Bitwa pod Lund miała miejsce 4 grudnia 1676 podczas wojny szwedzko-duńskiej 1675-1679 będącej częścią wielkiej europejskiej wojny Francji z koalicją.

Bitwa rozegrała się pomiędzy inwazyjną armią duńską a armią szwedzką Karola XI. Duńska armia licząca około 12300 żołnierzy była osobiście dowodzona przez 30-letniego króla Danii Chrystiana V, którego wspomagał radą generał Carl von Arensdorff, natomiast szwedzką armią liczącą około 8000 żołnierzy dowodził feldmarszałek Simon Grundel-Helmfelt.

Wstęp

Po klęsce Szwedów pod Fehrbellin i licznych duńskich sukcesach na morzu, Duńczycy dojrzeli okazję do odzyskania utraconej w 1658 na mocy traktatu w Roskilde Skanii. Wkroczyli do Skanii przez Helsingborg w końcu czerwca 1676 z armią liczącą 14000 żołnierzy, i spotkali się ze wsparciem miejscowych włościan. To znacznie utrudniło silniejszym liczebnie wojskom szwedzkim skuteczną obronę niedawno zdobytej prowincji. W ciągu miesiąca tylko Malmö pozostało w rękach Szwedów. W sierpniu duńskie wojska spróbowały posunąć się na północ, lecz szwedzki król Karol XI przygotował nową armię w prowincji Smalandia, i duński pochód został zatrzymany w bitwie pod Halmstad. Szwedzi zebrali w październiku 14 000 żołnierzy - z czego aż 3/4 to kawaleria – gotowych do marszu na południe. Próbowali przerwać oblężenie Malmö. Nie udało się to jednak z powodu ciągłego zagrożenia linii komunikacyjnych przez częste przechwyty dokonywane przez miejscowych wieśniaków kierowanych przez duńskich oficerów.

Na początku listopada król Danii i jego armia rozłożyły się na leże zimowe w okolicach Lund, na południe od rzeki Kävlinge. Duńczycy kontrolowali wszystkie przeprawy, więc szwedzka armia zmuszona była założyć obóz na północnej stronie rzeki.

Sytuacja taka utrzymywała się już niemal miesiąc, lecz w końcu listopada zaczęły się opady śniegu a powierzchnia rzeki zaczęła zamarzać. Rankiem 3 grudnia szwedzki generał ds. fortyfikacji (tłum z ang. General of Fortifications) Erik Dahlbergh zawiadomił króla że lód na rzece jest już dostatecznie mocny. Duńczycy przypuszczali, że Szwedzi odeszli do zimowego obozu i nie zaatakują aż do wiosny. Król Szwecji Karol XI doszedł do wniosku, że jego głodująca armia nie wytrzyma już długo w Skanii i postanowił działać natychmiast.