Bitwa morska przy przylądku Bon - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy bitwy w 468 r.. Zapoznaj się również z: bitwa w 1941.

Bitwa morska przy przylądku Bon – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 468 n.e.

Po upadku państwa Hunów na ziemie cesarstwa napływać zaczęły liczne szczepy Wandalów w poszukiwaniu zajęcia na służbie cesarskiej bądź organizując łupieżcze wyprawy. Taki stan rzeczy przyczynił się do powstania nastrojów antygermańskich w Bizancjum.

W roku 465 po śmierci rzymskiego cesarza Libiusza Sewerusa, cesarz bizantyjski Leon I wysłał do Italii Prokopiusza Antemiusza z misją obsadzenia tronu i pokonania Wandalów w Afryce.

Genzeryk (także Gejzeryk, Gaiserich, Geiserich, Genseryk; ur. ok. 390, zm. 25 stycznia 477), król Wandalów i Alanów w latach 428-477. Wyznawca arianizmu.

Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin , podczas gdy dla jego mieszkańców było to po prostu Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian").

Wkrótce sytuacja w Afryce stała się tak poważna, że cesarz Leon I w roku 467 zdecydował się w końcu na wielką wyprawę przeciwko przywódcy Wandalów, Genzerykowi. Na czele sił zbrojnych Wschodu cesarz postawił swego szwagra Bazyliskusa. Przeciwko Genzerykowi Bizancjum wystawiło największą w dziejach późnego cesarstwa rzymskiego flotę.

Hunowie – jeden ze starożytnych ludów Wielkiego Stepu. Był to koczowniczy lud wywodzący się ze wschodnich terenów Azji Środkowej. W IV w. pojawili się we Wschodniej Europie, gdzie w V w. utworzyli krótkotrwałe imperium i przyczynili się do upadku Rzymu. Hunowie charakteryzowali się doskonałym opanowaniem jazdy konnej, podobnie zresztą jak inni mieszkańcy stepów. Nie pozostawili po sobie źródeł pisanych.

Bazyliskus, Flavius Basiliscus (ur. ok. 430, zm. 476) – wódz rzymski i krótko panujący uzurpator na tronie cesarskim. Był bratem żony cesarza Leona I.

Wyprawę przeciwko Wandalom podjęto w roku 468. Flota rzymsko-bizantyjska dowodzona przez Bazylikosa liczyła 1 100 galer i statków transportowych z wojskiem. Siły te ruszyły ku Afryce i zakotwiczyły przy przylądku Bon, w pobliżu Kartaginy, gdzie wysadziły desant żołnierzy. Kilka dni trwały rozmowy na temat zawieszenia broni z Genzerykiem. Wandalowie wykorzystali jednak ten czas na przygotowania do uderzenia na flotę bizantyjsko-rzymską. Wkrótce zaatakowali przeciwnika, kierując na jego unieruchomioną flotę płonące brandery. Spłonęła połowa okrętów cesarskich, reszta stała się celem ataku Wandalów. Flota bizantyjsko-rzymska została rozgromiona, tylko nielicznym okrętom udało się umknąć. Po tej porażce Leon I zawarł pokój z Wandalami.

Literatura

Zygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata. wyd Alma-Press, Warszawa 2004.

Daniel Gazda: Pola Katalaunijskie 451, wyd. Bellona, Warszawa 2005.