Bitwa pod Żwańcem stoczona została od końca sierpnia do połowy grudnia 1653 w czasie powstania Chmielnickiego na Ukrainie. Było to właściwie oblężenie zamku królewskiego przez Chmielnickiego, który po "zamknięciu" króla w zamku zmusił go do odnowienia postanowień spod Zborowa.

Wstęp

Pomimo niskiej wartości niezaprawionych w boju jednostek i nader niezdecydowanego dowodzenia nimi przez Jana Kazimierza, polska ofensywa 1653 roku rozwijała się wprawdzie powoli, acz pomyślnie. Sytuacja odmieniła się kiedy Kozakom Chmielnickiego udało się połączyć z siłami tatarskimi, które osobiście prowadził chan Islam III Girej. Na wieść o tym Jan Kazimierz postanowił opuścić umocnione pozycje pod Barem i wyruszyć na Żwaniec, gdzie miały do niego dołączyć posiłki węgierskie i wołoskie. Po dotarciu na miejsce, Polacy rozłożyli się taborem w widłach Żwańczyka i Dniestru, a dla utrzymania łączności z Bukowiną wybudowali most na Dniestrze. Tak przygotowani czekali na obiecane posiłki, które jednak okazały się nad wyraz skromne - Jerzy II Rakoczy wysłał wszystkiego 2 tysiące żołnierzy, Georgica poświęcił jedynie 1 tysiąc.