Bitwa pod Hastenbeck odbyła się podczas wojny siedmioletniej 26 lipca 1757 roku koło wioski Hastenbeck (koło Hameln). Sojusznicze siły zbrojne Elektoratu Hanoweru, Hesji-Kassel i Brunszwiku zostały pokonane armię francuską, co w ostatecznym rozrachunku doprowadziło do Konwencji z Klosterzeven i okupacji Elektoratu.

Preludium

Francuzi – sojusznicy Austrii, Rosji, Szwecji i Saksonii uderzyli na Niemcy w kwietniu 1757 roku, prowadząc 100 tys. armię. Mieli oni nadzieję odciągnąć uwagę Prusaków, którzy byli sprzymierzeni z Anglią i Hanowerem, od czeskiego teatru działań wojennych gdzie toczyły się ciężkie walki prusko-austriackie (bitwy pod Lovosicami, Pragą, Kolinem). Bitwa pod Hastenbeck jest jedną najbardziej niezwykłych bitew w historii, gdyż w pewnym momencie obydwaj głównodowodzący stwierdzili, iż przegrali bitwę i rozpoczęli odwrót.

Jedna z dwu francuskich armii, pod dowództwem księcia de Soubise pomaszerowała na centralne Niemcy. Połączyła się ona z Armią Rzeszy księcia von Hildburghausen. Ta koalicyjna armia później poniosła klęskę w bitwie z Prusakami pod Rossbach 5 listopada 1757.

Inna francuska armia pod rozkazami marszałka Louisa Charles'a d'Estrées składająca się z około 50 000 piechoty, 10 000 kawalerii i 68 dział posuwała się w kierunku Elektoratu Hanoweru. Prusy związane przez Austrię, Rosję i Szwecję nie były zdolne wspomóc zachodniego frontu. To zadanie spadło na Hanowerską Armię Obserwacyjną, która miała niewielkie wsparcie wojsk pruskich – sześć batalionów. W skład Hanowerskiej Armii Obserwacyjnej wychodziły kontyngenty z Hanoweru (około 60%) i Hesji (około 25%), dodatkowo siły zbrojne Brunszwiku i niewielki kontyngent pruski. Łącznie siły te liczyły około 40 tys. ludzi (źródła podają liczby między 36 i 47 tys. ludzi). Armia pozostawała pod rozkazami Williama Augustusa, księcia Cumberland, który był synem króla Wielkiej Brytanii Jerzego II.

Siły hanowerskie zrezygnowały z obrony Renu i postanowiły bronić położonej dalej na wschód Wezery. To zmusiło Prusaków do rezygnacji z obrony twierdzy w Wesel i do oddania linii rzeki Lippe w kwietniu. Głównym celem Cumberlanda było zapobieżenie francuskiej okupacji Elektoratu. Najpierw skupił on armię pod Bielefeld a potem po krótkim postoju Brackwede, Cumberland postanowił przekroczyć Wezerę na południe od Minden. Główną ideą było użycie Wezery jako naturalnej linii obronnej uniemożliwienie przekroczenia rzeki przez wojska francuskie. Książę Cumberland rozwinął główne siły pod Hameln, który jest kilka kilometrów na północny zachód od Hastenbeck i pozostawił pruskie bataliony w garnizonie Minden. Rozwinięto też małe patrole wzdłuż całej Wezery. Tymczasem Francuzi posłali wydzielone oddziały na północ, które zajęły 3 lipca Emden, który był istotnym punktem komunikacji pomiędzy Brytanią a Niemcami. Póoźniej posyłano inny oddział na południe, który wziął 15 lipca Kassel.

Obóz francsuki między 24 a 25 lipca 1757 w okolicach Frenke; miedzioryt nr 24 autorstwa Jacoba van der Schleya

Nocą 7 lipca czołówki francuskie przekroczyły Wezerę koło miasteczka Beverungen. Normalnie Wezera jest ciężka do sforsowania, lecz podczas lata poziom wody obniża się od ok. 80 cm między Münden i Hameln, stwarzając przez to możliwy dla piechoty i kawalerii bród. Posuwając się na przód grupa ta udała się na północ i utworzyła przyczółek przy Höxter. Główne siły armii przekroczyły Wezerę 16 lipca nie pozostawiając księciu Cumberland żadnego wyboru jak tylko rozwinąć swe siły na południe od Hameln w celu przeciwstawienia się marszałkowi d'Estrées. Niefortunnie dla niego Fryderyk II przegrał tymczasem bitwę pod Kolinem z Austriakami i dlatego ściągnął wspierające dotychczas Cumberlanda bataliony pruskie.