Bitwa pod Kambulą 29 marca 1879 r. była kolejną bitwą w trakcie wojny Brytyjczyków z Zulusami.

Po klęsce Brytyjczyków w bitwie pod Isandhlwaną gen.Chelmsford wycofał pozostałe oddziały centrum do Natalu, a oddziałom prawego skrzydła nakazał wstrzymać pochód w głąb kraju Zulusów i okopanie się w Eshowe (norweska stacja misyjna). Oddziały lewej flanki dowodzone przez Evelyna Wooda pozostały w północnej części kraju Zulusów. Dnia 28 marca doszło do potyczki pomiędzy kawalerzystami angielskimi pod dowództwem Redversa Bullera a główną armią Zulusów w okolicy Hlobane. Starcie zakończyło się zwycięstwem Zulusów.

Po porażce pod Hlobane Wood zajął i umocnił pozycje w okolicy Kambuli. Posiadał 1200 żołnierzy piechoty, 650 kawalerzystów oraz 120 artylerzystów, łącznie około 2000 ludzi. Naprzeciwko siebie miał całą potęgę wojskową Zulusów dowodzonych przez Ntshingwayo Khoza, zwycięzcę spod Isandhlwany. W bitwie walczyło wielu wojowników, uzbrojonych w zdobyczną broń palną ze zwycięskiej bitwy.

Bitwa rozpoczęła się wczesnym popołudniem. Zulusi ponawiali bezskutecznie falowe ataki aż do godz. 17. Dopiero po tym czasie na zmęczonych wojowników spadł gwałtowny kontratak Wooda, który rozbił i rozproszył atakujących.

Porażka pod Kambulą wyraźnie zachwiała morale Zulusów, wzmacniając pozycję Brytyjczyków. Latem 1879 r. Lord Chelmsford nakazał odbudowę armii, która w dniu 4 lipca ostatecznie pokonała tubylców w pobliżu stolicy Zulusów Ulundi.

Literatura