Bitwa pod Sluys - Polski Serwis Naukowy

Bitwa pod Sluys - bitwa morska pomiędzy flotą angielską i francuską, stoczona 24 czerwca 1340 roku. Bitwa odbyła się na wysokości miasta Sluys (współcześnie Sluis) w zachodniej Flandrii. Bitwa ta była pierwszą bitwą morską wojny stuletniej. Po stronie angielskiej dowodzonej przez króla angielskiego Edwarda III walczyło 250 okrętów, po stronie francuskiej, dowodzonej przez Hugues Quiéret, admirała króla Francji i podskarbiego Nicolas Béhuchet, walczyło 190 okrętów. Bitwa zakończyła się nieomal całkowitym zniszczeniem floty francuskiej (po stronie francuskiej zginęło 20 tysięcy żołnierzy).

Bitwa morska - zbrojne starcie zespołów okrętów marynarki wojennej (sił morskich) walczących stron zmierzające do osiągnięcia, za pomocą jednego lub kilku uderzeń, określonych celów operacji morskiej.

Abordaż (fr. abordage) – sposób walki morskiej polegający na zetknięciu się dwóch okrętów i prowadzeniu walki wręcz na ich pokładach w celu zdobycia wrogiego okrętu lub jego późniejszego zatopienia. Stosowany od początku żeglugi, był podstawowym sposobem walki morskiej w epoce okrętów żaglowych do XVII wieku i, mimo wzrostu znaczenia artylerii, pozostał jednym z podstawowych sposobów walki do początku XIX wieku. Abordaż zastąpił w tej roli taranowanie, dominujące w epoce okrętów wiosłowych w starożytności, stając się także podstawowym sposobem walki XV- i XVI-wiecznych galer wiosłowych.

Przebieg bitwy

Flota francuska ustawiona została w 4 linie w szyku czołowym wzdłuż brzegu, przy czym okręty największe zakotwiczono w pierwszej linii dodatkowo spinając je łańcuchami. Flota nie miała jednolitego dowództwa (dowodzili jednocześnie adm. Hue Quieret, podskarbi królewski Béhuchet i genueński adm. Barhanera. Na okrętach francuskich nie było łuczników.

Galera – okręt o napędzie wiosłowym, często wspomaganym przez żagle. Używany był przede wszystkim na Morzu Śródziemnym od czasów starożytnych (Egipt, Fenicja, Grecja, Kartagina, Rzym, Bizancjum) aż do XIX wieku. Do wiosłowania często wykorzystywano niewolników, jeńców lub skazańców, zwanych galernikami.

Anglia (ang. England, język staroangielski Englaland) – w przeszłości samodzielne królestwo, obecnie największa i najludniejsza część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Anglię zamieszkuje 83% całkowitej populacji państwa. Region zajmuje dwie trzecie wyspy Wielkiej Brytanii i posiada granice lądowe z Walią na zachodzie i Szkocją na północy. Wyspa oblewana jest przez Morze Północne, Morze Irlandzkie, Ocean Atlantycki i Kanał La Manche. Stolicą Anglii jest miasto Londyn, natomiast jej patronem – święty Jerzy.

Szyk floty angielskiej składał się z dwóch linii (pierwszej, dowodzonej przez adm. Roberta Marleya, i drugiej dowodzonej przez samego króla. Główną siłę stanowili łucznicy wyposażeni w długie łuki, rozmieszczeni na wszystkich okrętach.

Okręty angielskie przeszły przed frontem zakotwiczonych jednostek przeciwnika, a następnie zajęły dogodne pozycje i rozpoczęli atak, zasypując okręty francuskie gradem strzał i następnie zdobywając je kolejno przy pomocy abordażu lub podpalając. Pozostałe jednostki francuskich linii zachowywały się biernie, nie próbując przyjść linii pierwszej z pomocą.

Edward III (ur. 13 listopada 1312 w zamku Windsor, zm. 21 czerwca 1377 w Sheen Palace) – najstarszy syn króla Anglii Edwarda II i jego żony Izabeli Francuskiej. Król Anglii od 25 stycznia 1327 do śmierci. Jest jednym z najdłużej panujących monarchów angielskich (50 lat). Jego panowanie zostało zdominowane przez wojny z Francją (wojna stuletnia) i Szkocją.

Flamandowie – ludność niderlandzkojęzyczna zamieszkująca głównie belgijską część szeroko rozumianej Flandrii (ponad 6 mln) oraz północno-wschodnią Francję (około 200 tys.). Posługują się językiem niderlandzkim oraz jego wersjami określanymi jako język flamandzki, wielu używa także języka francuskiego. Wykazują językowe i kulturowe podobieństwa z Holendrami. Flamandzcy emigranci żyją w USA, Kanadzie i Holandii.

Pod koniec dnia szala bitwy przechyliła się wyraźnie na stroną Anglików, a porażkę Francuzów przypieczętował atak Flamandów od strony lądu. Załogi pozostałych trzech linii francuskich w popłochu opuszczały pokłady uciekając łodziami wiosłowymi ku brzegowi. Adm. Quieret zginął, Béhuchet został ujęty i powieszony na rei; udało się ujść z pogromu jedynie czterem genueńskim galerom Barhanery.

Flandria (niderl. Vlaanderen, fr. Flandre) – kraina historyczno-geograficzna położona na terenie Belgii, Francji i Holandii wzdłuż wybrzeża Morza Północnego.