Bitwa pod Fontenay-en-Puisage - Polski Serwis Naukowy

Bitwa pod Fontenoy-en-Puisaye w dniu 25 czerwca 841 roku.

Po śmierci cesarza Franków Ludwika Pobożnego w roku 840 o władzę zaczęli ubiegać się jego trzej synowie: Lotar I, Karol II Łysy i Ludwik Niemiecki.

Najsilniejszą pozycję zajmował Lotar I, którego wsparł dodatkowo Pepin II Akwitański (syn Pepina I) wzniecając bunt przeciwko Karolowi Łysemu. W tym czasie Ludwik zwany Niemieckim uwikłany był w walki ze zbuntowanymi Sasami.

Po wielu zabiegach dyplomatycznych Karol porozumiewa się w końcu ze swym bratem Ludwikiem. Wiosną 841 r. ich wojska łącza się w pobliżu Auxerre.

Ludwik II Niemiecki (ur. 804 – zm. 28 sierpnia 876) był wnukiem Karola Wielkiego i synem Ludwika I Pobożnego. W wyniku traktatu z Verdun (843 r.) otrzymał trzecią, wschodnią część posiadłości państwa karolińskiego, z którego w miarę czasu formowały się Niemcy. Jego królestwo wschodniofrankijskie uległo podziałowi między synów.

Lotar (Chlothar) I (ur. 795, zm. 29 września 855 w Prüm) – najstarszy syn Ludwika I Pobożnego. W latach 840-855 król Franków i cesarz z dynastii Karolingów.

25 czerwca wojska Lotara i Pepina II z jednej strony a Karola i Ludwika z drugiej starły się w Fontenay-en-Puisaye koło Auxerre. Była to jedna z największych bitew epoki karolińskiej, która pochłonęła wiele tysięcy ofiar. Lotar poniósł klęskę i zbiegł do Akwizgranu. Dopiero w następnym roku obaj zwycięzcy bracia porozumieli się z Lotarem i podzielili królestwo na 3 równe części.

Frankowie(łac. gens Francorumlub Franci) - to nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium Rzymu, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal cała Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stałą się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i państwu niemieckiemu.

Karol II Łysy (ur. 13 czerwca 823, zm. 5 października lub 6 października 877) - król zachodniofrankijski od 843, król Italii od 876, cesarz rzymski od 875, syn Ludwika I Pobożnego (778-840), pierwszy z dynastii Karolingów francuskich.