Bitwa pod Krakowem – bitwa podczas I wojny światowej, stoczona pomiędzy wojskami austro-węgierskimi a rosyjskimi w dniach 16-25 listopada 1914 roku, zakończona taktycznym sukcesem tych pierwszych.

Po przegranej bitwie galicyjskiej i zakończonej niepowodzeniem kontrofensywie w październiku, wojska austro-węgierskie znalazły się w odwrocie. Pomimo zapewnień, złożonych przed wybuchem wojny, niemiecki sojusznik nie kwapił się do wsparcia wojsk Monarchii – jego obecność na froncie wschodnim sprowadzała się do obsadzenia linii na północ od Łodzi. Dowództwo austro-węgierskie, aby nie dopuścić do powstania luki między oddziałami swoimi a niemieckimi, przerzuciło 2 Armię na odcinek pomiędzy Częstochową a Łodzią, osłabiając i tak wątłe siły w rejonie Krakowa i Karpat.

Dowództwo rosyjskie, którego oddziały parły na zachód po obu stronach Wisły, zamierzało wziąć w kleszcze krakowską twierdzę. Sztab austriacki wykorzystał szansę, jaką stwarzało rozdzielenie sił rosyjskiego "walca parowego" przez Wisłę, a także ich obawę przed frontalnym natarciem na twierdzę. 16 listopada siły austro-węgierskich 1 i 4 armii, przy wsparciu części załogi i artylerii Twierdzy Kraków rozpoczęły uderzenie na przeciwnika na północ od Krakowa, w wyniku czego impet rosyjskiej ofensywy został zatrzymany, co oznaczało taktyczny sukces wojsk austro-węgierskich. Bitwa pod Krakowem nie przyniosła jednak rozstrzygnięcia strategicznego, a ciężar walk po krótkim czasie przeniósł się na południe od miasta.

Przypisy

Bibliografia