09), Andria (1517), Tulon (1514-15 i od 1518) i Umbriatico (1517-21). Arcybiskup Embrun (1510-18) i Rawenny (1516-17). Był jednym z faworytów konklawe 1513. 1517 członek komisji kardynalskiej ds. krucjaty przeciw Turcji. Kierował procesem kanonizacyjnym Francesco di Paola (ogłoszony świętym 1 maja 1519). Kardynał-biskup Albano (1518-21), Sabiny (1521-23) i Porto (1523-24). Subdziekan kolegium kardynałów 1523-1524. W styczniu 1524 wybrany opatem klasztoru Tre Fontane w Rzymie. Miesiąc przed śmiercią został promowany do diecezji Ostia e Velletri, obejmując funkcję dziekana Św. Kolegium. Zmarł w wieku 68 lat.

Guy de Boulogne (1350-1373)

Pietro Corsini (1375-1378, obediencja awiniońska 1378-1405)

Berenguer de Anglesola (obediencja awiniońska 1406-1408)

Antonio Caetani (obediencja pizańska 1409-1412)

Antonio Correr (1408-1431)

Louis de Bar (obediencja pizańska 1412-1415, 1415-1430)

Branda Castiglione (1431-1440)

Domenico Grimani (ur. 19 lutego 1461 w Wenecji, zm. 27 sierpnia 1523 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, kardynał i patryiarcha, najstarszy syn Antonio Grimaniego i Catariny Loredan.

Antonio Maria Galli (ur. 1553 - zm. 30 marca 1620) - włoski duchowny. W listopadzie 1586 mianowany biskupem Perugii i kardynałem-prezbiterem. 1591 przeniesiony do diecezji Osimo. Był protektorem Loreto (1587) i legatem w Romanii (1590). W 1605 uzyskał promocję do rangi kardynała biskupa, otrzymując kolejno diecezje Frascati (1605-08), Palestrina (1608-11), Porto e Santa Rufina (1611-15) i Ostia e Velletri (1615-20). Dziekan kolegium kardynalskiego. Zmarł w Rzymie, w wieku 67 lat.[1]

Domingo Ram (1444-1445)

Francesco Condulmer (1445-1452)

1452-54 krótkotrwałe rozdzielenie Porto i Santa Rufina

Kardynałowie-biskupi Porto e Santa Rufina 1454/9-1825

Guillaume d'Estouteville (1459-1461)

Juan Carvajal (1461-1469)

Richard Olivier de Longueil (1470)

Filippo Calandrini (1471-1476)

Carlo Rezzonico, iuniore (ur. 25 kwietnia 1724 w Wenecji - zm. 26 stycznia 1799 w Rzymie) - włoski kardynał, bratanek papieża Klemensa XIII. W 1758 kreowany przez niego kardynałem. 1758-63 stał na czele Kancelarii Apostolskiej, a od 1763 był kamerlingiem Św. Kościoła Rzymskiego. W 1773 uzyskał promocję do rangi biskupa suburbikarnej diecezji Sabina i przyjął sakrę biskupią z rąk kardynała Giovanni Francesco Albani. Brał udział w konklawe 1769 i konklawe 1774-1775. Biskup Porto e Santa Rufina od 1776. Archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej 1780-1781. W styczniu 1777 mianowany sekretarzem Św. Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji, stał na jej czele aż do śmierci. Został pochowany w swym kościele tytularnym S. Marco.

Diecezja suburbikarna (łac. ecclesia suburbicaria) - szczególny rodzaj diecezji Kościoła rzymskokatolickiego, występujący wyłącznie na terenie Włoch, w okolicach Rzymu. Formalnie istnieje siedem takich diecezji, w praktyce jest ich sześć, ponieważ diecezja Ostii ma obecnie nieco odmienny status od pozostałych sześciu i jest de facto tylko tytularną stolicą biskupią.

Rodrigo Borgia (1476-1492)

Giovanni Michiel (1492-1503)

Jorge da Costa (1503-1508)

Raffaele Sansoni Riario (1508-1511)

Domenico Grimani (1511-1523)

Francesco Soderini (1523)

Niccolò Fieschi (1523-1524)

Alessandro Farnese (1524)

Antonio Maria Ciocchi del Monte (1524-1533)

Giovanni Piccolomini (1533-1535)

Paweł IV, (Giovanni Pietro Carafa}, (ur. 28 czerwca 1476 w Capriglia Irpina Prowincja Avellinou, zm. 18 sierpnia 1559 w Rzymie) – papież w okresie od 23 maja 1555 do 18 sierpnia 1559.

Lucido Maria Parocchi (ur. 13 sierpnia 1833 w Mantui, zm. 15 stycznia 1903 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał i Wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego.

Giovanni Domenico de Cupis (1535-1537)

Bonifacio Ferreri (1537-1543)

Antonio Sanseverino (1543)

Marino Grimani (1543-1546)

Giovanni Salviati (1546-1553)

Giovanni Pietro Caraffa (1553)

Jean du Bellay (1553-1555)

Rodolfo Pio di Carpi (1555-1562)

Francesco Pisani (1562-1564)

Federico Cesi (1564-1656)

Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany) – potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu, w Kościele katolickim najwyższa po papieżu godność kościelna.

Francesco Maria Bourbon del Monte (ur. 5 lipca 1549 w Wenecji, zm. 27 sierpnia 1626 w Rzymie) – włoski kardynał, daleki krewny francuskiej dynastii królewskiej. Mianowany kardynałem w 1588. Prefekt Kongregacji Soboru Trydenckiego (obecnej Kongregacji ds. Duchowieństwa) 1606-16. Protoprebiter S. Lorenzo in Lucina 1612-15, w 1615 uzyskał promocję do diecezji podmiejskiej Palestrina. 14 czerwca 1615 został mianowany regentem markizatu Santa Maria. Prefekt Kongregacji ds. Obrzędów od 1616. Na konklawe 1621 był kandydatem do tiary, jednak Hiszpania zgłosiła weto wobec jego kandydatury. Biskup Porto e Santa Rufina 1621-23. Uczestniczył w konklawe 1623 jako subdziekan Św. Kolegium. Wybrany wówczas papież Urban VIII w dniu 27 września 1623 mianował go dziekanem Św. Kolegium Kardynałów, przenosząc go do diecezji Ostia e Velletri. Uczestniczył w obchodach roku jubileuszowego 1625. Zmarł w Rzymie w wieku 77 lat. [1]

Giovanni Girolamo Morone (1565-1570)

Cristoforo Madruzzo (1570-1578)

Alessandro Farnese (1578-1580)

Fulvio Corneo (1580-1583)

Giacomo Savelli (1583-1587)

Giovanni Antonio Serbelloni (1587-1589)

Alfonso Gesualdo (1589-1591)

Innigo d'Avalos d’Aragona (1591-1600)

Tolomeo Gallio (1600-1603)

Paweł III, (właściwie Alessandro Farnese), (ur. 29 lutego 1468 w Rzymie lub w Canino, zm. 10 listopada 1549 w Rzymie) - papież w okresie od 13 października 1534 do 10 listopada 1549.

Aleksander VI (właściwie Rodrigo de Borgia y Borja) (ur. 1 stycznia 1431 w Játivie, zm. 18 sierpnia 1503 w Rzymie) – papież od 11 sierpnia 1492 do śmierci.

Girolamo Rusticucci (1603)

Girolamo Simoncelli (1603-1605)

Domenico Pinelli (1605-1607)

Girolamo Bernerio (1607-1611)

Antonio Maria Gallio (1611-1615)

Antonio Maria Sauli (1615-1620)

Giovanni Evangelista Pallotta (1620)

Benedetto Giustiniani (1620-1621)

Francesco Maria Bourbon del Monte (1621-1623)

Francesco Sforza di Santa Fiora (1623-1624)

Costantino Patrizi Naro (ur. 4 września 1798, zm. 17 grudnia 1876) – włoski duchowny. Tytularny arcybiskup Filippi od grudnia 1828, nuncjusz apostolski w Toskanii 1829-32, następnie prefekt Pałacu Apostolskiego. Mianowany kardynałem przez Grzegorza XVI w 1834. Pełnił wiele stanowisk w kurii rzymskiej, był prefektem Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów (1839-41) i Kongregacji ds. Obrzędów (od 1854), wikariuszem papieskim dla diecezji rzymskiej (od 1841), archiprezbiterem Bazylik Liberiańskiej (1845-1867) i Laterańskiej (od 1867), sekretarzem Św. Oficjum Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji (od 1860). Z czasem wzrastała jego ranga w kolegium kardynalskim – w 1849 został kardynałem-biskupem Albano, w 1860 przeszedł do diecezji Porto e Santa Rufina, a w październiku 1870 – do diecezji Ostia e Velletri. Subdziekan Św. Kolegium 1860-70, kardynał-dziekan od 1870. Zmarł w Rzymie.

Antonio Vico (ur. 9 stycznia 1847 w Agugliano, zm. 25 lutego 1929 w Rzymie) - włoski duchowny katolicki, dyplomata, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Ottavio Bandini (1624-1626)

Giovanni Battista Deti (1626-1629)

Domenico Ginnasi (1629-1630)

Carlo Emmanuele Pio de Savoia (1630-1639)

Marcello Lante della Rovere (1639-1641)

Pietro Palo Crescenzi (1641-1645)

Francesco Cennino (1645)

Giulio Roma (1645-1652)

Carlo de Medici (1652)

Francesco Barberini (1652-1666)

Bobo (zm. 1189) - włoski duchowny katolicki wywodzący się z rzymskiego rodu arystokratycznego Bobone. Jego imię i nazwisko są niekiedy podawane jako Andrea Boboni, co jednak nie jest poświadczone we współczesnych mu źródłach. W 1182 roku został kardynałem. W latach 1187-1188 był legatem papieskim we Francji, gdzie próbował mediować w konflikcie między królem francuskim Filipem II Augustem a królem angielskim Henrykiem II. Biskup Porto e Santa Rufina od maja 1189 roku. Sygnował bulle papieskie między 2 stycznia 1183 a 12 września 1189. Zmarł w Rzymie.

Pietro Luigi Carafa (ur. 4 lipca 1677 w Neapolu, zm. 15 grudnia 1755 w Rzymie) – włoski kardynał. Pochodził z tej samej rodziny co szesnastowieczny papież Paweł IV i 13 innych kardynałów.

Marzio Ginetti (1666-1671)

Francesco Maria Brancaccio (1671-1675)

Ulderico Carpegna (1675-1679)

Cesare Facchinetti (1679-1680)

Carlo Rossetti (1680-1681)

Niccolo Albergati-Ludovisi (1681-1683)

Alderano Cibo (1683-1687)

Pietro Vito Ottoboni (1687-1689)

Flavio Chigi (1689-1693)

Giacomo Franzoni (1693-1697)

Flavio Chigi (ur. 10 maja 1631 w Sienie, zm. 13 września 1693 w Rzymie) – włoski duchowny. Bratanek papieża Aleksandra VII, który w 1657 mianował go kardynałem. Za jego pontyfikatu sprawował funkcje generalnego superintendenta Stolicy Apostolskiej, legata w Awinionie i prefekta Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości, służył także jako jego legat we Francji w 1664 w celu wyjaśnienia nieporozumień wywołanych napaścią na rodzinę francuskiego ambasadora w Rzymie. Często krytykowano go za świecki tryb życia i nadużywanie sprawowanych funkcji do własnych celów. Był także bibliotekarzem Św. Kościoła Rzymskiego (1659-1681), prefektem Kongregacji Zdrowia (od 1657) i Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego (od 1661) oraz kamerlingiem kolegium kardynalskiego (1673-1674). Jako archiprezbiter Bazyliki św. Jana na Lateranie uczestniczył w obchodach roku jubileuszowego w Rzymie w 1675. Był jedną z najbardziej wpływowych postaci w Św. Kolegium w II połowie XVII wieku, jako lider frakcji uczestniczył w konklawe 1667, 1669-70, 1676, 1689 i 1691. Biskup Albano 1686-89. Subdziekan Św. Kolegium Kardynałów i biskup Porto e Santa Rufina od 1689. Zmarł w wieku 62 lat.

Giovanni Antonio Serbelloni (ur. 1519 - zm. 18 marca 1591) - włoski duchowny. Pochodził z Mediolanu, był bratankiem papieża Piusa IV i kuzynem Św. Karola Boromeusza. Biskup Foligno 1557-60 i Novara 1560-74. W styczniu 1560 wuj mianował go kardynałem, a następnie powierzył mu funkcje legata w Camerino (1560-65) oraz w Umbrii i Perugii (1565-66). Po śmierci wuja jego rola w administracji papieskiej zmalała. Kardynał-biskup Sabiny (1578), Palestriny (1578-83), Frascati (1583-87), Porto (1587-89) i Ostii (1589-91). Przewodniczył obu konklawe w 1590 roku. Zmarł w Rzymie. [1]

Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni (1698)

Emmanuel Théodose de la Tour d'Auvergne de Bouillon (1698-1700)

Nicolò Acciaioli (1700-1715)

Vincenzo Maria Orsino (1715-1724)

Fabrizio Paolucci (1724-1725)

Francesco Pignatelli (1725-1734)

Pietro Ottoboni (1734-1738)

Tommaso Ruffo (1738-1740)

Jan XXIII, (Angelo Giuseppe Roncalli), (ur. 25 listopada 1881, zm. 3 czerwca 1963 w Watykanie) - papież w okresie od 28 października 1958 do 3 czerwca 1963.

Paolo Marella, (ur. 25 stycznia 1895 w Rzymie, zm. 15 października 1984), włoski duchowny katolicki, kardynał, dyplomata watykański, archiprezbiter bazyliki św. Piotra.

Ludovico Pico della Mirandola (1740-1743)

Annibale Albani (1743-1751)

Pietro Luigi Carafa (1751-1753)

Rainiero d'Elci (1753-1756)

Giovanni Antonio Guadagni (1756-1759)

Francesco Borghese (1759)

Giuseppe Spinelli (1759-1761)

Camillo Paolucci (1761-1763)

Federico Marcello Lante della Rovere (1763-1773)

Giovanni Francesco Albani (1773-1775)

Cesare Facchinetti (ur. 17 września 1608 w Bolonii, zm. 30 stycznia 1683 w Rzymie) – włoski kardynał. Pochodził z tej samej rodziny co papież Innocenty IX.

Antypapież Mikołaj V, wcześniej Pietro Rainalducci (ur. 1275, zm. 16 października w Awinionie 1333) – antypapież we Włoszech od 12 maja 1328 do 25 lipca 1330 podczas pontyfikatu papieża Jana XXII w Awinionie.

Carlo Rezzonico (1776-1799)

Leonardo Antonelli (1800-1807)

Luigi Valenti Gonzaga (1807-1808)

Alessandro Mattei (1809-1814)

Giuseppe Doria Pamphili (1814-1816)

Antonio Dugnani (1816-1818)

Giulio Maria della Somaglia (1818-1820)

Michele di Pietro (1820-1821)

Bartolomeo Pacca (1821-1825)

Kardynałowie-biskupi Porto e Santa Rufina e Civitavecchia 1825-1854

Roger Marie Élie Etchegaray (ur. 25 września 1922 w Espelette), francuski duchowny katolicki, arcybiskup Marsylii, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Niccoló Albergati-Ludovisi (ur. 15 września 1608 w Bolonii - zm. 9 sierpnia 1687 w Rzymie) - włoski kardynał. Krewny papieża Grzegorza XV. Arcybiskup Bolonii 1645-1651.

Bartolomeo Pacca (1825-1830)

Pierfrancesco Galleffi (1830-1837)

Emmanuele de Gregorio (1837-1839)

Gianfrancesco Falzacappa (1839-1840)

Carlo Maria Pedicini (1840-1843)

Vincenzo Macchi (1844-1847)

Luigi Lambruschini (1847-1854)

Kardynałowie-biskupi Porto e Santa Rufina (1854-1986) i Porto-Santa Rufina (od 1986)

Mario Mattei (1854-1860)

Benedykt XIII, Vincenzo Maria Orsini de Gravina, imiona chrzestne Pietro, Francesco (ur. 2 lutego 1649 w Gravina in Puglia, archidiecezja Bari, zm. 21 lutego 1730 w Rzymie), włoski duchowny katolicki, od 1724 papież.

Domenico Pinelli (ur. 21 października 1541 - zm. 9 sierpnia 1611) - włoski kardynał. Pochodził z Genui z rodziny senatorskiej. Ukończył prawo na Uniwersytecie w Padwie w 1562. Od 1563 pracował w kurii papieskiej. Biskup Fermo 1577-85. W 1585 został mianowany kardynałem-prezbiterem. Legat w Romanii (1586-87) oraz w Umbrii i Perugii (1591-97). Uczestniczył w pracach wielu kurialnych dykasterii. Jako archiprezbiter Bazyliki Liberiańskiej (od 1587) uczestniczył w obchodach roku jubileuszowego 1600. Kardynał-biskup Albano (1603), Frascati (1603-05), Porto e Santa Rufina (1605-07) i Ostia e Velletri (1607-11). Pod nieobecność kardynała Pietro Aldobrandini kierował pracami Trybunału Sygnatury Apostolskiej oraz Penitencjarii Apostolskiej. Dziekan kolegium kardynalskiego 1607-11. [1]

Costantino Patrizi Naro (1860-1870)

Luigi Amat di San Filippo e Sorso (1870-1877)

Camillo di Pietro (1877-1878)

Carlo Sacconi (1878-1884)

Giovanni Battista Pitra (1884-1889)

Luigi Oreglia di Santo Stefano (1889-1896)

Lucido Maria Parocchi (1896-1903)

Serafino Vannutelli (1903-1915)

Antonio Vico (1915-1929)

Teodino (zm. 7 marca 1186) – włoski duchowny katolicki, kardynał. Niekiedy jest mylony z benedyktyńskim opatem Teodino de Scarpa z Monte Cassino (zm. 1167).

Alessandro Mattei (ur. 20 lutego 1744 - zm. 20 kwietnia 1820) - włoski duchowny. Arcybiskup Ferrary 1777-1807. W 1779 mianowany kardynałem (początkowo in pectore, nominację Pius VI ujawnił dopiero 3 lata później). Po zajęciu Ferrary przez wojska napoleońskie w 1796 został aresztowany na kilka miesięcy. Po uwolnieniu negocjował i podpisał z ramienia papieża Traktet z Tolentino. Na konklawe 1799-1800 był kandydatem frakcji pro-austriackiej na papieża. Biskup Palestriny 1800-1809. Od 1805 był egzaminatorem kandydatów na biskupów z teologii. W 1807 został protektorem zakonu kapucynów, a rok później stanął na czele Datarii Apostolskiej. Subdziekan Św. Kolegium i biskup Porto e Santa Rufina 1809-14. Po zajęciu Rzymu przez Napoleona w 1809 wygnany z Rzymu do Paryża. Dziekan Św. Kolegium Kardynałów od 1811. Napoleon Bonaparte zakazał mu noszenia oznak godności kardynalskiej za to, że podpisał bullę ekskomunikującą cesarza, a następnie odmówił udziału w jego ślubie. W 1813 na krótko został zwolniony po podpisaniu konkordatu z Fonainebleau, w styczniu 1814 aresztowano go ponownie i osadzono w Alais. W kwietniu 1814 ostatecznie uwolniony, powrócił do Rzymu. Pius VII zatwierdził go jako pro-datariusza Stolicy Apostolskiej, a ponadto przeniósł do wakującej od 3 lat diecezji suburbikarnej Ostia e Velletri. W 1817 został archiprezbiterem Bazyliki Watykańskiej i prefektem Fabryki Św. Piotra. 1819 odznaczony austriackim orderem Św. Stefana. Zmarł w Rzymie po kilkudniowej chorobie. [1]

Tommaso Pio Boggiani (1929-1942)

Eugène Tisserant (1946-1972)

Paolo Marella (1972-1984)

Agostino Casaroli (1985-1998)

Roger Etchegaray (1998-

Przypisy

↑ Po zakończeniu Wielkiej Schizmy Zachodniej zarówno Sobór w Konstancji jak i papież Marcin V zatwierdzili na stanowisku kardynała-biskupa pretendentów wywodzących się z obu konkurujących obediencji: pizańskiej i rzymskiej.

Źródła

Otto Kares, Chronologie der Kardinalbischöfe im elften Jahrhundert, (w:) Festschrift zur Jahrhundertfeier des Gymnasiums am Burgplatz in Essen, Essen 1924

Diecezja Porto-Santa Rufina - diecezja Kościoła rzymskokatolickiego we Włoszech, a dokładniej w Lacjum. Jest jedną z diecezji suburbikarnych, co w praktyce oznacza, iż posiada równocześnie zwykłego biskupa ordynariusza (od 2002 bp Gino Reali) oraz biskupa tytularnego z grona kardynałów-biskupów (od 1998 kard. Roger Etchegaray). Została ustanowiona w III wieku jako diecezja Porto. W roku 1119 połączyła się z diecezją Santa Rufina, która to stolica została dopisana do jej nazwy. Dzisiejszy zapis nazwa diecezji uzyskała w roku 1986, gdy przeprowadzono korektę o charakterze interpunkcyjnym.

Marcello Lante della Rovere (ur. 1569 - zm. 19 kwietnia 1652) - włoski duchowny. Był spowinowacony z papieżem Pawłem V, który w 1606 mianował go kardynałem-prezbiterem i biskupem Todi (był nim do 1625). W 1629 został kardynałem-biskupem kolejno Palestriny (1629), Frascati (1629-39), Porto e Santa Rufina (1639-41) oraz Ostia e Velletri (od 1641). Przewodniczył obradom konklawe 1644. Zmarł w Rzymie.

Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130, Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom 1977

Johannes M. Brixius, Die Mitglieder des Kardinalskollegiums von 1130-1181, Berlin 1912

Werner Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984

Konrad Eubel, Hierarchia Catholica Medii Aevi, vol. I-VI, 1913

Cristoforo Madruzzo – (ur. 5 lipca 1512 w Calavino, zm. 5 lipca 1578 w ) – włoski duchowny katolicki i mąż stanu, brat Eriprando Madruzzoiego kapitana najemników walczących w Wojnach włoskich, które toczyły się w latach 1496-1559.

Giovanni Piccolomini (ur. 9 października 1475 - zm. 21 listopada 1537) - włoski duchowny, kardynał. Pochodził ze Sieny, był krewnym papieży Piusa II i Piusa III.

S. Miranda: The Cardinals of the Holy Roman Church