Biskupi Kościoła Starokatolickiego Mariawitów

Biskupi Kościoła Starokatolickiego Mariawitów – kapłani katoliccy posiadający święcenia biskupie i sprawujący posługę w Kościele Starokatolickim Mariawitów.

Sukcesja apostolska

Po wyodrębnieniu się w roku 1906 mariawitów z Kościoła rzymskokatolickiego i zorganizowaniu ich w odrębne wyznanie zaistniała konieczność posiadania własnej hierarchii z sukcesją apostolską. Mariawici nawiązali kontakty z Kościołami starokatolickimi z zachodniej Europy zrzeszonymi w Unii Utrechckiej.

Kościół Starokatolicki Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej – kościół chrześcijański nurtu katolickiego prawnie działający na terenie Polski i Francji. Obecnie liczy około 30 tysięcy wyznawców, głównie na Mazowszu. Siedzibą władz Kościoła jest miasto Płock gdzie rezyduje biskup naczelny ojciec Michał Maria Ludwik Jabłoński. Organem prasowym wspólnoty jest kwartalnik Mariawita.
Płock – miasto na Pojezierzu Dobrzyńskim i w Kotlinie Płockiej, nad Wisłą, w województwie mazowieckim, powiat grodzki, siedziba powiatu płockiego; historyczna stolica Mazowsza, stolica rzymskokatolickiej diecezji płockiej (1075); siedziba władz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów i mariawickiej diecezji warszawsko-płockiej, port rzeczny, rafineria ropy naftowej (1964), szkoły wyższe, teatry, muzea.

Unia Utrechcka została utworzona 24 września 1889 roku, jako związek niezależnych starokatolickich Kościołów. Podstawowym dokumentem doktrynalnym wspólnoty starokatolickiej jest "Deklaracja Utrechcka Biskupów Starokatolickich" określająca, że jej sygnatariusze zachowują: "wiarę starego Kościoła, tak jak wyrażona ona została w ekumenicznych symbolach i w powszechnie uznanych dogmatycznych orzeczeniach Soborów ekumenicznych niepodzielonego Kościoła pierwszego tysiąclecia".

Dzieło Wielkiego Miłosierdzia – zbiór objawień siostry zakonnej Marii Franciszki Kozłowskiej uznawanej przez mariawitów za świętą, będących po Piśmie Świętym, podstawowym źródłem wiary mariawickiej.
Starokatolicyzm - treść nauczania Kościołów starokatolickich, całość przyjętych w nim zasad odnoszących się do wiary, moralności, życia religijnego i funkcjonowania Kościoła.

Deklaracja odrzuca m.in. watykańskie dekrety z 18 lipca 1870 roku o nieomylności i uniwersalności jurysdykcji papieża. Członkowie Unii Utrechckiej zachowują starokościelną zasadę św. Wincentego z Lerynu z 430 roku: "Trzymamy się tego co wszędzie, co zawsze, co przez wszystkich było wyznawane".

Przełożony Związku Mariawitów ks. Jan M. Michał Kowalski wraz z ks. Romanem M. Jakubem Próchniewskim i ks. Leonem M. Andrzejem Gołębiowskim uczestniczyli w Kongresie Starokatolickim odbywającym się 7 września 1909 roku w Wiedniu. Uczestnicy Kongresu, po wysłuchaniu wyjaśnień o religijnych i społecznych zasadach ruchu mariawickiego przyjęli do Unii Kościół mariawicki i postanowili udzielić sakry biskupiej ks. M. Michałowi Kowalskiemu.

Josef Demmel (ur. 29 grudnia 1846 w Regenstauf, zm. 11 listopada 1913 w Godesberg) - niemiecki duchowny starokatolicki, biskup Kościoła Starokatolickiego w Niemczech w latach 1906-1913.
Sakra - święcenia duchowne w kościołach chrześcijańskich, najczęściej dotyczy święceń biskupich. Niegdyś sakrę nadawano nowo wybranym królom, w formie namaszczenia na stanowisko.

Konsekracja ks. M. Michała Kowalskiego na biskupa mariawitów miała miejsce 5 października 1909 roku w zabytkowej starokatolickiej katedrze św. Gertrudy w Utrechcie. Konsekracji dokonał arcybiskup Utrechtu Gerard Gul w asyście holenderskich biskupów: Jakuba van Thiela z Haarlemu i Mikołaja Spita z Deventer oraz biskupa Józefa Demmela z Bonn i biskupa Arnolda Mathewa z Londynu. W uroczystościach uczestniczyła delegacja mariawicka złożona z 6 kapłanów i przedstawiciela świeckiego parafii płockiej.

Kapituła generalna – oficjalne zebranie większej liczby członków zakonu lub zgromadzenia zakonnego, którzy będąc przedstawicielami swoich prowincji czy krajów, mają prawo podejmować decyzje ważne dla przyszłości wspólnoty (np. wybór przełożonego generalnego).
Leon Maria Andrzej Gołębiowski (ur. 11 kwietnia 1867, zm. 20 marca 1933) - biskup Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, pierwszy mariawicki biskup diecezji śląsko - łódzkiej i pierwszy w historii biskup sprawujący urząd w Łodzi.

20 maja 1910 roku odbyła się w Płocku II Generalna Kapituła Kapłanów Mariawitów, na której m.in. postanowiono dokonać konsekracji dwóch nowych biskupów, wybierając jako elektów księży - Romana M. Jakuba Próchniewskiego i Leona M. Andrzeja Gołębiowskiego. Zgodnie ze zwyczajem Kościołów starokatolickich, zawiadomieni o uchwale Kapituły Kapłanów Mariawitów, biskupi starokatoliccy wyrazili zgodę na konsekrację. W sierpniu 1910 roku przybył do Polski biskup Haarlemu Jakub van Thiel wraz z ks. Franciszkiem Kennickiem, późniejszym arcybiskupem Utrechtu, i ks. Henrykiem van Vlijmenem, późniejszym biskupem Haarlemu.

Arcybiskup (gr. αρχή, arché - pierwszeństwo, gr. επίσκοπος, epískopos - nadzorca, biskup) – tytuł honorowy lub urząd nadawany biskupom ważniejszych diecezji (archidiecezja), a także jako wyróżnienie samej osoby biskupa ("ad personam").
Łódź – miasto wojewódzkie w środkowej Polsce, położone na Wzniesieniach Łódzkich, na dziale wodnym I rzędu Wisły i Odry. Przejściowa siedziba władz państwowych w 1945 roku. Siedziba władz województwa łódzkiego oraz powiatu łódzkiego wschodniego.

Konsekracja odbyła się 4 września 1910 r. w nowo zbudowanym kościele mariawickim w Łowiczu. Dokonał jej bp Jan M. Michał Kowalski przy współudziale biskupów Gerarda Gula i Jakuba van Thiela. Dokonane akty konsekracji biskupów mariawickich oznaczały więc otrzymanie przez Kościół mariawicki pełnej sukcesji apostolskiej.

Kościół Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu – świątynia mariawicka, siedziba parafii Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu, położonej w diecezji śląsko-łódzkiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP.
Katolicyzm – doktryna Kościoła chrześcijańskiego – jednej z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła prawosławnego, powstałych w wyniku rozłamu w Kościele chrześcijańskim w 1054 (tzw. schizmy wschodniej). Jedna z największych grup wyznań chrześcijańskich, obok prawosławia i protestantyzmu oraz ogół zasad wiary i życia religijnego do których odwołuje się Kościół rzymskokatolicki wraz z Kościołami wschodnimi pozostającymi z nim w pełnej jedności, wspólnoty tradycjonalistyczne, starokatolickie oraz część anglikańskich, liberalnych i niezależnych.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)