Bitwa pod Montlhéry – bitwa stoczona 16 lipca 1465 pomiędzy wojskami króla Francji Ludwika XI a oddziałami zbuntowanych wielkich panów feudalnych, zrzeszonych w tzw. Lidze Dobra Publicznego, pod wodzą Karola hrabiego Charolais, następcy tronu księstwa Burgundii. Batalia ta zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym.

Sytuacja przed bitwą

Na początku wojny z ligą Ludwik XI osobiście poprowadził swoją armię na prowincję Borbonnais (kwiecień 1465). Liczył, iż uda mu się tam pokonać księcia Bourbon, który przystąpił do ligi. Kampania ta nie przyniosła pełnego sukcesu i król zawarł tylko rozjem z częścią buntowników (układ ten został zresztą szybko złamany). Zaraz potem Ludwik ruszył przez Orlean do Paryża, bowiem stolica królestwa była zagrożona. Na początku lipca pod jej murami stanęły wojska burgundzkie, dowodzone przez Karola hrabiego Charolais, syna i następcę księcia Filipa Dobrego.

Z innych stron również groziło niebezpieczeństwo: od zachodu zbliżała się bretońska armia księcia Franciszka II, której nie powstrzymały oddziały królewskie pod wodzą Karola hrabiego Maine (jedyny książę krwi który pozostał wierny Ludwikowi). Z kolei ze wschodu maszerowały siły księcia Jana Andegaweńskiego, a z południa ludzie Bourbona, hrabiego Armagnac i księcia Nemours.

By połączyć się z Bretończykami (którzy, wedle pierwotnych ustaleń, mieli wcześniej pojawić się pod Paryżem) Burgundczycy spod stolicy przesunęli się o kilka kilometrów na południe, blokując królowi drogę marszu. Ludwik musiał więc się spieszyć, by nie dopuścić do połączenia się armii przeciwników. Wieczorem 14 lipca wojska królewskie dotarły do Etampes. W tym czasie burgundzka straż przednia zajęła wioskę Montlhéry (jednak załoga tamtejszego zamku opowiedziała się po stronie monarchy), położoną mniej więcej w połowie drogi między Etampes a Paryżem. Główne siły hrabiego Charolais obozowały w okolicy Longjumeau (5,5 km od Montlhéry).