Bitwa pod Kleckiem – miała miejsce 5 sierpnia 1506.

Było to świetne zwycięstwo wojsk polsko-litewskich pod wodzą kniazia Michała Glińskiego nad Tatarami. Gliński na czele 7000 wojska rozbił tam kosz tatarski, uwalniając 40 000 jasyru i zdobywając 30 000 koni.

Wstęp

Pomimo toczących się pertraktacji litewsko-tatarskich w sprawie antymoskiewskiego przymierza, chan Mengli I Girej zdecydował się na działania wymierzone w państwo jagiellońskie. Na początku 1506 roku Tatarzy zaatakowali jednocześnie Polskę i Litwę – jedna armia uderzyła na Małopolskę, a druga armia najechała Białoruś. Jeszcze w tym samym roku doszło do drugiego najazdu. W końcu maja 1506 roku wyruszyła z Krymu armia tatarska w sile 5000 żołnierzy, dowodzona przez synów chana Mengli Gireja Fethiego i Burnasza. Wojsko to posuwało się lewym brzegiem Dniepru przez Czernihów. Po przejściu Ziemi Siewierskiej Tatarzy dotarli do Łojowa, gdzie przeprawili się na prawy brzeg Dniepru, skąd poszli na Brahiń i Mozyrz. Z Mozyrza armia tatarska ruszyła do Petrykowa, gdzie przeprawiła się przez Prypeć i poszła na Pohost, a stąd na Słuck. W końcu 20 lipca, przebywszy w ciągu dwóch miesięcy 1800 kilometrów, Tatarzy dotarli do spalonego przed dwoma laty Klecka, gdzie założyli kosz. Z kosza wysłano czambuły, które operowały w promieniu 100 kilometrów, w kierunku na Mińsk, Nowogródek, Oszmianę, Lidę i Wołkowysk.

W dniu, w którym Tatarzy dotarli do Klecka, wieść o ich najeździe dotarła do Lidy, gdzie przebywał chory wówczas król Aleksander Jagiellończyk, mający przy sobie jedynie rotę jazdy złożonej z zaciężnych Serbów, znanej pod nazwą raców. Król nie uległ panującej panice i ogłosił pospolite ruszenie, a następnie przekazał dowództwo hetmanowi litewskiemu Stanisławowi Kiszce oraz marszałkowi nadwornemu Michałowi Glińskiemu, który znakomicie znał tatarską sztukę wojenną, a ponadto obdarzony był talentem wojskowym. Był on inicjatorem sprowadzania do Rzeczypospolitej znanych z pogranicza serbsko-węgierskiego raców , którzy stanowili jazdę lekką zaprawioną w walkach z Turkami. Gliński nie czekał na zebranie wszystkich wojsk, lecz od razu wysłał na zwiady oddział lekkiej jazdy, który w pobliżu Lidy natrafił na grupkę Tatarów. Ponieważ nie wszyscy obecni przy królu wierzyli, że Tatarzy zapuścili się aż tak daleko, przedstawiono im jako dowód schwytanych jeńców i obcięte głowy, które przywiózł ze sobą wysłany podjazd.

Wykonując królewski rozkaz wodzowie litewscy, którzy mieli przy sobie 7000 żołnierzy (w tym 6000 litewskiego pospolitego ruszenia znanego jako służba ziemska oraz racowie i jedna nadworna chorągiew polska), wyruszyli z Lidy 30 lipca, docierając następnego dnia do Nowogródka. Jeden z rozesłanych wcześniej podjazdów przyprowadził 3 sierpnia 6 jeńców, którzy podali informacje o dokładnym położeniu kosza. Armia polsko-litewska ruszyła nocą komunikiem i rankiem 4 sierpnia zatrzymała się w Ostaszynie. Straże przednie dopadły i rozbiły tego dnia pod Iszkołdzią wracający do Klecka czambuł, liczący 500 Tatarów. Niedobitki rozbitego czambułu zaalarmowały stojących w koszu wodzów tatarskich.

W trakcie dalszego marszu Kiszka zachorował, więc na noc Gliński zatrzymał swe wojska w odległym o 85 kilometrów od Nowogródka i 20 kilometrów od Klecka Nielepowie. Tutaj hetman poczuł się jeszcze gorzej, więc szlachta litewska postanowiła, że całe dowództwo spocznie teraz w rękach Glińskiego.