zwycięzca spod Hohenlinden Jean Moreau

Bitwa pod Hohenlinden – starcie zbrojne, które miało miejsce 3 grudnia 1800 roku podczas wojny Francji z drugą koalicją.

W okolicach miasta Hohenlinden leżącego blisko Monachium armia francuska dowodzona przez generała Jeana Moreau pobiła armię austriacko-bawarską dowodzona przez arcyksięcia Jana. Skutkiem tej bitwy było zmuszenie Austrii do podpisania rozejmu.

Wstęp

W końcu listopada 18-letni arcyksiążę Jan (90 000 żołnierzy), wspomagany przez swego zastępcę Franza Lauera i szefa sztabu Franza von Weyrother, rozpoczął niespodziewaną ofensywę przeciwko francuskiej Armii Renu (90 000 piechoty, 18 000 jazdy i 198 dział) dowodzonej przez generała Moreau. Armia ta znajdowała się wówczas między rzeką Lech a miastem Ingolstadt, przy czym jej centrum znajdowało się w okolicach Monachium. Armię Renu skierował wcześniej do sprzymierzonej z Austrią Bawarii Napoleon. Stąd Moreau miał pomaszerować prosto na Wiedeń. Armia austriacka natomiast zajmowała pozycje nad rzeką Inn od Braunau po Pasawę. Obie armie rozpoczęły ofensywę jednocześnie 28 listopada.

W czasie gdy francuskie kolumny generała Moreau maszerowały równolegle w kierunku przepraw nad środkowym Innem, armia austriacka arcyksięcia Jana ruszyła na Landshut, skąd skręciła na południe i 1 grudnia uderzyła pod Ampfling na lewoskrzydłowe dywizje francuskie. Po zaciętych walkach pod Ampfing Austriacy wyparli francuską ariergardę dowodzoną przez Michela Neya.

Zaskoczony Moreau postanowił rozwinąć swą armię na otwartym terenie w pobliżu Hohenlinden. W tym celu skoncentrował w tym rejonie 5 dywizji, natomiast na prawo od nich w okolicach Ebersbergu 2 dywizje wraz z Legią Naddunajską Kniaziewicza. By dotrzeć do francuskich pozycji armia austriacko-bawarska musiała teraz posuwać się w kierunku zachodnim przez trudny, pokryty lasami i bagnami obszar.

Główna pozycja obronna armii Moreau składała się z czterech dywizji zwróconych na wschód. Posuwając się od północy na południe były to dywizja Claude Legranda (8000), dywizja Louisa Bastoula (6000), dywizja Michela Neya (10 000) i dywizja markiza de Grouchy (9000). Trzy spośród wymienionych dywizji (licząc od północy) należały do korpusu Paula Greniera. W rezerwie Moraeau zostawił 2000 kawalerii.

Na południu stały dywizja Antoine'a Richepanse'a (11 000) i dywizja Charlesa Decaena (10 000). Moreau zamierzał skierować dywizję Richepanse'a na północ, by uderzyła na lewe (czyli południowe) skrzydło nadchodzącej armii austriacko-bawarskiej. Główne siły francuskie miały manewrować na otwartym terenie w ten sposób, by przeprowadzić kontruderzenie w momencie, kiedy Austriacy wyjdą z lasów. Zadaniem dywizji Decaena miało być udzielenie wsparcia dla atakującej od południa dywizji Richepanse'a.

Według planu bitwy stworzonego przez szefa sztabu Weyrothera Austriacy posuwali się na zachód w czterech kolumnach. Idąc z północy na południe kolejne kolumny składały się z korpusu Michaela von Kienmayera (16 000), Maximiliena de Bailleta (11 000), Johanna Kollowrata (22 000) i Johanna Riescha (13 000). Arcyksiążę Jan przebywał w kolumnie sformowanej przez korpus Kollowrata, która maszerowała główną drogą wiodącą ze wschodu na zachód. Z powodu trudnego, gęsto zalesionego terenu i słabo wykonanej pracy sztabowej, austriackie kolumny nie mogły udzielić sobie nawzajem wsparcia. Dowódcy austriackich korpusów mylnie sądzili, że Francuzi są w trakcie odwrotu i z tego powodu spieszyli się by dopaść nieprzyjaciela zanim ten zdąży oddalić się na bezpieczną odległość.