|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Lądolód Antarktydy Zachodniej (WAIS), który ma obecnie 2.400 kilometrów (km) szerokości i 1,6 km grubości, był zaledwie 125.000 lat temu otwartym kanałem oceanicznym - jak pokazują wyniki nowych badań British Antarctic Survey (BAS). Naukowcy z BAS twierdzą, że niewielkie, morskie filtratory wystę... Na podstawie badań mieszaniny chemicznej obecnej w wodach młodych oceanów na Ziemi przeprowadzonych przez naukowców z Niemiec uzyskano informacje na temat chemicznego powstawania powłok solnych, co może stać się kluczem do rozwiązania zagadki dotyczącej chemicznyc... W dniach 20-25 czerwca 2010 r. odbędzie się w Acquafredda di Maratea, Włochy, sześciodniowa konferencja nt. biotechnologii morskiej.
Konferencja ma na celu promowanie doskonałości naukowej w biotechnologii morskiej, stworzenie platformy dla autorytetów naukowych i młodych nau... Konferencja pt. "Biotechnologia morska - wyzwania przyszłości" odbędzie się w dniach 20-25 czerwca 2010 r. w Acquafredda di Maratea, Włochy.
W ciągu ostatniej dekady krajobraz naukowo-polityczny biotechnologii morskiej przeszedł gruntowne zmiany. Mimo już znaczących osiągnięć... Naukowcom z ekspedycji 335 "Skorupa o super szybkim tempie spreadingu 4" (Superfast Spreading Rate Crust 4) przeprowadzonej w ramach "Zintegrowanego programu odwiertów oceanicznych" (IODP) udało się wydobyć komplet hartowanych skał bazaltowych - dają on...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Bitwa morskaCzy wiesz że...? Ogień grecki – łatwopalna, nie dająca się ugasić wodą mieszanina, wynaleziona około roku 670 przez Kallinikosa, pierwowzór napalmu. Produkcja i skład mieszanki otoczone były ścisłą tajemnicą. Prawdopodobnie była to mieszanina oleju, siarki i saletry. Sądzić także można, że ogniem greckim określana była ropa naftowa rozrzucana na okręty wroga niczym koktajle Mołotowa. Żagiel - odpowiednio ukształtowany płat tkaniny (ew. innego tworzywa) rozpięty na omasztowaniu jednostek żaglowych, stawiany fałami, a kierowany szotami lub brasami (wszystko najczęściej przy użyciu wielu lin pomocniczych). Zespół żagli tworzy ożaglowanie jednostki i służy do napędzania jej. Pierwotnie żagle były szyte z brytów tkaniny (bawełna, dacron, nylon, kevlar), obecnie stosuje się też inne metody wytwarzania żagli (laminowanie, klejenie). Żagle podzielić można według kształtu, abstrahując od rodzaju ożaglowania, na trójkątne i czworokątne. Bitwa morska - zbrojne starcie zespołów okrętów marynarki wojennej (sił morskich) walczących stron zmierzające do osiągnięcia, za pomocą jednego lub kilku uderzeń, określonych celów operacji morskiej. W epoce okrętów wiosłowych, dla których żagiel był pomocniczą siłą napędową, bitwy morskie sprowadzały się do taranowania, abordażu i walki wręcz na pokładach zaatakowanych jednostek (np. Bitwa pod Salaminą w roku 480 p.n.e.). Po wynalezieniu broni miotającej (jak np. katapulta i ogień grecki) zaczęto walczyć ze sobą na odległość, ale dopiero rozwój okrętów żaglowych i artylerii okrętowej pozwolił na wykorzystanie broni palnej jako głównego czynnika rozstrzygającego w bitwach morskich. Marynarka wojenna to część sił zbrojnych państwa zajmująca się obroną granic morskich i wybrzeża, a także prowadzeniem innych działań wojskowych na morzach i oceanach.
Operacja morska - całokształt działań bojowych prowadzonych przez związki operacyjne i związki taktyczne marynarki wojennej (sił morskich) samodzielnie lub we współdziałaniu z innymi rodzajami sił zbrojnych (operacja połączona), według jednego planu, dla osiągnięcia określonego celu strategicznego lub operacyjnego. W XIX wieku pojawiły się okręty z napędem parowym i coraz silniejszą artylerią, co zmusiło do opancerzania okrętów i co całkowicie zmieniło obraz pola walki na morzu. Nowe rodzaje okrętów, jak pancerniki, krążowniki, niszczyciele, okręty podwodne czy lotniskowce, a także nowoczesne środki obserwacji i łączności sprawiły, że bitwy morskie rozgrywane są z coraz większej odległości, a po wprowadzeniu broni rakietowej spoza zasięgu widzialności przeciwnika. Okręt podwodny – klasa okrętów przystosowanych do pływania pod wodą (potoczne, błędnie używane, określenie łódź podwodna jest rusycyzmem od Подводная лодка podwodnaja łodka).
Krążownik – klasa dużych, silnie uzbrojonych okrętów nawodnych, wyróżniana od II połowy XIX wieku do chwili obecnej. W miarę rozwoju techniki klasa krążowników ewoluowała i dzieliła się na liczne podklasy, różniące się od siebie charakterystykami, w tym wielkością. Najbardziej ogólnym podziałem, wiążącym się ze zmianą rodzaju uzbrojenia i zadań krążowników, jest podział na krążowniki klasyczne (artyleryjskie), dziś już nie występujące i współczesne krążowniki rakietowe. Bitwa morska składa się zwykle z następujących faz: Zobacz teżBibliografiaPancerniki – klasa dużych, silnie opancerzonych i uzbrojonych pełnomorskich okrętów, stanowiących trzon największych flot wojennych od czasu powstania klasy pancerników w drugiej połowie XIX wieku, do okresu II wojny światowej. Przeznaczeniem pancerników było zapewnienie panowania na morzach poprzez wygrywanie bitew artyleryjskich i niszczenie wrogich jednostek nawodnych wszystkich klas. Pierwsze pancerniki pojawiły się w latach 60. XIX wieku i z miejsca zastąpiły drewniane okręty liniowe w roli najpotężniejszych jednostek floty, przejmując także ich nazwę w niektórych językach (zobacz niżej). Szczyt znaczenia pancerniki miały podczas wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905) i I wojny światowej, istotną rolę odgrywały także podczas II wojny światowej, aczkolwiek utraciły wtedy swój prymat na rzecz lotniskowców. Po tej wojnie klasa ta stopniowo zanikła, jedynie nieliczne pozostające w służbie okręty używane były w bardzo ograniczonym zakresie do lat 90. XX wieku. Polska nie posiadała w swojej marynarce okrętów tej klasy.
Niszczyciel (zwany wcześniej kontrtorpedowcem) – klasa uniwersalnych, szybkich okrętów torpedowo-artyleryjskich średniej wielkości, obecnie rakietowo-artyleryjskich (niszczyciele rakietowe).
Czy wiesz że...? beta Broń palna - broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
Bitwa pod Salaminą rozegrała się w wąskiej cieśninie pomiędzy wyspą Salamina (gr. Salamis) a wybrzeżem Attyki w Zatoce Sarońskiej niedaleko Aten 28 września[1] 480 roku p.n.e. między flotami grecką i perską w czasie wojen perskich. Zwycięstwo niewielkiej floty greckiej nad perską zadecydowało o dalszych losach wojny. Bitwa ta jest uważana za jedną z tych, które zmieniły bieg historii.
Katapulta — machina miotająca pociski wykorzystywana głównie w starożytności i średniowieczu. Zasada jej działania opiera się na wykorzystaniu energii sprężystej. Energia ta była wykorzystywana do miotania na odległości kamiennych pocisków.
Marynarka wojenna to część sił zbrojnych państwa zajmująca się obroną granic morskich i wybrzeża, a także prowadzeniem innych działań wojskowych na morzach i oceanach.
Abordaż (fr. abordage) – sposób walki morskiej polegający na zetknięciu się dwóch okrętów i prowadzeniu walki wręcz na ich pokładach w celu zdobycia wrogiego okrętu lub jego późniejszego zatopienia. Stosowany od początku żeglugi, był podstawowym sposobem walki morskiej w epoce okrętów żaglowych do XVII wieku i, mimo wzrostu znaczenia artylerii, pozostał jednym z podstawowych sposobów walki do początku XIX wieku. Abordaż zastąpił w tej roli taranowanie, dominujące w epoce okrętów wiosłowych w starożytności, stając się także podstawowym sposobem walki XV- i XVI-wiecznych galer wiosłowych.
Żaglowiec – statek wodny o napędzie żaglowym. Jednostka pływająca, której jedynym lub podstawowym czynnikiem napędowym jest jeden lub więcej żagli. Na danej jednostce przygotowanej do żeglugi zbiór wszystkich możliwych do zastosowania na niej rodzajów żagli stanowi jej aktualne ożaglowanie, przy czym nie wszystkie rodzaje tych żagli muszą być użyte jednocześnie. Podział żaglowców na rodzaje jest trudny i wielowątkowy, generalnie jednak żaglowce klasyfikuje się właśnie ze względu na ich żagle, a mówiąc dokładniej, na rodzaj osprzętu żaglowego, czyli takielunek, gdyż ten sam kadłub żaglowca może być rozmaicie otaklowany, co powoduje, że będzie on zaliczony do różnych klas.
Artyleria okrętowa to określenie broni artyleryjskiej stanowiącej uzbrojenie okrętów. W okresie od około XVII wieku do połowy XX wieku była ona podstawowym rodzajem uzbrojenia okrętów, stanowiącym o ich sile bojowej. Obecnie, w obliczu rozwoju broni rakietowej, artyleria okrętowa ma znaczenie drugorzędne, aczkolwiek w zredukowanej ilości nadal pozostaje istotnym i niezastąpionym elementem ich uzbrojenia. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
