Bitwa pod Großbeeren (Grossbeeren) – starcie zbrojne, które miało miejsce 23 sierpnia 1813 roku podczas wojen napoleońskich.

Bitwa stoczona została w okolicach miejscowości Großbeeren, Blankenfield i Sputendorf. Dowodzący szwedzko-pruską armią książę Karol Jan pobił francuską armię dowodzoną przez marszałka Nicolasa Oudinota. Napoleon zamierzał zdobyć Berlin, by zmusić Prusy do opuszczenia szóstej koalicji, jednak uniemożliwiły to fatalna deszczowa pogoda, ciężka choroba marszałka Oudinota i znajdujące się na południu od pruskiej stolicy bagna.

Wstęp

Po bitwie pod Budziszynem obie walczące strony zgodziły się na siedmiotygodniowy rozejm. Każda ze stron liczyła, że uda się jej przygotować do dalszych działań lepiej od przeciwnika. Gdy walki zostały wznowione Napoleon wydał w sierpniu rozkaz przejścia do ofensywy mającej na celu zdobycie stolicy Prus Berlina. Sądzono, że uda się w ten sposób zmusić Prusy do zawarcia separatystycznego pokoju. W międzyczasie Napoleon trzymał znaczną część swych sił jako strategiczną osłonę przed możliwymi ruchami potężnej armii austriackiej, która koncentrowała się w południowo-wschodnich Niemczech.

Na wodza armii mającej przeprowadzić decydującą ofensywę na Berlin Napoleon wyznaczył jednego ze swych najdzielniejszych i najzdolniejszych dowódców - marszałka Nicolasa Oudinota. Oudinot z powodu swego stanu zdrowia nie czuł się na siłach, by podjąć się realizacji tego zadania i dlatego próbował zrezygnować z zaszczytnej funkcji. Powodem kłopotów zdrowotnych marszałka były niezaleczone jeszcze w pełni rany odniesione w poprzednim roku podczas tak fatalnej dla Francji kampanii rosyjskiej. Jednak cesarz nalegał, więc nie mogąc już dłużej odmawiać, Oudinot przyjął dowództwo. Powierzona mu armia składała się z 4 korpusów liczących łącznie 65 000 piechoty i tylko 6500 jazdy (był to 4 korpus Bertranda, 7 korpus Reyniera, 12 korpus Oudinota, którym dowodził Guilleminot, oraz 3 korpus kawalerii). Cała armia liczyła łącznie 10 dywizji - w tym 2 saskie, jedna bawarska, jedna wirtemberska i jednak włoska. Pozostałe 4 dywizje francuskie również częściowo składały się z żołnierzy włoskich.

Nie znając planów Napoleona i Oudinota koalicja realizowała swój własny plan, utworzony podczas rozejmu zawartego w Traszenbergu. Biorąc pod uwagę dotychczasowe dotkliwe porażki z Francuzami w tych bitwach, gdzie bezpośrednio dowodził Napoleon, członkowie koalicji postanowili osłabiać Francuzów w walkach toczonych tylko z marszałkami i generałami Napoleona - z nim samym wojska koalicji miały unikać bitwy. Z tego powodu wydzielając armię Oudinota Napoleon poszedł na rękę swym nieprzyjaciołom.

Berlin osłaniała potężna armia szwedzkiego księcia Karola Jana (90 000 Prusaków, Rosjan i Szwedów) złożona z pruskich korpusów Bülowa i Tauentziena, rosyjskiego korpusu Woroncowa oraz szwedzkiego korpusu Stendicka. Część tej armii blokowala Davouta w okolicach Hamburga. Oudinot 21 sierpnia odrzucił korpus Tauentziena pod Trebbinem i ruszył z trzema korpusami liczącymi łącznie 60 000 żołnierzy w kierunku Berlina.