Bitwa pod Mons Lactarius - Polski Serwis Naukowy

Bitwa pod Mons Lactarius (Góra Mleczna) – starcie zbrojne, które miało miejsce 30 października 553. Był to ostatni akord wojny Bizantyjczyków z Ostrogotami.

Do wojny Bizantyjczyków z Ostrogotami doszło w latach 535-562. Jednym z głównych powodów wojny było zamordowanie sprawującej władzę w Italii córki Teodoryka Amalasunty przez jej kuzyna Teodahada. Zbrodnia popełniona na Amalusancie stanowiła dla bizantyjskiego cesarza Justyniana okazję do likwidacji władzy Ostrogotów w Italii. Na wiadomość o tym Goci obwołali królem świetnego wojownika Witigisa.

Teja, Tejas ( ? - ok. 553) – ostatni król Ostrogotów, następca Totili, którego w 552 roku pokonał wódz bizantyjski Narses. Teja kontynuował walkę przeciw Narsesowi stosując masowe represje wobec rzymskiej ludności cywilnej. W Pawii kazał zamordować trzystu zakładników z rodzin senatorskich. Uciekając przed przeważającymi siłami Bizancjum przedarł się na południe Italii, gdzie założył obóz warowny u stóp Wezuwiusza. Otoczony przez Narsesa, zginął w niezwykle krwawej bitwie pod Wezuwiuszem. Jego śmierć położyła kres Królestwu Ostrogotów w Italii.

Po klęsce Totili pod Busta Gallorum, resztki wojsk ostrogockich pod dowództwem Tei zebrały się w Pawii, gdzie Goci wymordowali kilkuset młodych Rzymian przebywających w ich rękach w charakterze zakładników. Następnie stojący na czele Gotów Teja poprowadził swe oddziały na południe i obwarował się w obozie na stokach Wezuwiusza a następnie przeniósł się na pobliski Mons Lactarius. Tutaj doszło do ostatecznego ataku Bizantyjczyków pod wodzą Narsesa. Goci próbując wydostać się z oblężenia ponieśli całkowitą klęskę. Zawarty przez niedobitki układ z Narsesem zapewnił im swobodne odejście z Italii.

Wezuwiusz (łac. Vesuvius, wł. Vesuvio) – jeden z najbardziej znanych wulkanów na kontynentalnej części Europy, położony na terenie Włoch, na Półwyspie Apenińskim, nad Zatoką Neapolitańską.

Narses (ok. 478 - ok. 573) – dawny eunuch cesarski, wysoki urzędnik ("praepositus sanctii cubilarii") i wódz bizantyjski. Pochodził z Persarmenii, części Armenii zajętej w 384 roku przez Persów. Był małego wzrostu i słabego zdrowia, ale mądrym i energicznym człowiekiem.

Literatura

Ferdinand Lot: De Germaansche invasies. De versmelting van de Barbaarsche en Romeinsche wereld, Den Haag, 1939, pp. 164-165