Bitwa pod Konstantynowem została stoczona w dniach 26 lipca-28 lipca 1648 podczas powstania Chmielnickiego 1648-1654.

Pole bitwy

Miasto Konstantynów położone było przy ujściu rzeki Ikopot do Słuczy. Słucz natomiast opływała miasto od południa. Na północy była jeszcze mniejsza rzeka - Szychówka. Płaski teren przed miastem dowództwo polskie uznało za szczególnie dogodny dla jazdy. Na obu brzegach rzeki Słucz znajdowały się wzniesienia, które mogły ukryć obóz kozacki przed wojskami polskimi znajdującymi się na lewym brzegu rzeki. W pobliżu na rzece był bród.

Wstęp

Cofający się z Zadnieprza wojewoda ruski Jeremi Wiśniowiecki wraz z towarzyszącym mu ze swymi oddziałami wojewodą kijowskim Januszem Tyszkiewiczem, otrzymał wiadomość o tym, że 23 lipca armia Maksyma Krzywonosa zdobyła Połonne. Pod Konstantynowem połączyły się zagrożone wojska oboźnego litewskiego Samuela Osińskiego (1200 żołnierzy z gwardii królewskiej - 800 piechoty i 400 dragonii) i Krzysztofa Koryckiego (1200 ordynackiej jazdy i dragonii Zasławskiego).

Dnia 24 lipca stojące pod Konstantynowem wojska polskie odeszły nieco na zachód od miasta. W sobotę dnia 25 lipca Krzysztof Korycki i Samuel Osiński wysłali podjazd w kierunku Połonnego, skąd dowiedzieli się o armii kozackiej oddalonej o półtorej mili. Pojmany jeniec zeznał, że Kozacy zamierzają zaatakować Konstantynów jeszcze tej nocy. Osiński natychmiast powiadomił o tym Wiśniowieckiego, który w tym czasie był w Rosołowcach. Siły polskie zaczęły nocą cofać się z powrotem pod sam Konstantynów. Miasto obsadzono piechotą, a jazda miała czekać przez noc w polu na ruchy przeciwnika. Nad ranem stanęły pod Konstantynowem wszystkie polskie wojska. Wiśniowiecki przybył pod Konstantynów 26 lipca. Wkrótce dotarł tu pułkownik Suchodolski (2300 żołnierzy, w tym 500 piechoty). Połączone siły polskie osiągnęły stan ok. 8000 żołnierzy.