Bitwa morska pod Mylae - Polski Serwis Naukowy

Bitwa morska pod Mylae (obecne Milazzo) – bitwa morska, która rozegrała się między flotą rzymską pod wodzą Gajusza Duiliusza a flotą kartagińską dowodzoną przez Hannibala Gisco w 260 p.n.e. podczas I wojny punickiej.

Bitwa

Przygotowania

Hannibal ze swoją flotą, liczącą 130 okrętów, wypłynął z Panarmos i po dotarciu do przylądka Mylae, zaczął pustoszyć tereny północno-wschodniej Sycylii. Zamiarem jego było sprowokowanie przeciwnika do walnej bitwy morskiej i w jej rezultacie zniszczenie świeżo wybudowanej floty rzymskiej.

Pod terminem starożytny Rzym rozumie się zazwyczaj państwo stworzone przez mieszkańców miasta Rzym, leżącego w Italii nad rzeką Tyber. Historia starożytnego Rzymu zaczyna się wraz z założeniem miasta w 753 roku p.n.e., a kończy obaleniem cesarza Romulusa Augustulusa w 476 roku n.e.

Abordaż (fr. abordage) – sposób walki morskiej polegający na zetknięciu się dwóch okrętów i prowadzeniu walki wręcz na ich pokładach w celu zdobycia wrogiego okrętu lub jego późniejszego zatopienia. Stosowany od początku żeglugi, był podstawowym sposobem walki morskiej w epoce okrętów żaglowych do XVII wieku i, mimo wzrostu znaczenia artylerii, pozostał jednym z podstawowych sposobów walki do początku XIX wieku. Abordaż zastąpił w tej roli taranowanie, dominujące w epoce okrętów wiosłowych w starożytności, stając się także podstawowym sposobem walki XV- i XVI-wiecznych galer wiosłowych.

Na wieść o obecności okrętów Hannibala z Messany (obecna Mesyna) wypłynęła eskadra rzymska, licząca 103 okręty, pod wodzą wodza Duiliusza.

Bitwa

Na widok wroga Kartagińczycy, przekonani o swojej przewadze ilościowej i jakościowej, ruszyli do ataku. Pierwsze uderzenie wykonało 30 okrętów dowodzonych osobiście przez Hannibala Gisco. Wówczas Rzymianie po raz pierwszy użyli swojej nowej broni - opuszczanych z okrętów pomostów bojowych, tzw. "kruków", które przerzucane na pokład wroga umożliwiały dostanie się legionistom na obcy okręt (abordaż) i prowadzenie walki wręcz, w której mieli przewagę nad Kartagińczykami. Zaskoczone tym wynalazkiem załogi kartagińskie ginęły lub poddawały się, mogąc przeciwstawić na jednym okręcie jedynie 50 swoich żołnierzy przeciwko 120 żołnierzom rzymskim. Sam Hannibal musiał ratować się ucieczką na łodzi.

Wojny punickie – nazwa ogólna dla konfliktów zbrojnych między Republiką rzymską, a Kartaginą, państwem powstałym z fenickiej (łac. Poeni – Fenicjanie, punicus – fenicki, bella punica – wojny fenickie) kolonii w Afryce północnej (obecnie Tunezja), jakie rozegrały się z przerwami w okresie od 264 do 146 r. p.n.e.

Nadpływająca reszta eskadry kartagińskiej starała się zmienić wynik bitwy, lecz wszędzie natykała się na groźnie sterczące "kruki" i w końcu zrażona niemożnością stawienia czoła Rzymianom, wycofała się z licznymi stratami.

Straty

Straty Kartagińczyków to: 60 utraconych okrętów, 14 zatopionych, 3 000 zabitych i 7 000 wziętych do niewoli żołnierzy i marynarzy. Straty rzymskie nie są znane. Dowodzący flotą kartagińską Hannibal Gisco został następnie skazany na śmierć za brak kompetencji w bitwie.

Znaczenie bitwy

Bitwa ta miała olbrzymie znaczenie dla Rzymian. Była to pierwsza wygrana przez nich bitwa morska. Zwycięstwo to pozwoliło im nabrać pewności siebie i wiary w odniesienie sukcesu w działaniach morskich. Stanowiło także ostrzeżenie dla Kartagińczyków, że właśnie powstała nowa potęga morska, z którą należy się liczyć.

Zobacz też

bitwy morskie

wojny punickie

Literatura

Bernard Nowaczyk: Kartagina 149–146 p.n.e., Wyd. Bellona, Warszawa 2008.