Bitwa pod Eckmühl – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 21–22 kwietnia 1809 roku podczas wojen napoleońskich.

Bitwa ta była punktem zwrotnym podczas wojny w 1809 roku. Napoleon nie był jeszcze przygotowany do działań wojennych, gdy 10 kwietnia Austriacy pod wodzą arcyksięcia Karola przystąpili do operacji wojskowych mających na celu pozbawienie Francji inicjatywy strategicznej. Dzięki zaciętej obronie III korpusu dowodzonego przez marszałka Davouta i bawarskiego VII korpusu dowodzonego przez marszałka Lefebvre'a, Napoleon mógł pokonać główną armię austriacką, przez co do końca wojny inicjatywa pozostała w rękach Francji.

Sytuacja strategiczna

Operując na długim, liczącym 80-90 kilometrów nierównego i pokrytego gęstymi lasami terenu froncie od Ratyzbony do Pfaffenhofen an der Ilm, zarówno Francuzi jaki i Austriacy nie mieli dostatecznej wiedzy o siłach, moralu i zamiarach przeciwnika.

Przypuszczając, że większa część armii austriackiej została rozlokowana tak, by ochraniać przyczółek w Landshut oraz główną drogę do Wiednia, Napoleon 20 kwietnia 1809 roku rzucił większość swej armii do ataku w kierunku południowo-zachodnim. Po zwycięskiej bitwie pod Abensbergiem Napoleon rozkazał wszystkim oprócz III korpusu Davouta i VII korpusu bawarskiego Levebvre'a, by ruszyli w pościg i zniszczyli te siły, które uważali za resztki austriackiej armii.

Okazało się jednak, że francuski atak doprowadził jedynie do podzielenia austriackiej armii, oddzielając lewe skrzydło złożone z V korpusu, VI korpusu oraz z korpusu rezerwowego. Natomiast pozostałe dwa korpusy - III korpus i IV korpus zostały wycofane przez arcyksięcia Karola na północ i utworzyły 15-kilometrowy front od Bad Abbach nad Dunajem do Eckmühl nad Große Laber. Ponadto, o czym Napoleon jeszcze nie wiedział, Austriacy odnieśli poważny sukces, gdyż 20 kwietnia otoczyli i zmusili do kapitulacji francuski garnizon w Ratyzbonie wraz ze strategicznym mostem przez Dunaj. Zdobycie mostu w Ratyzbonie spowodowało, że arcyksiążę Karol odzyskał połączenie ze swoim prawym skrzydłem złożonym z I korpusu (generał kawalerii Bellegarde) i II korpusu (Kolowrat), które aż dotąd oddzielone były od reszty armii austriackiej przez Dunaj.

Tak więc, gdy główne siły Napoleona maszerowały na Landshut, by przeciąć linie komunikacyjne armii arcyksięcia Karola, ten szedł już z Landshut do Ratyzbony przez Eckmühl, chcąc połączyć się z nadciągającymi z Czech korpusami austriackimi.

czytaj dalej: [2], [3]