Bitwa o Rostów miała miejsce jesienią 1941 roku pomiędzy nacierającą niemiecką 11. Armią z GA "Południe" (wzmocnioną przez 3. Armię rumuńską), a broniącą się radziecką 56. Armią. Walki toczyły się w półmilionowym Rostowie nad Donem na terenie ZSRR, na północny-zachód od Morza Azowskiego. Bitwa rozpoczęła się 21 listopada 1941 roku.

Walki rozpoczęły się poprzez atak niemieckiej 1. Armii Pancernej, której udało się zająć Rostów. Niespełna tydzień później, 27 listopada radzieckie armie (9., 37., 18. i 56.) rozpoczęły kontrofensywę, która zmusiła niemiecką 1. Armię Pancerną do wycofania się 70 kilometrów na zachód do Taganrogu nad rzeką Mius. Przyczyną wycofania się Niemców (jak można przypuszczać) był fakt, że front był zbyt rozciągnięty i tym samym, jak meldował gen. Ewald von Kleist, pancerne zagony stały się bezużyteczne w warunkach silnych mrozów, które się wtedy rozpoczęły. Meldunek Kleista został jednak zignorowany.

Porażka pod Rostowem była pierwszą poważną porażką niemiecką podczas II wojny światowej. Hitler pod jej wpływem zdymisjonował feldmarszałka Gerda von Rundstedta ze stanowiska dowódcy GA "Południe". Powodem było niewykonanie rozkazu Hitlera o niewycofywaniu się, pomimo że Rostów nie był do utrzymania przez Niemców.

Zobacz też

Bibliografia