Bitwa pod Raab, inaczej bitwa pod Győr lub bitwa nad Rabą – bitwa stoczona 14 czerwca 1809 roku na przedpolach miasta Győr (niem. Raab) na Węgrzech pomiędzy wojskami francusko-włoskimi i austro-węgierskimi. Francuskie zwycięstwo uniemożliwiło arcyksięciu Janowi przyprowadzenie znaczniejszych oddziałów na pole bitwy pod Wagram, podczas gdy wojska księcia Eugeniusza de Beauharnais miały wystarczająco dużo sił, by dołączyć do cesarza Napoleona w Wiedniu i zdążyć pod Wagram. Napoleon określił tę bitwę jako "wnuczkę Marengo i Frydlandu".

Kampania

Na samym początku działań wojennych Jan dokonał błyskawicznego manewru i pokonał swego przeciwnika 16 kwietnia w bitwie pod Sacile. Przegrana zmusiła Eugeniusza do wycofania się za Adygę. Przez kilka następnych tygodni na froncie nic się nie działo, nie licząc dwóch nieudanych prób ataku podjętych przez Eugeniusza. Tymczasem siły Austriaków pobiły korpus Augusta Marmonta w Dalmacji. Po klęsce Austriaków w bitwie pod Eckmühl, Jan otrzymał rozkaz wycofania w celu osłaniania strategicznie ważnego lewego skrzydła armii w południowych Niemczech.

Jan powtórnie pobił Eugeniusza 8 maja w ciężkim odwrotowym boju nad rzeką Piavą. Aż do tej chwili Jan i jego żołnierze bili się dobrze. Później jednak arcyksiążę musiał popełnić kilka błędów, z których najcięższym było podzielenie armii. Pod koniec drugiego tygodnia maja Jan i Feldmarschal-Leutnant (FML) Albert Gyulai stali pod Tarvisio na czele 8340 żołnierzy. FML Johann Frimont i jego 13 060 ludzi w pobliskim Villach. FML Ignaz Gyulai na czele 14 880 ludzi z IX Korpusu bronił Lublany na południowy wschód od Villach. Daleko na północnym zachodzie Johann Chasteler z 17 tysiącami żołnierzy z VIII Korpusu trzymał Innsbruck i okolice. FML Franjo Jelačić z liczącą 10 200 ludzi Dywizją Północną stacjonował w Salzburgu na północnym wschodzie. Wreszcie General-Major (GM) Andreas Stoičewić i jego 8 100 ludzi kontynuowało szarpanie sił Marmonta w Dalmacji na południe od Lublany. Znaczną część wojska Jana stanowiła w tym czasie źle wyszkolona, ochotnicza landwehra.

13 maja marszałek François Lefebvre z armią bawarską zniszczył część korpusu Chastelera pod Innsbruckiem. 17 maja Jan otrzymał rozkaz przecięcia linii komunikacyjnych Napoleona poprzez uderzenie na północ. Jednak arcyksiążę zwlekał nazbyt długo z wypełnieniem tego zadania. Kompletnie izolowany Jelačić trwał w Salzburgu do 19 maja. Gdy wreszcie postanowił się ruszyć, okazało się, że jest za późno. Francuski korpus generała Paula Greniera zmasakrował 25 maja Północną Dywizję pod Sankt Michael-Leoben. Jan wycofał się do Grazu, ale gdy dowiedział się o katastrofie Jelačicia, uznał, że nie ma innego wyjścia jak marsz na wschód, w stronę Węgier.

Małe oddziałki grenzschutzu z wielkim poświęceniem broniły przełęczy górskich. W Malborghetto Valbruna, 400 strażników broniło fortu przed 15 tysiącami Francuzów od 15 do 17 maja, ale tylko 50 przeżyło. Strat francuskich nie ujawniono. Na przełęczy Predil 250 Austriaków z 8 działami powstrzymywało 8 500 Francuzów przez trzy dni, ale wyginęli do nogi. Francuzi stracili 450 ludzi.

W połowie maja Marmont pokonał Stoičewicia i wyrwał się z Dalmacji. Z dużą szybkością ruszył na północ, wkraczając do Lublany 3 czerwca. Następnie pomaszerował na Graz, gdzie 25 czerwca pobił jakieś siły austriackie. Jego 11 tysięcy żołnierzy dołączyło do wojsk napoleońskich pod Wiedniem i również wzięło udział w bitwie pod Wagram.

Gdy Jan dotarł wreszcie do Győr zamierzał iść dalej, ku Bratysławie (niem. Pressburg), by połączyć się z siłami swego brata arcyksięcia Karola. Napoleon nakazał Eugeniuszowi ścigać i zniszczyć armię Jana. Siły francusko-włoskie dopadły wroga w połowie czerwca i zmusiły do bitwy.