Bitwa o Beer Szewę (Operacja Mosze; hebr. מִבְצָע מֹשֶׁה, Mivtza Mosze) została stoczona pomiędzy Siłami Obronnymi Izraela a armią egipską o miasto Beer Szewa podczas I wojny izraelsko-arabskiej w dniach 20-21 października 1948. Bitwa stanowiła część Operacji Joav i zakończyła się zwycięstwem Izraelczyków.

Tło wydarzeń

W maju 1948 w Palestynie rozpoczęła się I wojna izraelsko-arabska, która była kontynuacją Wojny domowej w Mandacie Palestyny (1947-1948). W przeciwieństwie do wojny domowej, była to typowa wojna o charakterze konwencjonalnym, w którym zaangażowało się szereg państw arabskich. Na froncie południowym, część pustyni Negew, pas wybrzeża i większą część Judei zajęły wojska egipskie. Na Negewie w całkowitej izolacji pozostała żydowska enklawa. Dla izraelskiego dowództwa na froncie południowym priorytetem stało się dostarczenie zaopatrzenia dla tych osiedli, których utrzymanie było strategicznym interesem Izraela. W tym celu przeprowadzono szereg nieudanych operacji wojskowych: Operacja An-Far (9-15 lipca) i Operacja Mavet la-polesz (16-18 lipca). W dniu 18 lipca rozpoczął się drugi rozejm. W okresie tym przeprowadzono Operację GJS 1 (27 lipca) i Operację GJS 2 (30 lipca - 2 sierpnia). Zakończyły się one niepowodzeniem i nie udało się otworzyć korytarza komunikacyjnego. Podjęto wówczas decyzję o dostarczeniu zaopatrzenia drogą powietrzną i przeprowadzono Operację Avak (23 sierpnia - 21 października).

Na posiedzeniu rządu 6 października, zatwierdzono plan Operacji Dziesięć Plag, której nazwa nawiązywała do biblijnych dziesięciu plag, którymi Bóg ukarał Egipcjan, zmuszając ich do wypuszczenia z niewoli Izraelczyków. Nazwę zmieniono jednak na Operację Joav, na cześć Icchaka Dubno (pseudonim "Joav"), który zginął 21 maja 1948 dowodząc obroną kibucu Negba. Plan przewidywał przeprowadzenie jednoczesnych ataków na egipskie linie obronne od północy i południa, w celu przejęcia kontroli nad strategiczną drogą wzdłuż wiosek Kawkaba, Hulajqat i Burajr. Walki te zostały nazwane bitwą o korytarz separacyjny. Umożliwiło to dostarczenie zaopatrzenia drogą lądową do żydowskich osiedli na pustyni Negew. Równocześnie prowadzono ataki na egipską linię komunikacyjną łączącą wybrzeże ze zgrupowaniem wojsk w rejonie Iraq Suwajdan, al-Faluja i Irak al-Manszija.

Natychmiast po otwarciu korytarza komunikacyjnego z żydowską enklawą na pustyni Negew, w nocy z 19 na 20 października 1948 drogą prowadzącą przez wioski Kawkaba i Hulajqat przerzucono uzupełnienia i zaopatrzenie dla Brygady Negew i Brygady Jiftach. Następnie przerzucono tędy 82 Batalion 8 Brygady Pancernej i 7 Batalion Brygady Negew. W kibucu Szoval odbyła się ostateczna odprawa dowódców oddziałów przed atakiem na Beer Szewę.

Według przechwyconych przez Izraelczyków telegramów, egipskie siły z rejonu al-Faluja miały przegrupować się do Beer Szewy. Dowództwo egipskie nie zdawało sobie jednak sprawy z izraelskich planów natarcia na miasta, i wszystkie ruchy wykonywano opieszale, spodziewając się szybkiego wprowadzenia kolejnego zawieszenia broni. Obronę miasta stanowił wzmocniony 1 Batalion piechoty wspierany przez artylerię i moździerze. Było to około 500 żołnierzy. Pozycje obronne składały się z 25 umocnionych pozycji ogniowych, przy czym brakowało okopów. Od południa, wschodu i północnego zachodu miasto otaczały rowy przeciwczołgowe i zasieki z drutu kolczastego. Siedziba dowództwa egipskiego batalionu znajdowała się w starym tureckim dworcu kolejowym.

Izraelczycy po przechwyceniu telegramów podjęli decyzję o przeprowadzeniu Operacji Mosze, której celem było zdobycie Beer Szewy. Odcięto by w ten sposób od południa, wschodnie skrzydło egipskich wojsk. Izraelski premier Dawid Ben Gurion nie wierzył w zdolność Sił Obronnych Izraela do zdobycia Beer Szewy w tak krótkim czasie, jednak możliwość narzucenia kolejnego zawieszenia broni wymuszała przyśpieszenie kolejnych działań taktycznych na froncie południowym.