Sztandar z piętnastoma gwiazdami i pasami, który wzmocnił morale obrońców

Bitwa pod Baltimore – to bitwa wojny brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku, która odbyła się w dniach 12 do 13 września 1814, pod miastem Baltimore.

Podłoże

W Baltimore, jednym z największym portów amerykańskich, brytyjska blokada uwięziła znaczną liczbę statków i okrętów amerykańskich. Liczba ta stale się powiększała, gdyż w czasie wojny Amerykanie budowali nowe jednostki. Bliska ukończenia była 44-działowa fregata USS „Java”, której włączenie do floty mogło doprowadzić do przełamania blokady. W tym samym czasie miasto przepełnione było towarami, czekającymi na wywóz do Europy. Dla Brytyjczyków zdobycie miasta wiązało by się z cennymi łupami, zażegnaniem niebezpieczeństwa zmiany sytuacji na morzach oraz przechyleniem szali zwycięstwa wojnie na swoją stronę.

Bitwa

11 września około 3 tysięcy żołnierzy przetransportowano statkami do North Point i rozlokowano wokół Fortu McHenry, na którym skupiła się obrona amerykańska. 13 września rozpoczęło się bombardowanie fortu. Salwy armatnie oddawane z okrętów stojący nieopodal brzegu zasypywały gradem pocisków umocnienia. Amerykanie, dowodzeni przez komodora Johna Rodgersa, byli jednak dobrze do bitwy przygotowani. Na wałach zainstalowana była bateria 32-funtowych dział, która odpowiadała na ogień rażąc brytyjską flotę. Po niemal dwóch dniach intensywnego ostrzału, kiedy to każda ze stron oddała od 1500 do 1800 salw artyleryjskich brytyjska flota oddaliła się poza pole rażenia. Brytyjscy widząc niepowodzenia wycofali wojska lądowe, które zostało zaokrętowane i odpłynęli do Kanady.

Hymn narodowy USA

Wczesnym rankiem, obserwując bitwę z brytyjskiego okrętu, Francis Scott Key zobaczył ogromny sztandar amerykański. Nikt nie spodziewał się, że przetrwa angielski ostrzał. Widok tak go wzruszył, że napisał wiersz, który jest dzisiaj hymnem Stanów Zjednoczonych.

Bibliografia