Bitwa pod Medina del Rio Seco – bitwa stoczona w pierwszym okresie wojny dnia 14 lipca 1808 roku i zakończyła się rozgromieniem jedynej hiszpańskiej armii stojącej na drodze wojsk francuskich zmierzających do opanowania Starej Kastylii.

Sytuacja w północnej Hiszpanii

Wydarzenia, jakie miały miejsce na Półwyspie Iberyjskim zaskoczyły i zaniepokoiły Napoleona. W czerwcu marszałek Bessières ze swoją lotną kolumną próbował dotrzeć do Santander dla zabezpieczenia francuskich linii komunikacyjnych w Galicii i opanowania wybrzeża wobec możliwego desantu sił brytyjskich. Osaczony przez masy guerilleiros Bessières nie dał rady się przebić i zawrócił. Napoleon zdecydował się na wysłanie większej ilości wojsk i działanie według nowego planu. W lipcu rozkazał Bessièresowi ponownie podjąć ofensywę.

Na drodze Francuzów stało teraz dwóch, nie cierpiących się nawzajem, hiszpańskich generałów: Gregorio de la Cuesta stojący na czele tzw. "Armii Galicji" i Joaquín Blake y Joyes, który wspomagał go pospolitym ruszeniem lokalnych milicji oddziałami regularnych wojsk z prowincjonalnych garnizonów. Obaj razem mieli około 24 000 ludzi. Cuesta ogłosił się wodzem naczelnym i nakazał marsz na Valladolid, miasto, gdzie przed wojną dzierżył zaszczytny tytuł Capitan-General Starej Kastylii, a który utracił po swej panicznej ucieczce spod Cabezón. Blake, zawodowy oficer nie pozbawiony pewnej dozy talentu, uważał, że stawianie czoła Grande Armée w polu jest nierozsądne, ale milczał. 14 lipca Cuesta zajął pasma wzgórz w pobliżu Medina del Rio Seco, przy czym Blake'mu powierzył dowodzenie czołowej pozycji.

Tymczasem Bessières błyskawicznie skoncentrował 14 000 ludzi wzmocnionych dziesięcioma bateriami artylerii i ruszył na spotkanie przeciwnika.

czytaj dalej: [2], [3]