Biskupstwo kołobrzeskie – efemeryczne biskupstwo rzymskokatolickie z siedzibą w Kołobrzegu, obejmujące swym zasięgiem Pomorze.

Powstało w roku 1000 w wyniku układów zawartych na tzw. zjeździe gnieźnieńskim między księciem polskim Bolesławem, a cesarzem rzymskim Ottonem III. Na mocy jego postanowień powołano arcybiskupstwo w Gnieźnie oraz biskupstwa Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu (obok istniejącego już biskupstwa poznańskiego). Pierwszym biskupem kołobrzeskim został niejaki Reinbern, który, jak podaje Thietmar, zniszczył ośrodki pogańskiego kultu i oczyścił morze ze złych duchów, wrzucając weń pokropione wodą kamienie.

Po, zapewne, początkowych sukcesach chrystianizacyjnych, po kilku latach nastąpił na Pomorzu nawrót pogaństwa, który doprowadził do faktycznej likwidacji biskupstwa. Reinbern opuścił Pomorze, po czym z ramienia Bolesława udał się w poselstwie do Kijowa, gdzie zmarł. Po podoboju Pomorza przez Bolesława Krzywoustego wznowiono działalność misjonarską, której podjął się biskup bamberski Otton z Bambergu (dwie wyprawy z 1124 i 1128 roku). W tej sytuacji obszar Pomorza stał się częścią diecezji bamberskiej. W momencie odbudowy organizacji kościelnej na Pomorzu w 1140 roku, na stolicę biskupią wybrany został Wolin. Sprawował on tą funkcję do roku 1176, gdy tamtejszy biskup zmuszony został do opuszczenia miasta i przenosin do Kamienia, z którego mieli już nie powrócić.

28 czerwca 1972 papież Paweł VI powołał do istnienia diecezję koszalińsko-kołobrzeską, wchodzącą w skład metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Nowa diecezja jest duchową spadkobierczynią pierwszego biskupstwa kołobrzeskiego.

Zobacz też

Bibliografia