Bitwa pod Langport miała miejsce 10 lipca 1645 podczas angielskiej wojny domowej 1642-1651.

Bitwa ta była wielkim zwycięstwem wojsk Parlamentu, które zniszczyły ostatnią armię Rojalistów w polu, i w rezultacie dała Parlamentowi władzę nad zachodnią Anglią, która do tej pory była dla Rojalistów głównym źródłem ludzi, surowców i towarów importowanych.

Kampania

Późno 1644 Rojaliści oblegali Taunton, jednak krótko, gdyż na odsiecz w końcu listopada przybył William Waller, zmuszając oblegających do wycofania się. Realizując opracowany plan strategiczny na rok 1645 król Anglii Karol I Stuart wydzielił część sił pod wodzą lorda Goringa i wysłał go do zachodniej Anglii w celu zdobycia Taunton i innych znajdujących się tam jeszcze placówek Parlamentu. Goring po pozostawieniu części sił by kontynuowały oblężenie, na krótko dołączył do głównej oksfordzkiej armii Karola I. Na skutek animozji z księciem Rupertem ponownie ruszył do zachodniej Anglii. Parlament w międzyczasie wysłał na odsiecz Taunton korpus w sile pułku jazdy i 4 regimentów piechoty z tzw. Armii Nowego Typu (New Model Army). Dnia 11 maja 1645 wojska Parlamentu zdjęły oblężenie, lecz zaraz potem sami znaleźli się w stanie oblężenia, otoczeni niespodziewanie przez przybyłą ponownie armię Goringa.

Dnia 4 czerwca 1645 główne sily Armii Nowego Typu (New Model Army) wygrały decydującą bitwę pod Naseby. Po tym jak 4 dni później skapitulował garnizon w Leicester, armia Parlamentu miała wolne ręce i mogła ruszyć na odsiecz Taunton. Jej wodzem był lord Fairfax. Generałem lejtnantem dowodzącym jazdą był Oliver Cromwell. Armia maszerowała najpierw na południe, po czym skręciła na zachód, trzymając się blisko wybrzeża po to by być w stałym kontakcie z flotą wojenną Parlamentu. Dnia 4 lipca dotarli do Beaminster, gdzie Fairfax dowiedział się, że Goring zwinął oblężenie i wycofał się do twierdzy Rojalistów w Bridgwater. Armia Goringa była dużo słabsza liczebnie od sił Fairfaxa, i do tego znacznie mniej zdyscyplinowana, głównie w następstwie sposobu dowodzenia rojalistowskich dowódców, zbyt często pozwalających swym żołnierzom na rabunek.

Do Fairfaxa dołączył oddział z Taunton, dowodzony przez pułkownika Ralpha Weldona, następnie wysłany został w poszukiwaniu nieprzyjaciela. Gdy Fairfax dotarł do Yeovil 8 lipca wysłał kolejną grupę pod wodzą generała majora Masseya, by przeciwstawiła się dywersyjnym działaniom Goringa (które zakończyły się jednak następnego dnia zniszczeniem niektórych pułków kawalerii Rojalistów koło Ilminster). Fairfax natknął się na główne pozycje Goringa późno 9 lipca.