Bitwa na Krwawym Polu (Ager Sanguinis) (znana także jako bitwa pod Sarmadą) – bitwa pomiędzy siłami Księstwa Antiochi a Artukidami z Aleppa w 1119 roku, na równinie Sarmada.

Działania obu stron przed bitwą

Od czasu zwycięstwa Rogera z Antiochii w bitwie pod Sarmin, Aleppo było zbyt słabe, by stawiać dłużej czoła frankijskim agresorom. W tej sytuacji oddało się pod protektorat Ilghaziego I Artukidy. Nowy władca początkowo starał się unikać waśni z sąsiadem, woląc się skupić na zmaganiach z seldżuckimi sułtanami na wschodzie, ale zdobycie przez Rogera twierdzy Buza'a w 1119 roku wyczerpało cierpliwość Ilghaziego. Wiosną tego roku objechał swoje posiadłości, werbując oddziały Turkmenów i pozyskując pomoc Kurdów z północy oraz plemion arabskich z Pustyni Syryjskiej. Jego sprzymierzeniec, Tughtakin z Damaszku, przysłał mu swoje oddziały, a Munkizydzi z Szajzaru zobowiązali się nękać Rogera atakami na południową granicę jego księstwa.

Ilghazi wyruszył wraz z końcem maja, prowadząc ze sobą armię, która liczyła ponoć aż 40,000 żołnierzy. Roger przyjął spokojnie wiadomość o wymarszu wroga. Był pewny siebie i chciał załatwić całą sprawę sam, jednak patriarcha Bernard z Walencji wymógł na nim zwrócenie się o pomoc do króla Baldwina i Ponsa z Trypolisu. Baldwin odpowiedział, że postara się przybyć jak najszybciej, prowadząc ze sobą oddziały jerozolimskie i trypolitańskie. Zalecał też, by do czasu przybycia posiłków, Roger ograniczył się do defensywy.

Kiedy Munkizydzi najechali Apameę, jak to było wcześniej ustalone, Ilghazi wysłał jednostki turkmeńskie na południowy-zachód, rozkazując im połączenie się z oddziałami szajzarskimi i wojskiem z Damaszku. Tymczasem główna armia, którą Ilghazi dowodził osobiście, wkroczyła na terytorium Hrabstwa Edessy. Nie podjęła jednak żadnej akcji przeciwko samej Edessie, gdyż miasto było zbyt dobrze bronione. W połowie czerwca przeprawiła się przez Eufrat w okolicy Balisu i rozłożyła obóz w Kinnasrinie, około 25 kilometrów na południe od Aleppa, gdzie miała czekać na wsparcie od Tughtakina. W tym samym czasie Roger postanowił nie czekać dłużej na przybycie Baldwina i, mimo ostrzeżeń patriarchy Bernarda, niepomny na bolesne doświadczenia innych baronów łacińskich w przeszłości, postanowił od razu zmierzyć się z Ilghazim. 20 czerwca 1119 wyprowadził całą armię antiocheńską, w sile 700 rycerzy i około 4000 pieszych, i rozbił obóz na wprost małego fortu Tall Akibrin, na wschodnim skraju równiny Sarmada. Specjalnie wybrał miejsce, gdzie silnie pofałdowany teren stwarzał dogodne warunki do obrony. Pomimo kolosalnej przewagi liczebnej nieprzyjaciela, Roger ufał, że zdoła wytrwać aż do przybycia Baldwina.

Przebywający w Kinnasrinie Ilghazi posiadał pełne informacje o ruchach Rogera od swoich licznych szpiegów, którzy spenetrowali obóz łaciński i donieśli mu o niewielkiej liczebności sił antiocheńskich. Mimo tak korzystnych warunków, Ilghazi wciąż zwlekał z atakiem, ale ostatecznie, 27 czerwca, pod naciskiem Tughtakina i emirów turkmeńskich, wysłał część swoich wojsk do szturmu na pobliski zamek Al-Asarib, by zająć tam dogodną pozycję do dalszej ofensywy.