Bitwa pod Buçaco – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 września 1810 w ramach kampanii portugalskiej armii napoleońskiej podczas oblężenia Almeidy; w jej wyniku 'Armia Portugalii' Massény została powstrzymana podczas próby przełamania obronnych pozycji sił brytyjsko-portugalskich Wellingtona.

Organizacja obu armii

Wellington miał sześć brytyjskich dywizji piechoty: Lekką Roberta Craufurda, 1. Brenta Spencera, 2. Rowlanda Hilla, 3. Thomasa Pictona, 4. Galbraitha Lowry Cole'a i 5. Jamesa Leitha. Ostatnie trzy dywizje były wzmocnione portugalskimi brygadami. Ponadto w armii było kilka całkowicie portugalskich oddziałów, jak dwu-brygadowa dywizja piechoty Johna Hamiltona, i trzy samodzielne brygady dowodzone przez Denisa Packa, Alexandra Campbella i Johna Colemana. George DeGrey, John Slade, George Anson i Henry Fane dowodzili czterema brygadami kawalerii brytyjskiej oraz czterema pułkami jazdy portugalskiej. Artyleria składała się z sześciu baterii brytyjskich, dwóch ze składu Legionu Niemieckiego i pięciu portugalskich pod wspólnym dowództwem Edwarda Howortha; wszystkie baterie były 6-działowe. Była to pierwsza większa bitwa kampanii napoleońskiej na Półwyspie Pirenejskim, w której brały oddziały zrekonstruowanej armii portugalskiej.

Armia Massény składała się z II Korpusu Reyniera, VI Korpusu Neya, VIII Korpusu Junota i rezerwy kawalerii Montbruna. Dywizje Pierre'a Merle'a i Etienne Heudeleta tworzyły korpus Reyniera. Korpus Ney miał trzy dywizje Jeana Marchanda, Juliena Mermeta i Louisa Loisona. Junot dowodził dywizjami Bertranda Clausela i Jean-Baptiste'a Solignaca. Każdy francuski korpus posiadał na stanie jedną brygadę kawalerii lekkiej. Jean Baptiste Eblé, dowódca artylerii w sztabie Massény, miał do dyspozycji 112 dział.