Bitwa pod Albuerą (lub pod Albuherą) – starcie zbrojne w trakcie wojny na Półwyspie Iberyjskim w okresie wojen napoleońskich. Bitwa miała miejsce 16 maja 1811 roku pomiędzy wojskami brytyjsko-hiszpańsko-portugalskimi a francusko-polskimi niedaleko wioski Albuera znajdującej się 12 mil na południe od Badajoz w Hiszpanii. Wynik bitwy jest do dzisiejszego dnia kwestią sporną gdyż brytyjscy historycy sugerują, iż jej konsekwencją było powstrzymanie planów wojennych marszałka Soulta na zasadzie określania zwycięzców poprzez skutek bitwy np. bitwa Jutlandzka. Pogląd ten jest podważany gdyż faktycznie zakończyła się ona taktycznym remisem, a jeżeli można zakwalifikować ją do wygranych kampanii koalicji śmiało można by ją określić mianem pyrrusowego zwycięstwa. Sama bitwa była bardzo krwawa, polscy Lansjerzy Nadwiślańscy rozbili całą brytyjską brygadę, w czasie, kiedy Hiszpanie odparli jeden z najbardziej zmasowanych ataków francuskiej piechoty w czasie całej wojny na Półwyspie Iberyjskim.

Przyczyny

Bezpośrednią przyczyną bitwy było oblężenie wojsk francuskich w fortecy Badajoz rozpoczęte 8 maja 1811 roku. Marszałek Soult maszerował z 24 000 żołnierzy na pomoc oblężonym. Zależało mu również na jak najszybszej konfrontacji, gdyż nie chciał dopuścić do połączenia korpusów brytyjsko-portugalskiego z hiszpańskim, co już się stało, lecz nie mógł o tym wiedzieć (prawdopodobnie gdyby wiedział, nigdy nie doszłoby do tej bitwy, gdyż wycofałby się i wrócił z większą siłą militarną - tak też zrobił, ale dopiero po nierozstrzygniętej bitwie).

Przed Bitwą

Siły Beresforda odstąpiły od oblężenia Badajoz i przesunęły się na południe, aby stawić czoła nadchodzącej armii Soulta. 15 maja 1811 Beresford z 35 000 żołnierzy brytyjsko-hiszpańsko-portugalskimi osiągnął wioskę Albuera. Polem bitwy miała być linia niskich wzgórz przetaczających się wzdłuż bystrego strumienia na wprost łagodnego stoku zajętego przez plantację oliwek. Na zachód od wzgórz znajdowała się rozległa równina. Beresford rozmieścił swoje siły na niewielkich wzgórzach równolegle do rzeki Albuera. Piechota i artyleria zajęły pozycję wychodzącą na Albuerę. Sama wioska była zajęta przez Królewski Niemiecki Legion (King's German Legion). Armia koalicji była rozmieszczona na silnie obronnej pozycji na bezdrzewnych polach na południe od Albuery. Lewe skrzydło – dywizja portugalska Hamiltona i większość portugalskiej kawalerii położona była na północ od drogi do Badajoz. Centrum stanowiły dywizje Cole'a i Stewarta wspierane przez lekką brygadę kawalerii Altena ok. 1000 żołnierzy. Południowa flanka była złożona z czterech hiszpańskich dywizji piechoty ok. 12 000 żołnierzy wspieranych przez następną formację kawalerii i kilkanaście armat. Strumień był przekraczalny w kilku miejscach. Francusko-polskie wojska marszałka Soulta liczące po połączeniu się z korpusem Girarda około 25 000 żołnierzy, przybyły z południowego wschodu i rankiem 16 maja 1811 roku zaczęły pojawiać się w formacji patrząc na wprost w kierunku zachodnim.

Skład Wojsk

Siły francusko-polskie marszałka Soulta składały się z:

Marszałek Soult

Dowódca: marszałek Soult, książę Dalmacji

Kawaleria: dowodzona przez generała Comte'a de Latour-Maubourg

Piechota:

Artyleria dowodzona przez generała Ruty'ego: w 48 dział.

Siły brytyjsko-hiszpańsko-portugalskie składały się z:

Dowódca: marszałek William Carr Beresford

Marszałek Beresford

a) angielsko-portugalski korpus:

Kawaleria: dowodzona przez majora generała Lumleya.

Piechota:

Niezależne brygady:

Artyleria: dowodzona przez majora Dicksona: Odział Lefebre'a RHA, Bateria Hawkera, Bateria Cleeve'a i Brauna KGA, Baterie Brauna i Arriga, portugalska artyleria.

b) Hiszpański Korpus:

Dowódca: kapitan generał Joachim Blake

Kawaleria:

Piechota:

Artyleria: dowodzona przez Pułkownika de Miranda: 2 baterie.