Bitwa pod Myriokefalon - bitwa stoczona 17 września 1176 roku w pobliżu opuszczonej twierdzy Myriokefalon na przełęczy Tziwritze w centralnej Anatolii pomiędzy wojskami Cesarstwa Bizantyjskiego i Turkami Seldżuckimi z Sułtanatu Rum, zakończona zwycięstwem tych ostatnich.

Przed bitwą

W latach 1158-1161 cesarz bizantyński Manuel I Komnen podjął szereg zwycięskich kampanii przeciwko Sułtanatowi Rum. Fakt ten skłonił sułtana Kilidż Arslana II do szukania zgody z Manuelem. Wiosną 1162 roku przybył on do Konstantynopola i stał się wasalem cesarza, przyrzekł dostarczyć mu oddziałów wojskowych i przekazać miasto Sivas (bizantyjska Sebastea) wraz z otaczającym je regionem. Kilidż Arslan nie wykonał jednak postanowień tego traktatu, a spokój ze strony Bizancjum wykorzystał na rozszerzanie swojego terytorium kosztem wschodnich sąsiadów jego państwa, Daniszmendydów. Poniewczasie Manuel zorientował się, że układ z roku 1162 przyniósł korzyści tylko sułtanatowi, i postanowił naprawić swój błąd uderzając wprost na jego stolicę, Konyę (bizantyjskie Ikonion). Wojna pomiędzy obu państwami wybuchła w roku 1175, kiedy Kilidż Arslan odmówił oddania swoich Daniszmendydzkich zdobyczy. Manuel najpierw zajął opuszczoną fortecę Doryleum, która ze względu na swe położenie była wygodnym punktem do odpierania ataków tureckich koczowników na posiadłości bizantyńskie. Wzniósł również twierdzę, która dominowała nad podejściami do Konyi z kierunku północnego. Pod koniec 1175 roku wyruszył w kierunku źródeł rzeki Meander, gdzie ufortyfikował Chomę - wiązało się to z podejściem do Konyi od zachodu. Próbował także zdobyċ miasto Amasea na północy, co zagroziłoby seldżuckiemu panowaniu na terenach zdobytych od Daniszmendydów, próba ta jednak nie powiodła się. Wtedy wysłał inne siły, aby przechwyciły Niksar (bizantyjska Neocezarea), około 100 km dalej na wschód, co miało stanowić dywersję podczas uderzenia na Konyę.