Bitwa pod Helsingborgiem miała miejsce 10 marca 1710 roku podczas Wielkiej Wojny Północnej.

Bitwa stoczona została przez armię duńską (14 000 żołnierzy) dowodzoną przez Jørgena Rantzaua, z armią szwedzką (14 000 żołnierzy) dowodzoną przez Magnusa Stenbocka. Bitwa odbyła się na wzgórzach Ringstorp na północny zachód od Helsingborga i była ostatnią w historii duńską próbą odzyskania Skanii.

Wstęp

Choć Dania szybko została zmuszona przez króla Szwecji Karola XII do zawarcia separatystycznego pokoju w Traventhal i wycofania się z wojny, nie zrezygnowała jednak z planów odzyskania utraconych prowincji Skanii, Hallandu czy Blekinge. Dlatego, gdy tylko Szwedzi przegrali pod Połtawą w 1709 roku, Duńczycy niemal natychmiast wypowiedzieli im wojnę. Akt wypowiedzenia wojny przez Danię szwedzka Rada Państwa otrzymała 18 października 1709 roku. Oficjalnym pretekstem do wojny były cła pobierane przez Szwedów w Sundzie oraz złe traktowanie ludności zamieszkującej Skanię, Halland, Blekinge i Bohuslän.

W końcu października 1709 roku w Sundzie zebrała się potężna flota duńska i 2 listopada wysadziła desant w okolicach miejscowości Råå na terytorium Szwecji. Duńska armia inwazyjna prowadzona przez generała Christiana Ditleva Reventlowa liczyła 15 000 żołnierzy, a w jej skład wchodziło 6 regimentów jazdy, cztery regimenty dragonów, 8 regimentów piechoty i 6 kompanii artylerii. Armia ta nie napotkała żadnego poważniejszego oporu. Przyczyną tego było zniszczenie wielu starych regimentów pod Leśną i pod Połtawą, które trudno było w szybkim czasie zastąpić jednostkami o porównywalnej wartości bojowej. Dlatego Magnus Stenbock późnym latem 1709 roku miał przy sobie tylko jeden zdolny do walki skański regiment. W tych warunkach szwedzki kontratak musiał poczekać, a niewielka na razie armia wycofała się do Smalandii. Na początku grudnia Duńczycy kontrolowali niemal całą środkową Skanię, z wyjątkiem Landskrony i Malmö. Kolejnym celem było wzięcie bazy morskiej w Karlskronie, dlatego duńska armia starała się szybko posuwać w głąb Szwecji. W styczniu 1710 roku Duńczycy pobili niewielkie siły szwedzkie w okolicach miasta Kristianstad.

Stenbock z szalonym pośpiechem próbował zbierać nową armię i w tym celu rozpoczął werbowanie rekrutów do nowo tworzonych regimentów. Całość sił koncentrowana była wokół Växjö, skąd Stenbock planował późniejszy wymarsz. Rekrutów szkolono codziennie na lodzie leżącego pod miastem zamarzniętego jeziora. 5 lutego Stenbock ruszył do Osby, gdzie dołączyły do niego dodatkowe jednostki. Ostatecznie siły jego osiągnęły stan 16 000 żołnierzy. Helsingborg był kluczem do panowania nad Skanią i dlatego Stenbock ruszył w jego kierunku przez Rönneå do Kävlingeån, przecinając w ten sposób duńskie linie komunikacyjne.

Duński wódz Reventlow natychmiast dostrzegł niebezpieczeństwo i zawrócił w kierunku maszerujących Szwedów, by przeciąć im drogę. Jednak gdy wojska szwedzkie dotarły już do Ringsjön w środkowej Skanii, Reventlow nagle zachorował, i to tak poważnie, że musiał zdać dowództwo nad armią generałowi lejtnantowi Jørgenowi Rantzauowi. Rantzau, obawiając się, że znajdzie się między armią szwedzką a szwedzkim garnizonem w Malmö, ruszył w kierunku Helsingborga. Gdy Rantzau dotarł na miejsce i założył obóz pod miastem, jego siły liczyły 10 000 piechoty i 4000 jazdy. Stenbock otrzymał spóźnione informacje o duńskim marszu na Helsingborg, dlatego nie mógł tam zdążyć przed Duńczykami. Ostatecznie Szwedzi nocą 28 lutego założyli obóz na północny wschód od miasta. Pod względem liczebnym siły ich były równe siłom armii Rantzaua, z tą różnicą, że Szwedzi mieli liczniejszą jazdę, a Duńczycy mieli więcej piechoty.