Bitwa pod Kressenbrunn (dziś Groissenbrunn w Dolnej Austrii, 15 km na północny zachód od Bratysławy) 12 lipca 1260 r. była decydującym starciem czeskiego króla Przemysła II Ottokara w walkach z Węgrami.

W połowie XIII w. Czesi w wyniku działań zbrojnych znacznie rozszerzyli swoje Królestwo. Przeciwko hegemonii Przemysła II opowiedział się król węgierski Bela IV, który wiosną 1260 r. zawiązał sojusz z władcą Rusi Halickiej Danielem oraz księciem krakowskim Bolesławem Wstydliwym. Węgrów wzmocniły także wojska Serbów, Bułgarów i Greków. Według kronikarzy siły te miały liczyć ponad 140 000 ludzi. Wojska Ottokara składały się natomiast z Czechów, Morawian, Austriaków a także sił posiłkowych z Magdeburga, Miśni i Śląska. Łącznie wojska Przemysła II Ottokara liczyły 100 000 ludzi, w tym 7000 ciężkiego rycerstwa.

Obie armie rozstawiły się obozem w okolicach granicy węgiersko-morawskiej po obu stronach rzeki Morawy. Czesi na prawym natomiast Węgrzy na lewym brzegu rzeki. Żaden z władców nie chciał jednak przekraczać rzeki z obawy przed trudami przeprawy. W końcu Przemysł porozumiał się z królem węgierskim Belą proponując mu, że jedna z armii na rycerskich warunkach może przekroczyć rzekę nie będąc atakowana przez przeciwnika. Gdy żadna ze stron mimo to nie przejawiała inicjatywy, Czesi nie spodziewając się ataku Węgrów, wycofali część swoich sił w kierunku kraju. Sytuację wykorzystał królewski syn Stefan, który przekroczył rzekę i w okolicy wsi Kressenbrunn starł się z ciężkozbrojnymi Czechami. W tym momencie siły Ottokara zawróciły na pomoc swoim rycerzom uderzając na Węgrów ze skrzydła. W ciężkiej walce ranny został Stefan, którego zniesiono z pola bitwy. Po powrocie reszty czeskiego rycerstwa, Węgrzy rozpoczęli paniczną ucieczkę. Ich straty wyniosły 18 000 zabitych na polu bitwy i 14 000 utopionych w rzece. 12 lipca Bela zawarł porozumienie pokojowe z Ottokarem, który otrzymał m.in. Styrię. Małżeństwo króla czeskiego z Kunegundą, wnuczką Beli IV utrwaliło pokój pomiędzy zwaśnionymi stronami.