Bitwa pod Lanckoroną miała miejsce 23 maja 1771 pod Lanckoroną w czasie konfederacji barskiej.

Prolog

W odpowiedzi na dyktat carskiego ambasadora Nikołaja Repnina podczas konfederacji radomskiej i mieszaniu się Rosji w politykę wewnętrzną Rzeczypospolitej cześć konserwatywnej szlachty zawiązała w dniu 29 lutego 1768 roku w miejscowości Bar konfederację pod hasłami antyrosyjskimi i obrony złotej wolności szlacheckiej. Tak rozpoczęła się wojna domowa, która doprowadziła do pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Pomimo szybkiego zdobycia Baru przez armię rosyjską w czerwcu 1768 roku, rebelia rozlała się na cały kraj. W tym samym miesiącu zawiązano konfederację Ziemi Krakowskiej, a w końcu lipca w Lanckoronie pojawił się oddział konfederatów Jerzego Marcina Lubomirskiego, uchodzący spod Krakowa przed Moskalami (rozbity następnie 28 lipca 1768 w bitwie pod Makowem). Przez kolejne dwa lata w rejonie Lanckorony pojawiały się niewielkie oddziały konfederatów, nie zatrzymując się tutaj na dłużej. W połowie 1770 r. francuski emisariusz wojskowy pułkownik Charles François Dumouriez, mianowany naczelnym dowódcą wojsk konfederacji, zarządził obsadzenie twierdz, m.in. Czorsztyna i Lanckorony. Początkowo zamysł ten nie został zrealizowany, gdyż oddziały konfederatów posiadały zbyt mało piechoty.