Bitwa pod Oleśnicą - Polski Serwis Naukowy

Bitwa pod Oleśnicą – pod koniec lata 1343 roku, po zawarciu z zakonem krzyżackim wieczystego pokoju w Kaliszu, Kazimierz III Wielki rozpoczął wojnę o Wschowę, ostatni skrawek Wielkopolski będący pod panowaniem księcia żagańskiego Henryka V Żelaznego.

Zakon krzyżacki – pełna nazwa brzmi: Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Zakon Krzyżacki, Zakon Niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Teutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XII wieku. Zakon na wiele setek lat opanował obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.

Jan ścinawski (ur. między 1296 a 1300, zm. 7 października między 1361 a 1364) – książę głogowsko-żagański z dynastii Piastów. W latach 1312–1317 wspólnie z braćmi Henrykiem IV Wiernym i Przemkiem współrządca nad Żaganiem i Ścinawą, a w latach 1312–1314 także w Poznaniu, od 1316 lub 1317 samodzielny książę ścinawski, od 1329 dziedziczny lennik czeski.

Król Polski korzystając z zamieszania na Śląsku uderzył na ziemię wschowską i zdobył ją błyskawicznie. W konflikcie księcia żagańskiego wsparli jego stryjowie Konrad I oleśnicki i Jan ścinawski. Śląska Kronika książąt polskich podaje, że wojska królewskie, które podeszły pod Oleśnicę zostały rozbite. W bitwie tej siłami śląskim dowodził książę oleśnicki Konrad, natomiast nic nie wiadomo o osobistym dowodzeniu siłami królewskimi przez Kazimierza Wielkiego. Przyjmuje się, że króla polskiego pod Oleśnicą nie było, gdyż w tym samym czasie dowodził siłami zdobywającymi Ścinawę.

Kalisz (łac. Calisia, jid. קאַליש, niem. Kalisch) – jedno z najstarszych miast w Polsce, historyczna stolica Wielkopolski Wschodniej. Drugi co do wielkości i również drugi najsilniej zurbanizowany ośrodek województwa wielkopolskiego, powiat grodzki, siedziba powiatu ziemskiego. Centralne miasto aglomeracji kalisko-ostrowskiej, którą tworzy wraz z Ostrowem Wielkopolskim. Siedziba diecezji kaliskiej.

Kronika książąt polskich (łac. Chronica principium Poloniae) – utwór historiograficzny powstały na Śląsku w l. 1382-1386. Za jego autora uważany jest Piotr z Byczyny, kanonik kolegiaty w Brzegu. Utwór dedykowany jest prawdopodobnym inicjatorom utworzenia dzieła: księciu brzeskiemu Ludwikowi I, jego bratankowi Ruprechtowi I legnickiemu, oraz bratu pierwszego Wacławowi, biskupowi wrocławskiemu.

Bibliografia

Jerzy Wyrozumski, Kazimierz Wielki, wyd. Ossolineum 1986, str. 106-107.