Bitwa morska koło Sybotów (sierpień lub wrzesień 433 p.n.e.) miała miejsce w trakcie wojny Koryntu z Korkyrą, która toczyła się w latach 435-433 p.n.e.

W starciu flota koryncka – 150 okrętów (w tym 60 dostarczonych przez Megarę, Elidę, Leukas, Ambrakię oraz Anaktorion; straty: 30 zatopionych i uszkodzonych) zwyciężyła flotę Korkyrejczyków – 110 okrętów (straty: 70 okrętów i 1000 ludzi). W pobliżu miejsca starcia znajdowało się również dziesięć okrętów przysłanych z Aten jako pomoc dla Korkyry, nie wzięły one jednak udziału w walce. Zareagowały dopiero kiedy Koryntczycy próbowali wylądować na wyspie. Wycofali się wtedy, by dobić przeciwnika na morzu i zabezpieczyć wraki. Wieczorem powrócili w szyku bojowym, chcąc zaatakować resztki floty wroga oraz jego ateńskich sprzymierzeńców; jednak Koryntczycy zauważyli kolejnych dwadzieścia okrętów (zostały one wysłane z Aten jako dodatkowe wsparcie dla poprzednich dziesięciu) i ponownie wycofali się. Następnego dnia Ateńczycy i Korkyrejczycy próbowali doprowadzić do starcia, ale przeciwnik zaproponował rokowania, nie chcąc podejmować walki z jednym z najpotężniejszych państw greckich.

W trakcie rozmów Koryntianie oskarżali Ateńczyków o agresję, ci z kolei zasłaniali się sojuszem obronnym z Korkyrą. Twierdzili, że Korynt ma prawo do swobodnej żeglugi, ale nie może atakować sprzymierzeńca Aten. Flota koryncka odpłynęła. Był to sukces polityki Peryklesa, ponieważ flota ateńska pozostała nienaruszona, pozyskała natomiast Korkyrę jako ważną bazę na zachodzie. Cały konflikt stał się jedną z przyczyn wojny peloponeskiej.

Bibliografia

R. Kulesza, Wojna peloponeska, Wydawnictwo Attyka, Warszawa 2006. N.G.L. Hammond, "Dzieje Grecji", Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1994.