Andrzej Czarnkowski herbu Nałęcz (ur. 1507, zm. 9 lipca 1562 w Czarnkowie) – biskup poznański od 1553, szambelan papieski, prałat-kustosz płocki od 1545, scholastyk krakowski od 1543 i płocki od 1541, kanonik krakowski i poznański od 1540, gnieźnieński od 1531, proboszcz kapitulny gnieźnieński od 1538, proboszcz wielicki, sekretarz królewski od 1541.
Andrzej Mikołaj Stanisław Kostka Młodziejowski herbu Ślepowron (ur. 1717 – zm. 1780) – kanclerz wielki koronny, podkanclerzy koronny, biskup przemyski w latach 1766-1768, biskup poznański w latach 1768-1780.
Antoni Baraniak, SDB (ur. 1 stycznia 1904 w Sebastianowie, zm. 13 sierpnia 1977 w Poznaniu) - polski duchowny katolicki, salezjanin, kapelan i sekretarz prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda (1933-1948) oraz Stefana Wyszyńskiego (1949-1951), sufragan gnieźnieński (1951-1957), arcybiskup metropolita poznański (1957-1977).
Antoni Onufry Okęcki herbu Radwan (ur. 13 czerwca 1729 w Okęciu, obecnie Warszawie, zm. 15 czerwca 1793) – biskup chełmski a następnie poznański, kanclerz wielki koronny.
Arcybiskup (gr. αρχή, arché - pierwszeństwo, gr. επίσκοπος, epískopos - nadzorca, biskup) – tytuł honorowy lub urząd nadawany biskupom ważniejszych diecezji (archidiecezja), a także jako wyróżnienie samej osoby biskupa ("ad personam").
Arnold (zm. 8 maja 1186) – biskup poznański. Znany jest z nekrologu opactwa w Lubiniu oraz wypisu z Antiquitatum monasterii Lubinensis, zgodnie z którym ok. 1180 roku konsekrował ołtarz św. Benedykta w opactwie w Lubiniu, a następnie podarował mu wsie Wyrzeka i Proczewo. Zważywszy, że jego poprzednik Cherubin jest po raz ostatni poświadczony jako uczestnik synodu w Łęczycy w 1180, okres sprawowania posługi biskupiej przez Arnolda można oznaczyć na lata 1180–1186.
August Hlond SDB (ur. 5 lipca 1881 w Mysłowicach-Brzęczkowicach, zm. 22 października 1948 w Warszawie) – salezjanin, arcybiskup metropolita gnieźnieński i poznański (1926-1946), arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski (1946-1948), kardynał, prymas Polski, Sługa Boży.
Benedykt (zm. 10 grudnia 1193/95) – biskup poznański. Dokładny okres jego posługi nie jest znany, jego imię pojawia się w prywatnym dokumencie z ok.1192 oraz bulli papieża Celestyna III z 9 kwietnia 1193[1]. W bulli tej Celestyn III zatwierdził na prośbę Benedykta fundację księcia Mieszka Starego i biskupa Radwana (zm. 1172) na rzecz zakonu joannitów.
Benedykt Izdbieński herbu Poraj (ur. 1488 – zm. 18 stycznia 1553 w Ciążeniu) – biskup poznański od 25 czerwca 1546, biskup kamieniecki od 1545, działacz kontrreformacji.
Biskup misyjny - instytucja Kościoła katolickiego wprowadzona dopiero na soborze trydenckim. Kapłan posiadający tytuł i święcenia biskupie, nie będący jednak przypisany do konkretnej diecezji, lecz posłany na misję.
Biskup pomocniczy - wyświęcony na biskupa duchowny katolicki, którego zadaniem jest pomoc biskupowi ordynariuszowi w zarządzaniu diecezją zazwyczaj jako wikariusz generalny lub biskupi.
Bogufał I (zm. 8 sierpnia 1146) - biskup poznański. Według Długosza szlachcic herbu Poraj, co jednak jest wątpliwe. Data objęcia przez niego diecezji nie jest znana. Poparł książąt "juniorów" w sporze z seniorem Władysławem II i po zwycięskiej dla nich bitwie pod Poznaniem (pocz. 1146) otrzymał darowiznę od księcia wielkopolskiego Mieszka. Datę dzienną jego zgonu podaje Nekrolog Lubiński, rok odnotowano w Annales Lubinensis'.
Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha - oficyna wydawnicza od 1895 roku, wydawnictwo książkowe założone w 1897 roku w Poznaniu dzięki staraniom arcybiskupa Floriana Stablewskiego. Jest to najstarsza katolicka oficyna w Polsce działająca do dziś.
Eckhard (XI/XII wiek) – biskup poznański niemieckiego pochodzenia znany ze spisanej w XVI wieku Relacji o założeniu i prepozytach opactwa świętych Szymona i Judy w Goslarze. Przed nominacją biskupią był on prepozytem w tym opactwie. Sprawował urząd biskupi prawdopodobnie pod koniec panowania Władysława Hermana (zm. 1102). Być może jest jednym z dwóch polskich biskupów złożonych z urzędu przez legata Gwalona w 1103 roku (drugim był Czasław, biskup krakowski).
Ederam (zm. 29 listopada przed 1049) – niemiecki biskup znany z nekrologu klasztoru w Weltenbergu i nekrologu opactwa św. Emmerama w Ratyzbonie, gdzie zarejestrowano jego zgon w dniu 29 listopada nieznanego roku. W nekrologu z Weltenbergu jest tytułowany jako episcopus de Polonia, co dowodzi, że był biskupem jakiejś polskiej diecezji, najprawdopodobniej diecezji poznańskiej. Według Tadeusza Wojciechowskiego przybył on do Polski w otoczeniu drugiej żony Władysława Hermana Judyty; tezę tę oparł na udokumentowanych bliskich związkach Judyty z klasztorem w Weltenbergu. Również Kętrzyński i Abraham datowali jego rządy w Poznaniu na koniec XI lub początek XII wieku, jednak badania nad nekrologiem z Ratyzbony wykazały, że wpis o jego zgonie pochodzi jeszcze sprzed roku 1049. Przypuszczalnie został następcą zmarłego w 1030 biskupa Romana i sprawował rządy w diecezji poznańskiej w okresie reakcji pogańskiej (ok. 1031/32) i najazdu Brzetysława Czeskiego (1038). Wskutek tych wydarzeń ok. 1038 roku diecezja poznańska de facto przestała istnieć.
Edward Likowski (ur. 26 września 1836 we Wrześni, zm. 20 lutego 1915 w Poznaniu) – polski duchowny katolicki, kustosz kolegiaty św. Marii Magdaleny w Poznaniu, arcybiskup poznański i arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski, historyk kościoła.
Konferencja Episkopatu, Episkopat - W Kościele rzymskokatolickim instytucja zrzeszająca biskupów danego terytorium, najczęściej kraju, mająca na celu koordynację prac biskupów i współpracę w rozwiązywaniu wspólnych problemów. Konferencja Episkopatu nie ma funkcji nadrzędnej nad żadnym biskupem. Wspólne posiedzenie biskupów Konferencji Episkopatu nazywa się sesją zebrania plenarnego.
NOWE PUBLIKACJE
