Bitwa pod Nowym Orleanem – bitwa rozegrana 8 stycznia 1815 w czasie wojny brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku. Była ostatnim epizodem wojny i rozegrała się już po podpisaniu kończącego ją traktatu gandawskiego.

Celem brytyjskim było uzyskanie lepszej sytuacji przetargowej w Gandawie, gdzie toczyły się negocjacje pokojowe. Zamiast tego kampania południowa, której finałem była bitwa, zakończyła się dla Brytyjczyków dotkliwą porażką.

W grudniu 1814 generał Edward Pakenham wylądował z kilkutysięcznymi siłami nad dolną Missisipi, nie napotykając oporu. W tym czasie główne siły amerykańskie dowodzone przez generała Andrew Jacksona, przyszłego prezydenta USA, przyjęły pozycje obronne w Chamlette około 8 km od Nowego Orleanu. Siły amerykańskie składały się z regularnych oddziałów, milicji z Tennessee, Kentucky, Luizjany, Indian Choctaw, piratów oraz ochotników spośród wolnych Murzynów. Armia brytyjska w sile około 10 000 składała się z weteranów wojen napoleońskich oraz z ochotników karaibskich.

Brytyjczycy dotarli pod umocnienia amerykańskie w Nowy Rok 1815 i rozpoczęli oblężenie. Ze szturmami powstrzymali się do czasu przybycia głównych sił. W czasie wymiany ognia i potyczek pomiędzy stronami zginęło 46 Brytyjczyków i 24 Amerykanów oraz wielu odniosło rany. Generalny szturm na amerykańskie szańce rozpoczął się 8 stycznia. Amerykanie odparli trzy potężne szturmy, tracąc zaledwie 71 żołnierzy. Straty brytyjskie były kolosalne i osiągnęły 2000 żołnierzy, w tym dwóch generałów. Po nieudanej akcji Brytyjczycy wycofali się, opuszczając region południowej Luizjany na zawsze.

W rzeczywistości wynik bitwy nie miał żadnego znaczenia, a sama bitwa była nieporozumieniem, 24 grudnia 1814 podpisano bowiem traktat pokojowy kończący wojnę, jednak odległość i wynikłe z niej trudności z przekazywaniem informacji spowodowały, że nie zdążono poinformować o tym oddziałów polowych i żadna z walczących stron nie wiedziała o zakończeniu działań wojennych.

Plan bitwy

Zobacz też