Bitwa pod Aleksandrią - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy bitwy z roku 1798. Zapoznaj się również z: inne bitwy o Aleksandrię.

Bitwa pod Aleksandrią – starcie zbrojne, które miało miejsce 2 lipca 1798 roku. Była to pierwsza bitwa pomiędzy armią Bonapartego zmierzającą do podbicia całego Egiptu, a siłami lokalnymi.

Jacques-François de Menou, baron de Boussay (albo Abdullah Jacques-François de Menou, baron de Boussay) - (ur. 3 października 1750 w Boussay - zm. 13 sierpnia 1810 w Villa Corneso w pobliżu Mestre) - generał francuski okresu I Republiki i Cesarstwa.

Jest to lista wojen i bitew w historii całej ludzkości w układzie chronologicznym. Wojny i bitwy w historii Polski znajdują się na stronie Konflikty zbrojne w historii Polski.

Aleksandrii broniło zaledwie 200 ludzi, działa były zepsute. Miasto było otoczone przez mury o wysokości 12 metrów, które jednakże były w fatalnym stanie. Aleksandria była ówcześnie zamieszkiwana przez 10 000 osób.

Armia, która wyszła na ląd kilka kilometrów na wschód od Aleksandrii została podzielona na trzy kolumny : prawą gen. Bona, środkową gen. Klebera i lewą gen. Menou wraz z awangardą gen.Veaux. Miasto szturmowano przy użyciu drabin oblężniczych. Podczas starcia na mury wylegli także mieszkańcy miasta. Zginął szef brygady Mas, raniono gen. Klebera, Menou i Moranda.

Awangarda - oddział, pododdział maszerujący przed siłami głównymi związku taktycznego (oddziału). Zadaniem awangardy jest ubezpieczanie maszerującej kolumny przed uderzeniem od czoła i zapewnieniem siłom głównym dogodnych warunków do rozwinięcia się i wejścia do walki. Zależnie od sytuacji i wielkości maszerującej kolumny awangarda może stanowić od 1/4 do 1/3 sił głównych.

Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 r. w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821 r., o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814.

Po kilku godzinach walki każda z kolumn znalazła wyłom w murach i wdarła się do miasta. Część obrońców uciekła na pustynię, część zabarykadowała się w głównym meczecie. Francuzi zaczęli zdobywać strategiczne miejsca, wkrótce poddali się również obrońcy meczetu. Tego samego dnia Bonaparte przyjął kapitulację gubernatora miasta i zapewnił, iż nie ma zamiaru walczyć przeciw Turkom, ale przeciwko mamelukom (gubernator Aleksandrii pochodził z nominacji sułtana).

Dzień później Napoleon objechał miasto. Podczas walk zginęło 40 Francuzów, 300 obrońców miasta. Gubernatorem Aleksandrii mianowany został ranny gen. Kleber, który otrzymał od głównodowodzącego oddział złożony z 3 000 żołnierzy. 7 lipca zakończono wyładunek wszystkich towarów z francuskich statków. Dobrze zaopatrzona armia wyruszyła w kierunku Kairu już na początku lipca.

Zobacz też

bitwy i potyczki epoki napoleońskiej

słynne bitwy

Bibliografia

Tomasz Rogacki, ,,Egipt 1798–1801, ISBN 83-11-08962-0