Wkrótce po rozpoczęciu wojny, siły rządowe odparły atak rebeliantów na stolicę w kwietniu 2006 roku. Rebelianci odpowiedzialni za atak, należący do "Zjednoczonego Frontu na rzecz Demokratycznej Zmiany" (FUC), zawiązali w październiku z głównych frakcji opozycyjnych „Unię Sił na rzecz Demokracji i Rozwoju” (UFDD), która podjęła kolejną ofensywę przeciwko siłom rządowym.

W nocy z 15 marca na 16 marca 2006 roku, doszło do nie udanej próby zamachu stanu, którego celem było obalenie prezydenta Idrysa Déby. Za próbą puczu przeprowadzoną przez zrewoltowaną część armii stali dwaj siostrzeńcy prezydenta – bracia Erdimi oraz generał Sedi Aguid. Wszyscy trzej uciekli do ogarniętej rebelią wschodniej części kraju i połączyli się z rebeliantami z „Zjednoczonego frontu na rzecz demokratycznej zmiany” (FUC).

Jesienią 2007 roku odbyły się rozmowy pokojowe w Trypolisie z inicjatywy rządu Libii, który podjął się mediacji, między rządem Czadu, a czterema głównymi ugrupowywaniami rebeliantów – „Unii Sił na rzecz Demokracji i Rozwoju” (UFDD), RFC, UFDD-M oraz CNT. Ostatecznie negocjacje doprowadziły do porozumienia pokojowego podpisanego 25 października 2007 w Syrcie, w obecności prezydenta Idriss Déby, libijskiego lidera Muammar al-Kaddafiego oraz prezydenta Sudanu Omara al-Baszira. W ramach umowy rebelianci oraz rząd zgodzili się na natychmiastowe zawieszenie broni, ogólną amnestię i wstępowanie rebeliantów do wojska oraz tworzenie partii politycznych.

W listopadzie 2007 roku porozumienie pokojowe zostało złamane, a wojna wznowiona. Sygnatariusze porozumienia w Syrcie, postanowił przeciwdziałać prezydentowi Déby, przez integrację swoich sił wojskowych. Tak więc 13 grudnia 2007 roku, UFDD, UFDD-K oraz RFC ogłosiły stworzenie jednolitego dowództwa wojskowego z kolegialnym kierownictwem.

Operacja EUFOR w Czadzie.

Cały okres od pierwszej próby zdobycia stolicy upłynął na wojnie pozycyjnej – żadna ze stron nie zdobyła się na akcję o szerszym zasięgu. W międzyczasie wojska rządowe intensywnie umacniały stolicę. Dopiero podjęcie decyzji o wysłaniu w rejon konfliktu sił Unii Europejskiej w ramach misji wojskowej EUFOR zmobilizowało rebeliantów do działania. Z początkiem lutego ruszyła szeroko zakrojona ofensywa, której celem było zdobycie stolicy.

Preludium bitwy

Siły rebeliantów rozpoczęły pochód w kierunku stolicy, w okolicach wschodniej granicy z Sudanem, ponad 1000 kilometrów od Ndżameny. Rebelianci wyruszyli w kolumnie 300 pojazdów, z których każdy zdolny był do przewozu od 10 do 15 mężczyzn. Dnia 30 stycznia 2008 rebelianci zajęli Oum Hadjer, będące strategicznie ważnym miastem w centralnej części regionu Batha, leżącym około 400 km od stolicy.

1 lutego 2008 roku, doszło do nierozstrzygniętego starcia w osadzie Massaguet, leżącej ok. 50 km na północny wschód od stolicy. W zasadzce zginął szef sztabu prezydenta Déby'go, Daoud Soumain.

Wobec rosnącego napięcia Francja wysłała dodatkowych 126 żołnierzy do Czadu, którzy dołączyli do 1100 żołnierzy stacjonujących w stolicy. Wśród zagranicznych sił było także 54 irlandzkich żołnierzy oraz 14 żołnierzy austriackich, którzy przybyli do Ndżameny 31 stycznia 2008 roku, jako cześć misji EUFOR Tchad/RCA, mającej na celu ochronę uchodźców w obozach we wschodnim Czadzie. Oblężenie zmusiło misje do pozostania w stolicy. Unia Europejska wznowiła ponowne rozmieszczanie swoich wojsk 12 lutego 2008.