Bitwa pod Krotoną - Polski Serwis Naukowy

Bitwa pod Krotoną 14 lipca 982 (zwana też bitwą u przylądka Cap Colonna). W roku 976 zmarł cesarz Bizancjum Jan I Tzimiskes. Osłabione wojną domową cesarstwo ponownie stało się celem ataku Saracenów. Emir Sycylii z dynastii Kalbidów Abu al-Kasim podjął wyprawę do Kalabrii i Apulii oraz spalił Tarent. Wobec bierności Bizancjum cesarz zachodu Otton II podjął się obrony południowych Włoch.

Wolny Kraj Saksonia (śrdw.-łac. Saxonia, kraina Sasów; niem. Freistaat Sachsen, górnołuż. Swobodny stat Sakska, dolnołuż. Zwězkowy kraj Sakska) – kraj związkowy w Niemczech graniczący z Polską, Czechami i z następującymi krajami związkowymi: Bawaria, Turyngia, Saksonia-Anhalt i Brandenburgia. Jego obszar wchodził w skład Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Został utworzony w 1990 roku po zjednoczeniu Niemiec. Obejmuje on w przybliżeniu obszar dawnego elektoratu a później królestwa Saksonii (patrz historia poniżej). Pod względem powierzchni Saksonia jest dziesiątym, a pod względem liczby ludności, szóstym spośród 16 niemieckich krajów związkowych. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa saxum - skała z powodu charakterystycznych czarnych saksońskich skał.

Niemcy (Republika Federalna Niemiec, RFN; do traktatu pomiędzy RFN a Polską Rzecząpospolitą Ludową (1970) w Polsce stosowana była oficjalnie nazwa Niemiecka Republika Federalna, NRF; niem.: Deutschland lub Bundesrepublik Deutschland, BRD) – państwo federacyjne położone w Europie, będące członkiem Unii Europejskiej (UE), Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE), G8, ONZ oraz NATO. Stolicą Niemiec jest Berlin (przed połączeniem z NRD – Bonn, obecnie noszące tytuł miasta federalnego). Językiem oficjalnym jest język niemiecki.

U przylądka Cap Colonna na terytorium antycznej Krotony wojska Ottona starły się z armią Abu al-Kasima – lipiec 982. Bitwa zakończyła się klęską rycerstwa germańsko-włoskiego. Sam cesarz ledwo uszedł z życiem tylko dzięki poświęceniu żyda Kalonymosa, który mu ofiarował swojego konia. Ścigany przez Saracenów cesarz schronił się na bizantyńskim okręcie wojennym. Na szczęście dla chrześcijan, w bitwie śmierć poniósł Abu al-Kasim, co położyło chwilowo kres najazdom saraceńskim.

Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

Tarent (wł. Taranto, łac. Tarentum) – miasto i gmina w w regionie Apulia, w prowincji Tarent, w południowych Włoszech. Ważny handlowy i wojenny port morski na Morzu Śródziemnym, ośrodek przemysłu stalowego, chemicznego i spożywczego. W mieście znajdują się stocznie wojenne.

Sytuacja polityczna

Po śmierci bizantyjskiego cesarza Jana I Tzimiskesa w roku 976 Cesarstwu Wschodniorzymskiemu grozić zaczął poważny kryzys rządowy, potęgowany licznymi najazdami Saracenów na posiadłości greckie w południowej Italii. Rządzący wówczas Sycylią emir z dynastii Kalbidów Abu al-Kasim dokonał wypadu na stały ląd zagrażając longobardzkim książętom Kapui, Benewentu, Spoleto oraz Salerno.

Saraceni (gr. Σαρακηνοí Sarakēnoí, z arab. شرقيين szarkijjin od شرق szark "wschód") – w starożytności używana przez Greków i Rzymian nazwa koczowniczych plemion arabskich, żyjących w północno-zachodniej Arabii i na półwyspie Synaj. W średniowieczu określenie Saraceni obejmowało wszystkich Arabów – później także wszystkich wyznawców islamu – zwłaszcza tych, którzy walczyli z krzyżowcami oraz piratów muzułmańskich pływających po Morzu Śródziemnym, napadających na wybrzeża włoskie i francuskie.

Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin , podczas gdy dla jego mieszkańców było to po prostu Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian").

Osłabione politycznie Cesarstwo Wschodniorzymskie dzięki wpływom cesarzowej Teofano, zdobyło się na poważny wysiłek militarny. Dla ratowania cesarstwa Otton II sprowadził z Niemiec 2100 ciężkozbrojnych rycerzy, starając się równocześnie uspokoić wewnętrzne spory na tronie longobardzkim.

Apulia (wł. Puglia) to region administracyjny w południowych Włoszech, o powierzchni 19348 km², 4 miliony mieszkańców i stolicą w Bari (362,5 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 208 osób na km².

Crotone (w starożytności Kroton albo Krotona) – miasto i gmina we Włoszech, w regionie Kalabria, w prowincji Krotona; leży nad Morzem Jońskim na obszarze starożytnej Wielkiej Grecji, jedno z największych miast tego obszaru.

Bitwa

Pomimo wtargnięcia Saracenów do Kalabrii, cesarz musiał najpierw rozprawić się z Tarentem, które to miasto po długim oblężeniu wpadło w jego ręce latem 982 r. Dopiero po tym mógł rozpocząć kampanię przeciwko muzułmanom.

Dnia 13 lipca 982 r. armia cesarska pociągnęła wzdłuż wschodniego wybrzeża, docierając do przylądka Colonna położonego na południe od Krotony. Tutaj doszło do spotkania z Saracenami. Przebieg walki był początkowo niezwykle korzystny dla chrześcijan. Pobili oni przeciwnika zmuszając go do odwrotu. Padł m.in.Abu al-Kasim. Zwycięzcy całkowicie lekceważąc nie do końca jednak pobitego wroga kontynuowali marsz. W pewnym momencie nastąpił niepodziewany atak muzułmańskiej rezerwy, która w uporządkowanym szyku bitewnym starła się z nieprzygotowanym przeciwnikiem. Atak przyniósł całkowite zwycięstwo Saracenom, którzy wprost zmietli armię chrześcijan. Padło bardzo wielu szlachetnych rycerzy, a sam cesarz zmuszony był do ratowania się ucieczką z pola bitwy.

Następstwa bitwy

Obie strony poniosły w walce tak duże straty, że uniemożliwiło to kontynuowanie dalszej kampanii przez Ottona, także Saraceni wycofali się na Sycylię. Klęska w bitwie wywołała w całym cesarstwie wielkie poruszenie, miała też swój oddźwięk w Niemczech, które dążyły do panowania na południu Włoch. Dnia 27 maja 983 r. na reichstagu w Weronie szlachta starała się osłabić autorytet cesarza. Dalszą wojnę z Saracenami zrzucono na barki Włochów, gdyż rycerze niemieccy potrzebni byli w tym czasie na granicy z Saksonią z którą toczono walki.

Niespodziewana śmierć Ottona II na początku grudnia 983 r. wprowadziła spory zamęt na tronie cesarskim. Spadkobiercą do tronu stał się bowiem 3-letni syn cesarza, faktyczne rządy sprawowali jednak do czasu uzyskania przez niego pełnoletności książęta niemieccy.