Bitwa pod Quiberon – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach od 23 czerwca do 21 lipca 1795 roku podczas wojny Francji z pierwszą koalicją. Bitwa zwana jest także francuską inwazją, lądowaniem Rojalistów na Quiberon lub francuską eskpedycją.

W okolicy przylądka Quiberon doszło do lądowania wojsk Rojalistów w celu wsparcia powstania Szuanów i wandejskiego. Lądowanie rozpoczęło się 23 czerwca i zostało ostatecznie odparte 21 lipca. Celem ekspedycji było doprowadzenie do powstania w całej zachodniej Francji, co miało zdławić francuską rewolucję, przywracając we Francji monarchię.

Ludwik XVIII i hrabia d'Artois podzielili między siebie obszary działań Rojalistów - Ludwik wziął na siebie działania polityczne oraz obszar od Alp po Pireneje (wraz z Lyonem), a hrabia zachodnie prowincje (Wandea, Bretania, Normandia). Decyzją hrabiego naczelnym wodzem w Bretanii został Joseph-Geneviève de Puisaye, co było dobrym wyborem, gdyż de Puisaye obdarzony był talentem militarnym i jednocześnie posiadał dyplomatyczne doświadczenie.

Przygotowania

Grając angielską kartą Joseph de Puisaye stanął na czele wyprawy na Quiberon. W tym samym czasie w Paryżu działała w imieniu Ludwika XVIII liga Rojalistów. Organizacja ta miała swego przedstawiciela w Londynie, poprzez którego próbowano podkopać pozycję Josepha de Puysaye, zanim ekspedycja doszła do skutku. Wysłano nawet posła, hrabiego d'Hervilly, który otrzymał dziwne rozkazy, których celem było osłabienie pozycji de Puisaye'a, a nawet twierdzenie, że to nie jest ten de Puisaye, który otrzymał naczelne dowództwo nad wyprawą.

Początkowo wybrany cel wyprawy, czyli Bretania, nie był akceptowany przez znaczną część uczestników. Wielu emigrantów wolałoby rozpocząć inwazję od Wandei - reprezentował ich François de Charette, który w miejsce Josepha de Puisaye zaproponował siebie jako dowódcę wyprawy. Wybrano ostatecznie lądowanie w okolicach skalistego przylądka Quiberon, i to pomimo wielu związanych z tym niedogodności. Przylądek ten był wąskim kawałkiem lądu, otoczonym licznymi mieliznami utrudniającymi dostęp do brzegu.

Postanowiono, że część emigrantów będzie w czerwonych brytyjskich mundurach, co miało zmienić nieprzychylne nastawienie mieszkańców Bretonii do żołnierzy brytyjskich. Było to mało przemyślane, gdyż ubranie uczestników wyprawy w znienawidzone w Bretanii mundury angielskie mogło wzbudzić nieufność miejscowej ludności i powstańczych oddziałów.

Pomimo faktu, że Joseph de Puisaye działał w jego imieniu, hrabia d'Artois nie znał daty ekspedycji. A właśnie Rojaliści z zachodniej części Francji teoretycznie podlegali hrabiemu d'Artois.

czytaj dalej: [2], [3]