Bitwa nad Wiedroszą - Polski Serwis Naukowy

Bitwa nad Wiedroszą – w trakcie wojny litewsko-moskiewskiej stoczona 14 lipca 1500 przez wojska litewskie pod wodzą hetmana wielkiego litewskiego Konstantego Ostrogskiego przeciwko wojskom moskiewskim dowodzonym przez kniazia Daniela Szczenii, 50 km na zachód od Kaługi. Do bitwy doszło wskutek nieostrożności hetmana, który nie czekając na koncentrację całości armii uderzył na 5-krotnie liczniejszego przeciwnika.

Daniel Szczenia (ros. Даниил Васильевич Щеня) (? – † 1519) – książę, bojar i wojewoda, jeden z głównych dowódców wojskowych Wielkiego Księstwa Moskiewskiego podczas panowania Iwana III i Wasyla III.

Wielkie Księstwo Moskiewskie (ros. Великое княжество Московское, łac. Magnus Ducatus Moscuensis; potocznie pol. Moskwa, łac. Moscovia lub Muscovia) – państwo ruskie istniejące w latach 1328-1547 ze stolicą w Moskwie. Wielkie Księstwo Moskiewskie było kontynuacją Księstwa Moskiewskiego (1213-1328), które zostało podniesione do rangi wielkiego księstwa w 1328 roku, w wyniku unii personalnej Wielkiego Księstwa Włodzimierskiego i Księstwa Moskiewskiego oraz przeniesienia stolicy wielkiego księstwa z Włodzimierza do Moskwy.

Była to totalna klęska sił litewskich. Zginęło wielu Litwinów, sam hetman Ostrogski dostał się do moskiewskiej niewoli (zbiegł z niej po 3 latach). Bitwa ta doprowadziła do podpisania rozejmu w 1503, na mocy którego 1/3 Wielkiego Księstwa Litewskiego znalazła się pod okupacją moskiewską oraz skłoniła Litwinów do zgody na Unię mielnicką.

Wielkie Księstwo Litewskie (WKL, lit. Lietuvos Didžioji Kunigaikštystė, białorus. Вялікае Княства Літоўскае/Wialikaje Kniastwa Litoŭskaje, ukr. Велике Князівство Литовське/Wełyke Kniaziwstwo Łytowśke, ros. Великое Княжество Литовское/Wielikoje Kniażestwo Litowskoje, rus. Великое князство Литовское, Руское, Жомойтское и иных, łac. Magnus Ducatus Lituaniae) – państwo obejmujące ziemie (od morza do morza, od Bałtyku po Morze Czarne) dzisiejszej Litwy, Białorusi, północno-wschodniej Polski i większej części Ukrainy, zachodnich kresów Rosji od XIII w. do 1795.

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich – monumentalny słownik encyklopedyczny wydany w latach 1880–1902 w Warszawie przez Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego; rejestrował toponimy z obszaru Rzeczpospolitej Obojga Narodów oraz niektórych terenów ościennych (np. Śląska); wielokrotnie wznawiany, stanowi cenne źródło wiadomości geograficznych, historycznych, gospodarczych, demograficznych i biograficznych.

Przypisy

Wiedrosza w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XII (Szlurpkiszki – Warłynka) z 1892 r.