Bitwa pod Kowalewem stoczona 5 października 1716 roku pomiędzy wojskami konfederatów tarnogrodzkich a armią saską Augusta II. Bitwa zasłynęła z powodu wykonanej podczas niej ostatniej w dziejach szarży husarii.

Korpus saski gen. Bosego 6000 ludzi i 30 dział został wysłany przez króla w celu rozbicia oddziałów konfederackich regimentarza Chryzostoma Gniazdowskiego liczącego 2000 jazdy, 800 piechoty oraz 11 dział. Gniazdowski pozostawił w Toruniu 6 dział i 200 piechoty, a z resztą sił ruszył ku nadchodzącym Sasom. Na wieść o marszu Sasów na pomoc Gniazdowskiemu podążyły dwa oddziały konfederackie z Lubelszczyzny. Jeden z nich - składający się z konfederatów litewskich pod dowództwem Stanisława Potockiego (2000 jazdy) zdołał połączyć się z Gniazdowskim jeszcze przed spotkaniem z wojskami Bosego. Konfederaci w centrum umieścili nieliczną piechotę z działami, prawe skrzydło zajęła jazda koronna, lewe - litewska. Kilka chorągwi jazdy zostało wysłanych do lasów przylegających do trasy marszu Sasów - zdołały one z zaskoczenia rozbić jeden regiment saskiej piechoty. Po wyjściu z lasów Bose zaatakował polskie prawe skrzydło i przełamał je głównie za sprawą silnego ognia piechoty wspomaganej artylerią. Dalsze natarcie poszło na uszykowaną w centrum piechotę. Tymczasem Litwini na lewym skrzydle rozbili pozostającego tu w defensywie przeciwnika, ale zagrożeni ze skrzydła i tyłów musieli się wycofać. Konfederaci stracili około 800 jazdy, całą piechotę i działa, Sasi około 600 ludzi.