Działania przeciwko fortom Henry i Donelson

Bitwa o Fort Henry miała miejsce 6 lutego 1862 roku na zachodnim teatrze działań w czasie wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych. Operacja rozpoczęła kampanię podczas której wojska Unii pod dowództwem generała Ulyssesa Granta wkroczyły do Tennessee.

Siły

Siły Unii składały się z korpusu gen. Granta w składzie ok. 17.000 żołnierzy, wspieranego przez Zachodnią Flotyllę Kanonierek komodora Andrew Foote'a, w składzie 7 kanonierek, w tym 4 pancernych ("Cincinnati" - okręt flagowy, "Essex", "Carondelet", "St. Louis") i 3 osłoniętych drewnem, tzw. timberclads (USS "Lexington", "Tyler", "Saratoga"). Flotylla Unii, wraz z transportowcami wojska, wyruszyła 2 lutego z Cairo.

Budowę fortu Henry konfederaci rozpoczęli w maju 1861. Umieszczony był na niskim wschodnim brzegu rzeki Tennessee. Był to fort polowy o nieregularnym narysie (poligonalnym), z czterema redanami, otoczony fosą, dostępny przez most zwodzony i groblę od południowo-zachodniej kurtyny. Uzbrojenie fortu składało się tylko z 17 dział (inne dane: 16), z czego tylko 9 zdolnych do akcji było skierowanych w stronę rzeki. Działa były ustawione za wałem ziemnym (przedpiersiem), który między nimi był podwyższony workami z piaskiem. Fort obsadzony był jedynie przez 100 artylerzystów, gdyż dowódca - generał Lloyd Tilghman wycofał przed bitwą resztę garnizonu w kierunku lepiej usytuowanego Fortu Donelson (początkowo znajdowało się tam ok. 2600 obrońców). Na skutek wezbrania rzeki Tennessee, przed bitwą fort zaczął być częściowo zalewany. W okolicy fortu konfederaci zakotwiczyli na rzece kilkanaście min, lecz nie okazały się one efektywne, gdyż część zerwała się lub zatonęła na skutek wezbrania wody, a część została wyłowiona przez jednostki Unii.