Bitwa morska pod Lowestoft

Bitwa morska pod Lowestoft miała miejsce 13 czerwca 1665 podczas drugiej wojny angielsko-holenderskiej. Do dziś uznawana jest za największą klęskę poniesioną na morzu w historii Holandii.

Flota holenderska złożona z ponad 100 okrętów dowodzona przez admirała-porucznika (tłum ang. z Lieutenant-Admiral) Obdama zaatakowała angielską flotę, równie potężną, dowodzoną przez księcia Yorku. Stało się to 40 mil na wschód od portu Lowestoft w Suffolk.

Wstęp

Holendrzy za wszelką cenę zamierzali zapobiec drugiej angielskiej blokadzie ich portów, po tym jak pierwsza została przerwana przez samych Anglików z powodu braków w zaopatrzeniu. Czołowy holenderski polityk, Johan de Witt, nakazał Van Wassenaerowi zaatakować Anglików zdecydowanie podczas okresu stabilnych wschodnich wiatrów które dałyby holenderskiej flocie przewagę (Holendrzy mogliby atakować z wiatrem). Jednak Van Wassenaer, być może czując, że jego flota jest wciąż za słaba pod względem wyszkolenia jak i siły ognia, by realnie móc zmierzyć się z Anglikami w otwartej bitwie, odroczył moment walki do momentu, gdy wiatr zmienił kierunek. Nie chciał on doprowadzić do generalnej bitwy, lecz zamierzał doprowadzić do mniej ryzykownej konfrontacji, ustawiając swą flotę w pozycji defensywnej (od strony zawietrznej). Pozycja ta miała mu zagwarantować łatwe i szybkie wyplątanie się z bitwy w przypadku, gdyby bitwa miała niekorzystny przebieg. W ten sposób uniknąłby walki bez posądzenia o nieposłuszeństwo wobec rozkazów. Jego punkt widzenia kosztował go stratę 1/6 floty i życia.