Ten artykuł dotyczy bitwy w 1632 roku. Zapoznaj się również z: ujednoznacznienie.

Bitwa pod Rain am Lech – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 14–15 kwietnia 1632 roku podczas wojny trzydziestoletniej.

W pobliżu miasta Rain położonego nad rzeką Lech licząca 40 000 żołnierzy i 80 dział armia szwedzka dowodzona przez króla Szwecji Gustawa Adolf pokonała liczącą 25 000 żołnierzy armię Ligi Katolickiej dowodzoną przez hrabiego Tilly.

Po zajęciu Norymbergi i Donauwörth, siły szwedzkie Gustawa II Adolfa skierowały się w kierunku miasta Ingolstadt. Dysponujący dużo słabszymi siłami marszałek Johan von Tilly postanowił nie dopuścić wojsk przeciwnika w pobliże miasta, lokując swoje wojska w pobliżu przejścia przez rzekę Lech na wysokości miasteczka Rain. Wojska katolickie zajęły umocnioną pozycję w lasach znajdujących się na wschodnim, wyższym brzegu rzeki, pomiędzy Rain a Augsburgiem. Obrona przepraw przez armię Tilly'ego miała na celu powstrzymanie armii szwedzkiej przed wkroczeniem do Bawarii.

Gustaw Adolf przybył 14 kwietnia z Donauwörth z zamiarem sforsowania rzeki Lech. Liczył na to, że złożone przeważnie ze świeżych rekrutów wojsko katolickie ulegnie panice. Zaraz po przybyciu na miejsce Szwedzi zaczęli sypać cztery baterie i groble oraz przeprowadzili demonstrację wojsk, by zmylić Tilly'ego i ukryć miejsce rzeczywistej przeprawy. W tym samym czasie rozebrano domy w pobliskiej wsi i zbudowano elementy mostu pływającego z jezdnią ukrytą pod powierzchnią wody. Szwedzi rozpoczęli ostrzał artyleryjski. Następnego dnia artyleria szwedzka w sile 72 dział utworzyła zaporę ogniową, a pozostałe 8 dział oczyściło przyczółek powyżej grobli. Pod osłoną dymów armatnich i palonej słomy złożono z przygotowanych w nocy elementów most pontonowy przez rzekę Lech na południe od pozycji nieprzyjaciela, po czym z rana przeprawiło się na drugą stronę rzeki 300 jeźdźców fińskich (Hakkapelitas), którzy korzystając z zaskoczenia nieprzyjaciela, przygotowali na przeciwległym brzegu przyczółek w postaci ziemnych fortyfikacji i stanowisk dla artylerii.

Chcąc zlikwidować przyczółek Tilly poprowadził do ataku zdemoralizowane stratami oddziały wojsk katolickich i nawiązał walkę z wojskami szwedzkimi, które broniły chroniącego przeprawę przyczółka. W tym czasie jazda szwedzka przeprawiła się brodami powyżej i poniżej mostu i uderzyła na skrzydła wojsk Tilly'ego, zmuszając go do odwrotu. Korzystając z tego reszta szwedzkiej armii przeprawiła się przez rzekę. Wkrótce po przeprawie Gustaw Adolf zaatakował nieprzyjacielskie pozycje znajdujące się na pobliskim wzgórzu.

W toku dalszych walk kula z muszkietu strzaskała Tilly'emu udo, wobec czego głównodowodzący wojskami Ligi Katolickiej został odesłany na leczenie do Ingolstadt. Zastępujący go Johan von Aldringen wkrótce zniesiony został z pola bitwy – nieprzytomny i z pękniętą czaszką. Rolę dowódcy przejął po nim elektor Bawarii Maksymilian I, który widząc zagrożenie szwedzkie od południowej strony oraz by ratować pozbawioną dowództwa armię, wydał rozkaz do natychmiastowego odwrotu do Ingolstadt, porzucając większość sprzętu i dział na polu walki. Armia katolicka zdołała uniknąć zniszczenia dzięki burzy i silnym wiatrom, które zablokowały drogi podczas nocy, która nastąpiła po bitwie.

Rana Tillyego okazała się na tyle groźna, że nie udało się go uratować i dnia 30 kwietnia 1632 r. Tilly zmarł. Gustaw Adolf tymczasem po nieudanej próbie zdobycia miasta wycofał się na północ.

Przeprawa przez rzekę Lech uważana jest przez historyków wojskowości za popis artylerii szwedzkiej dowodzonej przez Lenarta Torstenssona.

Zobacz też

Przypisy

Literatura