Bitwa pod Plewną – jedna z najbardziej zaciętych bitew drugiej połowy XIX wieku stoczona pod twierdzą Plewna między armią turecką a połączonymi armiami rosyjską i rumuńską. Bitwa ta stanowiła część toczonej w latach 1877-1878 wojny rosyjsko-tureckiej na Bałkanach. Nieustępliwie broniona od lipca 1877 przez wojska tureckie twierdza skapitulowała dopiero w wyniku czwartego szturmu rosyjsko-rumuńskiego w grudniu 1877 roku.

Pierwszy szturm

Plewna znajdująca się na północny wschód od Sofii stanowiła wówczas najsilniejszą twierdzę turecką w Bułgarii. Po wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej 1877-1878 uporczywe walki o opanowanie jej trwały prawie pół roku tj. od 8/20/ lipca – 28 listopada /10 grudnia/ 1877. Po sforsowaniu Dunaju przez wojska rosyjskie dowództwo tureckie 2/14/ lipca skierowało w kierunku Plewny z Widinia korpus Osmana Nuri-Paszy (przybył pod Plewnę 7/19/ lipca) w celu uderzenia w skrzydło wojsk rosyjskich, zerwania natarcia i związania sił armii rosyjskiej na Bałkanach. Dowództwo rosyjskie po zajęciu Nikopola 4/16/ lipca wydzieliło do zajęcia Plewny oddział gen. J. I. Szilder-Szuldnera (ok. 9 tys. żołnierzy), który bez przeprowadzenia rozpoznania podszedł pod Plewnę wieczorem 7/19/ lipca. Podjęte 8/20/ lipca rozczłonkowane ataki przez rosyjskie pułki, zostały odbite przez garnizon turecki (15 tys. żołnierzy) z dużymi stratami Rosjan (ok. 2,5 tys. żołnierzy). Pierwszy szturm na silnie bronioną twierdzę zakończył się niepowodzeniem wojsk rosyjskich.